บทที่ 1454 หักล้าง

อาณาบริเวณรอบข้างพลันเงียบเสียงลง

ฉู่หลิวเยว่หรี่ตามองพวกเขา พลางดึงสายตากลับมา แล้วหันไปมองคนอื่นๆ ในที่ประชุม

“ทุกท่านรอนานแล้ว หากมีอันใดจะถาม ก็โปรดถามออกมาได้เลย ฉู่เยว่จะบอกทุกอย่างที่รู้ และชี้แจงด้วยความสัตย์จริง”

นางดูเปิดเผยและใจกว้างมาก จนทุกคนตกตะลึงไปชั่วขณะ

ช่างตรงจนน่าตกใจ…

หลายคนแอบสบตากัน

พวกเขามีคำถามมากมาย แต่จะถามอันไหนก่อนดีล่ะ?

แล้วใคร… จะถามก่อน?

ฉู่หลิวเยว่ยังคงแย้มยิ้ม และอดทนรอฟังอย่างตั้งใจ

นางไม่คิดจะเสียเวลาอยู่กับคนเหล่านี้นานนัก

แต่การที่ตอนนี้ทุกคนกำลังลังเล เป็นเพียงเพราะพวกเขาต่างมีแผนของตัวเองต่างหาก

ทว่าความจริงแล้ว การกำหนดเป้าหมายและความสงสัยของพวกเขา จะไม่มีวันลดทอนลงเพียงเพราะการไตร่ถามเช่นนี้

“ฉู่เยว่ ข้ามีคำถามจะถามเจ้า!”

คนแรกที่ยืนขึ้นมา คือเหลี่ยงเซียวเซียว

เหลียงอีเยี่ยตกใจจนพูดไม่ออก พลันขยิบตาให้เหลี่ยงเซียวเซียวทันที

ทว่ายามนี้เหลี่ยงเซียวเซียวตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะถามให้ได้ ไม่มีใครหยุดนางได้ทั้งนั้น

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้ารับ

“ศิษย์พี่หญิงเหลี่ยง เชิญถามขอรับ”

เหลี่ยงเซียวเซียวจ้องฉู่หลิวเยว่ตามเขม็ง ราวต้องการวิเคราะห์ความคิดแลพฤติกรรมของเขา ทั้งสิ่งที่เก็บซ่อนอยู่ภายในและสิ่งที่แสดงออกแก่คนภายนอก

“ข้าขอถามเจ้าว่า! พี่สามของข้าสิ้นชีพในบุพกาลชายแดนเหนือได้อย่างใด!”

“เซียวเซียว!”

เหลี่ยงอีเยี่ยตะคอกใส่นางอย่างหมดความอดทน

เราถามเรื่องนี้กันเป็นการส่วนตัวมิได้หรือ ไยจักต้องถามกลางสาธารณชนด้วย?

คนจากสำนักหลิงเซียวเองก็อยู่ที่นี่เกือบหมด!

คิดหรือไม่ว่ามันจะทำให้พวกเขาอับอายแค่ไหน?

ทุกคนรู้ดีว่า สำนักหลิงเซียววางตัวเป็นกลางต่อเรื่องดังกล่าวมาโดยตลอด

พวกเขาจะไม่มีวันกล่าวถึงเรื่องนี้อย่างเปิดเผยเด็ดขาด!

ถ้าคนจากสำนักหลิงเซียวเข้าใจพวกเขาผิดล่ะก็…

ฉู่เยว่ยักไหล่เบาๆ สีหน้าเรียบนิ่งราวไร้ความรู้สึก

“ต้องขออภัย ศิษย์พี่หญิงเหลี่ยง ท่านเองก็น่าจะรู้กฎของสำนักนะขอรับ”

“แน่นอนว่าข้ารู้!”

ทว่าเหลี่ยงเซียวเซียวกลับไม่ได้รู้สึกผิดหวังแต่อย่างใด หากแต่ก้าวเท้าออกไปครึ่งก้าว แล้วถามต่อว่า

“ข้าได้ข่าวว่าตอนนั้น พี่สามของข้าไปขอความช่วยเหลือจากพวกเจ้า เดิมทีเหล่าผู้อาวุโสจะช่วยเขา แต่เจ้าห้ามพวกเขาไว้เสียก่อน! เรื่องนี้… เป็นความจริงหรือไม่!?”

หลังจากถ้อยคำเหล่านั้นพรั่งพรูออกมา เหล่าผู้คนพลันตกตะลึง ก่อนจะหันไปมองฉู่หลิวเยว่อย่างพร้อมเพรียง

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เช่นนั้น… ฉู่หลิวเยว่ก็ต้องรับผิดชอบต่อการตายของเหลี่ยงเส่าคัง อย่างมิอาจหลีกเหลี่ยงได้!

ทว่าแม้แต่เหลี่ยงอีเยี่ยเอง ก็ยังทำหน้าตาสงสัย

ข่าวนี้… เซียวเซียวไปได้ยินมาจากไหน?

เหตุใดเขาถึงไม่รู้?

แต่ในเมื่อนางถามแบบนี้ ก็แสดงว่า… มันอาจจะเป็นไปได้!

นางขบเม้มริมฝีปากไปมาอย่างลุ้นระทึก มือเรียวที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อตัวยาว บีบขย้ำชายชุดของตนแน่นโดยไม่รู้ตัว

ถามแล้ว…

ในที่สุดเหลี่ยงเซียวเซียวก็ถามออกไป!

ดูเหมือนการขอให้ท่านพ่อแอบแจ้งข่าวไปก่อนหน้านี้ จะไม่ได้ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว!

นางรู้ว่าเหลี่ยงเซียวเซียวสนิทสนมกับเหลี่ยงเส่าคังมาก และเป็นคนมีนิสัยหุนหันพลันแล่น หากถูกยั่วยุเสียหน่อย ก็สามารถพาลได้เสียทุกเรื่อง

ยามนี้ ในที่สุดปากกระบอกปืนใหญ่ ก็หันไปทางฉู่เยว่!

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มเยาะเบาๆ ดวงหน้าอันละเอียดอ่อนยังคงสงบนิ่ง ดวงตากลมโตไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดๆ