บทที่ 1442 สอบถาม

นี่คือประเด็นที่ฉู่หลิวเยว่สงสัยมากที่สุด

ไม่ว่าจะเรื่องที่นางกับถ้ำปีศาจทมิฬ หรือเรื่องหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ในตัวนาง…

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นความลับอย่างยิ่งยวด

แต่ไหนแต่ไรนางคอยระวัง ไม่ให้ข้อมูลเหล่านี้รั่วไหลออกไป

เพราะนางรู้ดีว่า หากเรื่องเหล่านี้เล็ดลอดออกไป มันจะทำให้นางผจญปัญหามากมายขนาดไหน

แต่คิดไม่ถึงว่า ต่อให้ระวังแทบตาย ก็ยังมีคนจับได้อยู่ดี!

นางนึกว่าตัวเองเก็บซ่อนมันไว้ได้มิดชิดแล้ว แต่กลับไม่รู้ว่ามีคนแอบจับตามองมาตั้งแต่แรกแล้ว!

แต่อีกฝ่ายเป็นใครกัน?

แล้วมีมูลเหตุมากเพียงใด?

ฉู่หลิวเยว่ไม่แน่ใจเลยสักนิด

ในกายของนางมีสิ่งเร้นลับซ่อนอยู่มากมาย หากถูกเปิดโปงเพียงสิ่งเดียว ก็อาจก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ได้!

และด้วยพลังของนางในตอนนี้ ย่อมมิอาจจัดการปัญหาเหล่านั้นได้โดยง่าย…

ผู้อาวุโสเหวินซีตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะส่ายหัวไปมา

“เรื่องนั้นยังมิเป็นที่แน่ชัด แต่เหมือนว่าเพียงชั่วข้ามคืน เหล่าตระกูลและสำนักทั้งหมดก็รู้เรื่องนี้เสียแล้ว ปั๋วเหยี่ยนส่งคนไปสอบสวนแล้ว แต่ว่า…”

ถ้าตรวจพบคนปล่อยข่าวนี่สิแปลก

เห็นได้ชัดว่าฝ่ายนั้นเตรียมการมาอย่างดี จะเผยช่องโหว่ให้คนอื่นเห็นได้อย่างใด?

“เช่นนั้นก็หมายความว่า มีคนส่งข่าวให้คนเหล่านี้ในเวลาเดียวกันหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่ระดมความคิดของตน

“ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ไม่สิ… น่าจะเป็นแบบนั้น”

“จดหมายเหล่านั้นถูกส่งไปยังตระกูลและสำนักต่างๆ แทบจะในพลบเพลาเดียวกัน ถ้าส่งต่อให้พวกเขาตามลำดับหนึ่งสองสามล่ะก็ พวกเขาคงจะไม่ตกปากรับคำกันอย่างพร้อมเพรียง และคงไม่รวดเร็วเช่นนี้ แต่…”

คนผู้นั้นมันเป็นใครกัน?

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มเยาะหนึ่งที

“อาณาจักรเสิ่นซวี่นั้นกว้างใหญ่ไพศาล สำนักวิชามากมายล้วนตั้งรกรากห่างไกลกัน การจะนำสารไปส่งพวกเขาในคราเดียวนั้นไม่ง่ายเลย… ”

ภายในดวงตาสีนิลราวหยก แฝงไปด้วยการเย้ยหยัน

เพียงเพื่อจัดการกับนาง อีกฝ่ายจำต้องลงทุนลงแรงเช่นนี้เชียว

“ฉู่เยว่ เจ้า…”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ้งเหล่าที่ยืนอยู่ด้านข้างก็พลันทำหน้าฉงน ริ้วรอยบนใบหน้าเริ่มย่นเข้าหากันทีละน้อย

“เจ้าไปทำให้ผู้ใดขุ่นเคือง?”

อีกฝ่ายถึงได้พยายามกำจัดเขาอย่างยิ่งยวดเช่นนี้?

ฉู่หลิวเยว่ลูบปลายคางอย่างอย่างครุ่นคิด ก่อนจะผละมือออกแล้วหัวเราะเบาๆ

“ศิษย์เผลอยั่วยุไปหลายคนเลยขอรับ มาคิดดูตอนนี้ก็ไม่รู้ว่ามีใครบ้าง”

“…”

เมิ้งเหล่าและผู้อาวุโสเหวินซีมองหน้ากันอย่างพูดไม่ออก

ด้วยนิสัยของฉู่เยว่แล้ว ใช่ว่าเขาจะทำอย่างที่กล่าวมาไม่ได้…

แต่เหตุใดยามนี้ เจ้าเด็กนี่ยังยืนหัวเราะหน้าตาเฉยได้อีก?!

เขาไม่รู้หรือว่าข้อกล่าวหาครั้งนี้มันร้ายแรงเพียงใด?

ไม่ว่าเรื่องใดจักได้รับการยืนยันก่อน แต่เขาก็ถูกใส่ร้ายไปแล้ว และไม่อาจพลิกชะตากลับมาได้!

ท่ามกลางกลุ่มชนชั้นสูงเหล่านั้น เพียงแค่มีใครคนหนึ่งก้าวออกมา ก็สามารถทำให้ฉู่เยว่ทุกข์ทรมาณ ราวตกอยู่ในนรกขุมที่สิบแปดไปตลอดกาล โดยมิอาจตะเกียกตะกายหนีได้!

ถึงสำนักหลิงเซียวกับหรงซิวจักยื่นมือเข้าช่วยก็ยังไร้ประโยชน์!

ฉู่หลิวเยว่หันไปประสานหมัดคารวะเมิ้งเหล่าด้วยความเคารพ

“ขอบพระคุณเมิ้งเหล่าที่คอยดูแลศิษย์ในช่วงนี้ ศิษย์ทราบซึ้งมากขอรับ”

เมิ้งเหล่ารู้ว่านางตัดสินใจแล้ว พลางมองนางด้วยสีหน้าซับซ้อน

“… เจ้าก็… จงระวังตัวด้วย”

ริมฝีปากของฉู่หลิวเยว่ยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงัก และหันไปมองผู้อาวุโสเหวินซี

“ท่านผู้อาวุโส พวกเราไปกันเถอะขอรับ”

ผู้อาวุโสเหวินซีเองก็อึดอัดใจกระมัง?

แต่ตอนนี้มันไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากก้าวเดินต่อไป

เขาตอบรับเบาๆ พลางหันไปร่ำลาเมิ้งเหล่า แล้วจากไปพร้อมกับฉู่หลิวเยว่

หรงซิวเองก็ตามไปด้วย

ผู้อาวุโสเหวินซีเหลือบมองแวบหนึ่ง และไม่ได้คัดค้านอันใด หากแต่กลับรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

ดูแล้วว่า หรงซิวก็ไม่ได้คิดจะนั่งดูดายเหมือนกัน

หากได้รับการสนับสนุนจากพระราชวังเมฆาสวรรค์ นั่นจะทำให้สถานการณ์ทางฝั่งพวกเขาดีขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย

อย่างใดเสีย มันก็ทำให้คนเหล่านั้นหวาดกลัวและเกรงใจกันบ้าง

ร่างเงาหลายร่าง เคลื่อนออกไปอย่างรวดเร็ว

ประตูบานใหญ่ค่อยๆ ปิดลง ตัดขาดจากทุกสิ่งที่อยู่ภายนอก