บทที่ 1441 เผชิญหน้า

หัวใจของฉู่หลิวเยว่พลันบีบรัดด้วยความตื่นตระหนก!

หรงซิวหันกลับไปมองแล้วส่ายหัวให้นางเบาๆ เป็นสัญญาณให้สงบสติอารมณ์ลงก่อน

สุ้มเสียงจากชั้นล่างยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง

“จะเป็นไปได้อย่างใด?”

เห็นได้ชัดว่าเมิ้งเหล่าเองก็เคลิ้มไปกับข่าวลือแล้ว แต่กลับแสดงท่าทีไม่เชื่อออกมาเป็นอันดับแรก

“ฉู่เยว่เป็นคนของหรงซิว จักไปร่วมมือกับพวกถ้ำปีศาจทมิฬได้อย่างใด? นอกจากนี้ หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ใบนั้นก็เป็นถึงสมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยนานกว่าหลายพันปี เหตุใดจู่ๆ ถึงบอกว่ามันมาอยู่กับฉู่เยว่ล่ะ?”

สมบัติศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ ใครจะเชื่อว่ามันอยู่กับเจ้าเด็กโข่งนี่กัน?

“ข้าเองก็ไม่เชื่อ! แต่ข่าวนี้แพร่กระจายออกไปแล้ว! พวกเราจะทำอันใดได้!”

ผู้อาวุโสเหวินซีเองก็กังวลเช่นกัน

“ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้มาด้วยตนเอง และส่งจดหมายมาแทน ทว่าถ้อยคำแลเจตจำนงอันเข้มงวดของพวกเขานั้นชัดเจนนัก ยามนี้ปั๋วเหยี่ยนกำลังหาทางออกให้เรื่องนี้ และขอให้ข้ามาดูสถานการณ์ทางฝั่งฉู่เยว่”

ไม่ว่าอย่างใด คราวนี้พวกเขาก็ไม่มีทางหนีรอดไปได้

สถานะของถ้ำปีศาจทมิฬในอาณาจักรเสิ่นซวี่มิได้ต้อยต่ำ หากแต่ชื่อเสียงของสำนักกลับเน่าเฟะราวโคลนตม

นั่นเพราะวิธีการฝึกฝนอันชั่วร้ายและไร้มนุษยธรรมของพวกเขา อีกทั้งคนส่วนใหญ่ของสำนักเอง ก็มีจิตใจเลวทรามและโหดร้ายเช่นกัน

สำนักวิชาชั้นนำอื่นๆ ในอาณาจักรเสิ่นซวี่จึงไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับเขา

และมีหลายสำนักที่โกรธแค้นพวกเขาเข้าไส้

อนิจจา ถ้ำปีศาจทมิฬนั้นทรงพลังและมิได้อ่อนไหวต่อการยั่วยุ ดังนั้นจนถึงตอนนี้ การอยู่ห่างจากพวกเขาจึงถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ทว่ายามนี้ นามของฉู่เยว่กลับถูกโยงเข้าไปพัวพันกับถ้ำปีศาจทมิฬแล้ว จะไม่ให้ผู้คนมุ่งความสนใจมาที่เขาได้อย่างใด!?

หากไม่ใช่เพราะการชี้แจงแลตักเตือนจากผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนกับหรงซิว เรื่องทุกอย่างคงทวีความรุนแรงมากกว่านี้ และนางอาจจะถูกสังหารไปแล้วก็ได้!

ไหนจะเรื่องข่าวลือที่บอกว่าหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ฉู่เยว่อีก!

ถ้าเป็นสมบัติทั่วไปคงจะไม่เป็นไร แต่สิ่งนี้คือหนึ่งในสิบสมบัติศักดิ์สิทธิ์ของยุทธภพเชียวนะ!

ในอาณาจักรเสิ่นซวี่ มีหลายตระกูลที่เป็นเจ้าของสมบัติศักดิ์สิทธิ์สิบอันดับแรก ทำให้พวกเขามีความเย่อหยิ่งจองหองมากกว่าคนอื่น

ซึ่งการที่สมบัติศักดิ์สิทธิ์สามารถผลักดันให้ตระกูลระดับสอง ขึ้นสู่ชนชั้นตระกูลระดับหนึ่งได้นั้น มิใช่เรื่องเกินจริงเลย! แถมยังทำให้สถานะทางสังคมของพวกเขาสูงขึ้น จนมีสิทธิ์ออกเสียงในกระบวนการต่างๆ อีกด้วย!

ผู้ใดเล่าจักอยู่เฉยได้กัน?

แต่ภายในอาณาจักรเสิ่นซวี่แห่งนี้ มีตระกูลผู้สูงศักดิ์อยู่มากมาย ทำให้การชิงตำแหน่งผู้ชนะในศึกครานี้ ยากเย็นแสนเข็ญยิ่งกว่าการปีนขึ้นสวรรค์เสียอีก!

แต่ถ้ามีสมบัติศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบอยู่ในมือ ก็จะแก้ปัญหาทั้งหมดนี้ได้สบายๆ!

ดังนั้นครานี้ คนที่ส่งจะหมายไต่สวนมานั้น มิได้มีเพียงตระกูลชั้นหนึ่งเท่านั้น ทว่าแต่แม้แต่ตระกูลชั้นสองบางตระกูล ก็ยังแอบเริ่มเคลื่อนไหวอย่างลับๆ

ตอนนี้สถานการณ์เร่งด่วนแลสุ่มเสี่ยงอย่างมาก มิเช่นนั้นผู้อาวุโสเหวินซีคงไม่พูดจาแบบนี้

“เมิ้งเหล่า เรื่องนี้สำคัญนัก อย่างใดฉู่เยว่ก็หนีไม่พ้น ปั๋วเหยี่ยนสั่งให้ข้ามาดูว่า ร่างกายของเขาฟื้นตัวเต็มที่แล้วหรือยัง? หากฟื้นตัวเต็มที่แล้วก็อยากจะให้ไปหารือร่วมกัน เพื่อหาวิธีจัดการเรื่องนี้ให้แล้วเสร็จ”

ในที่สุด ผู้อาวุโสเหวินซีก็เปิดเผยจุดประสงค์ของการมาเยือนในครานี้

หัวคิ้วของเมิ้งเหล่าย่นเข้าหากัน แลดูเคร่งขรึมจริงจังยิ่งนัก

ครั้นเกี่ยวข้องกับถ้ำปีศาจทมิฬ และหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ มันจึงกลายเป็นปัญหาใหญ่…

ไม่กี่วันก่อนฉู่เยว่เพิ่งล้มเหลวจากการทะลวงระดับเก้าขั้นกลาง ยามนี้จึงต้องให้ความสำคัญกับการดูแลร่างกายมากๆ แล้วจะให้เขาออกไปทั้งๆ อย่างนี้น่ะหรือ?

มันไม่ต่างจากเอาชีวิตและอนาคตของตัวเองไปทิ้งเลยหรือไร?

“ทางฉู่เยว่… ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกนิดหน่อย และอาจจะต้องใช้เวลาอีกสักพัก ช่วยบอกปั๋วเหยี่ยนให้รอก่อนได้หรือไม่?”

ผู้อาวุโสเหวินซีถามต่อ

“ครึ่งเดือน ไม่สิ สิบวัน!”

เมิ้งเหล่าตอบกลับราวไม่แน่ใจ

ความจริงแล้ว หากเป็นผู้ฝึกตนธรรมดา เวลาเพียงสองสามเดือน ย่อมมิอาจฟื้นฟูสภาพร่างกายได้

โชคดีที่ฉู่เยว่นั้นมีสมรรถภาพทางร่างกายเป็นเลิศ และหรงซิวเองก็มาช่วยได้ทันเวลา นั่นทำให้ฉู่เยว่ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว

แต่ถึงจะเร็วแค่ไหน ก็ยังต้องใช้เวลาอีกพอสมควร!

ผู้อาวุโสเหวินซีฝืนยิ้มราวลำบากใจ

“สิบวัน… ท่านแน่ใจใช่หรือไม่?”

ตอนนี้คนเหล่านั้นกระเหี้ยนกระหือรืออยากบุกมาอุ้มฉู่เยว่ออกไปด้วยซ้ำ!

เมื่อใดที่ได้รับคำตอบจากผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยน พวกเขาจะต้องทำเช่นนั้นแน่นอน

แล้วพวกเขาจะยอมให้สิบวันนี้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์หรือ!?

แค่ห้าวัน ก็คงไม่ไหวแล้วกระมัง!

“แล้วจะทำเช่นไร! คนพวกนั้นคิดจะขับไสไล่ส่งฉู่เยว่ไปถึงไหน!? เขาก็แค่เด็กอายุสิบเจ็ดหนาวเท่านั้น!”

เมิ้งเหล่าโกรธมาก