บทที่ 1464 วัดกันอีกครั้ง

เพราะความวิตกแลหวาดกลัว ทำให้นางตะโกนขึ้นด้วยความเร็วไว จนลำคอแทบแตก

ราวกับรีบอ้อนวอนขอความเมตตาราวถูกเชือกรัดคอ

หลายคนส่งเสียเย้ยหยัน พลางทำหน้าตาเหน็บแนม

จบแล้วหรือ?

ไม่สมกับการประลองเลยสักนิด

ดูๆ แล้วไป๋หลีฉุนก็แค่ชายชราไร้น้ำยา

อีกอย่าง สิ่งที่หรงซิวกล่าวเองก็หนักแน่นแลมีเหตุผลมากพอ

… เห็นได้ชัดว่าผู้กุมอำนาจสูงสุดของพระราชเมฆาสวรรค์ทั้งสองท่านนี้ มีทัศนคติแตกต่างกันมากโข

หากจะกล่าวว่าทั้งสองคนเป็นปรปักษ์กันนั้น คงไม่เกินจริง!

เพียงแต่ตอนนี้ พวกเรายังไม่รู้สันดานโดยเนื้อแท้ของใครคนใดคนหนึ่งเท่านั้น

ทว่าวันหนึ่งพวกเขาอาจได้รู้…

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าหงึกหงึกอย่างพอใจ พลันเบนสายตาไปมองเหยาปิน

“ท่านอ๋องเหยาขอรับ มิทราบว่าผลการประลองในครานี้ จะทำให้ท่านพอใจหรือไม่?”

เหยาปินจ้องมองฉากตรงหน้าเขา ในใจพลันเปี่ยมไปด้วยความสับสน

สถานการณ์ทั้งหมดกลับตาลปัตรภายในเวลาอันสั้น

เดิมทีเขาคิดว่าวาทกรรมเหล่านั้นของฉู่เยว่ เป็นเพียงข้อแก้ตัวเพื่อซื้อเวลา ไร้แก่นสารราวกับเด็กไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้า!

แต่แล้วเขากับถูกความจริงตบหน้าดังฉาด ครั้นสบเข้ากับดวงตาดำแวววาวคู่นั้น ใบหน้าของเขาก็ร้อนฉ่าราวถูกไฟเผา

แต่มิอาจโต้แย้งอันใดได้

ก่อนเห็นผลการประลอง ใครมันจะเชื่อว่าฉู่เยว่จักชนะ?

“เจ้า…”

เหยาปินบีบคลายอุ้งมือที่กำลังเกร็งแน่นของตนเป็นจังหวะ และสุดท้ายก็ทำได้เพียงถอนหายใจ

“ข้าเชื่อในสิ่งที่เจ้าอธิบายก่อนหน้านี้แล้ว และยินดีปฏิบัติตามสัญญา จากนี้ไป ข้าจะไม่สงสัยเรื่องเจ้ากับถ้ำปีศาจทมิฬอีกแล้ว!”

เหยาปินใช้เวลาพักใหญ่ในการยอมรับความจริง แต่ก็ทิ้งอคติไปได้อย่างรวดเร็วและง่ายดายเช่นกัน

จากนั้นเขาก็ก้าวเท้าออกมาด้านหน้า แล้วประสานหมัดแสดงความนับถือต่อฉู่หลิวเยว่

“ก่อนหน้านี้ข้าเข้าใจเจ้าผิดหลายอย่าง ต้องขอโทษจากใจจริงๆ”

ฉู่หลิวเยว่เอียงศีรษะเล็กน้อย พลันระบายยิ้มกว้าง

“มิเป็นไรขอรับ ท่านอ๋องเหยา ข้ารู้ว่าท่านเพียงต้องการค้นหาความจริง และโชคดีของข้าที่ใช้โอกาสนี้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง ซึ่งถือเป็นเรื่องดียิ่ง ท่านอย่าได้กังวลไปเลย”

ก่อนหน้านี้เหยาปินแสดงท่าที่ก้าวร้าวใส่นาง เพราะในใจเขาเชื่อว่านางมีส่วนเกี่ยวข้องกับถ้ำปีศาจทมิฬ

มณฑลแห่งแสงอินทนิลและถ้ำปีศาจทมิฬมีความแค้นต่อกันอย่างฝังลึกเข้าเลือดเข้าเนื้อ จึงไม่แปลกที่เขาจะตอบสนองเช่นนี้

แต่ที่หายากก็คือ หลังจากรู้ว่าตนเข้าใจผิด เขายังสามารถกล่าวขอโทษนางต่อหน้าสาธารณชนได้

สิ่งนี่แสดงให้เห็นถึงการปล่อยวางอย่างสมบูรณ์ ซึ่งถือได้ว่าเป็นผู้มีจิตใจกว้างขวางแลบริสุทธ์โดยแท้

ฉู่หลิวเยว่เริ่มประทับใจในตัวคนผู้นี้

หากในอนาคตต้องประมือกับถ้ำปีศาจทมิฬอีกครา นางน่าจะร่วมมือกับพวกเขาได้…

แน่นอนว่ามันคือเรื่องของอนาคต

ความคิดนี้แวบขึ้นมาในหัวของฉู่หลิวเยว่ พลันถูกนางระงับไว้อย่างรวดเร็ว

นางเชิดหน้าขึ้น แล้วสะบัดข้อมือเบาๆ!

ชิ้ง!

กระบี่เล่มยาวสอดเข้าไปในฝัก!

แสงเจิดจ้าส่องประกาย กระบี่ชื่อเซียวพลันหวนคืนสู่อุ้มมือของนาง

ดวงตาของฉู่หลิวเยว่สั่นไหวเบาๆ พลางยิ้มเยาะอยู่ในใจ

วันนี้นางชักกระบี่ชื่อเซียวออกมาแล้ว ย่อมเกิดปัญหามากมายตามมาแน่นอน

เพียงแต่ยามนี้ คนเหล่านี้เพียงเห็นแก่หน้าของสำนักวิชา จึงควบคุมความกระหายของตนไว้ได้

แต่หลังจากนี้… มันอาจไม่เป็นเช่นนั้น

“ก็แค่ยืมพลังปราณจากอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งจุนเจ๋อ…”

เสียงอันแผ่วเบาสายหนึ่ง ดังโพล่งขึ้น

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเจียงจื่อหยวนที่เพิ่งหันกลับและกำลังจะถอยออกไป