บทที่ 1465 พานางไปเดินเล่น

ด้วยประการฉะนี้ ทั้งสองคนจึงประลองยุทธ์กันใหม่ เนื่องด้วยถ้อยคำยั่วยุเพียงไม่กี่คำ

แต่ไม่มีใครหยุดยั้งพวกเขา

บางคนอยากดูว่าหากปราศจากอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งจุนเจ๋อแล้ว ฉู่เยว่จะยังเอาชนะผู้แข็งแกร่งระดับครึ่งเทพได้หรือไม่

บางคนต้องการทดสอบระดับพลังปราณที่แท้จริงของฉู่เยว่

และบางคนเพียงอยากดูเพื่อความสนุก ไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อันใด

ส่วนคนที่เป็นกังวลที่สุด คงไม่พ้นกลุ่มคนจากสำนักหลิงเซียว

“เจ้าเด็กนี่…”

เดิมทีผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนอยากห้ามเขา แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก คนทั้งสองก็ตกลงปลงใจกันไปแล้ว!

และฉู่เยว่ก็เป็นฝ่ายยื่นข้อเสนอเอง หากเขาคัดค้าน คงได้ว้าวุ่นใจจนอยู่ไม่สุขเป็นแน่

“ปั๋วเหยี่ยน เจ้าวางใจเถอะ เจ้าเด็กนั่นไม่แพ้ง่ายๆ หรอก”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงเขยิบเข้ามาใกล้ พลางกดเสียงต่ำและกระซิบบอกเบาๆ

ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนก้มหน้ามองเขาแวบหนึ่ง

เหตุใดเขาถึงมั่นใจขนาดนั้น?

ระดับเก้าปะทะครึ่งเทพ ระหว่างพวกเขายังมีช่องว่างอยู่มากโข!

แต่ผู้อาวุโสฮวาเฟิงกลับยิ้มเยาะเบาๆ พลางแตะปลายคางของตน แล้วเบนสายตาไปยังลานเบื้องหน้า

คนอื่นไม่รู้ แต่เขานั้นรู้ดี

เด็กคนนั้นมีไพ่ตายมากมาย หากไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้กระบี่ชื่อเซียว เขาก็ยังใช้อย่างอื่นได้!

แต่เสี่ยวหลิวผู้น่าสงสาร และมีรอยฟกช้ำเต็มตัว กลับยังคิดว่าตนจะมีโอกาสชนะได้

ไหนจะไป๋หลีฉุนอีกคน

… เขาไม่คิดเลยหรือว่า การที่ฉู่เยว่กดพลังปราณของตนไว้ที่จอมยุทธ์ระแปด แต่กลับควบคุมกระบี่ชื่อเซียวได้นั้น คนธรรมดาที่ไหนจะทำได้กัน?

เมื่อเห็นสีหน้าตื่นเต้นราวรอชมการแสดงดีๆ ของผู้อาวุโสฮวาเฟิง ผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนพลันรู้สึกฉงนใจ แต่ก็รู้สึกสบายใจมากขึ้นกว่าเดิม

พลางหันศีรษะไปมองเฉกเช่นสหายของเขา และรอดูว่าการประลองครานี้จะสิ้นสุดเช่นไร

…

เจียงจื่อหยวนหยิบยาอายุวัฒนะออกมาหนึ่งเม็ด แล้วกลืนลงไป

มวลพลังอันอ่อนนุ่มและอบอุ่น แพร่กระจายไปทั่วกายาในทันที

ทำให้นางรู้สึกดีขึ้นไม่น้อย

สภาพร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ จะทำให้ประสิทธิภาพในการต่อสู้ของนางลดลงอย่างมาก

แต่นางอยากเอาชนะให้ได้!

“ครู่นี้เขากินอันใดไป? ไยข้าถึงได้กลิ่นหอมของยาหมีเซียง?”

ผู้อาวุโสวั่นเจิงทำจมูกฟุดฟิด พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

ยาอายุวัฒนะชนิดนี้มีค่ามาก และมีเพียงเซียนหมอระดับปรมาจารย์เท่านั้น ที่สามารถกลั่นยาชนิดนี้ได้

และสรรพคุณของมันยังพิเศษสุดๆ ด้วย

… ยาอายุวัฒนะประเภทนี้ ช่วยให้ผู้ฝึกตนทนทานต่อการบาดเจ็บในช่วงเวลาสั้นๆ และดึงพลังปราณทั้งหมดของพวกเขาออกมาใช้ได้เต็มที่!

และบางครั้งยังทำให้ผู้ที่บาดเจ็บสาหัส ปลดปล่อยความแข็งแกร่งที่เกินกว่าระดับปกติของตนออกมาได้ด้วย!

แต่ผลข้างเคียงของยาหมีเซียงเองก็รุนแรงมากเช่นกัน

เพราะมันเท่ากับการดึงพลังทางกายภาพและพลังปราณของผู้ฝึกตนออกมามากเกินไป หลังผ่านไปครึ่งก้านธูป สภาพร่างกายของผู้ที่กินยาเม็ดนี้จะทรุดลงอย่างรวดเร็ว!

หากไม่สามารถรักษาได้ทันเวลา ก็จะทำให้เกิดความเสียหายถาวร

ฉะนั้นภายใต้สถานการณ์ปกติ มีเพียงยามเผชิญกับวิกฤตเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเท่านั้น ถึงจะทำให้คนยอมใช้สิ่งนี้

ตอนนี้มันเป็นแค่การประลอง แต่เจียงจื่อหยวนกลับใช้สิ่งนี้ คงต้องบอกว่านางทุ่มเทเกินไปจริงๆ

“นั่นคือยาหมีเซียงของจริง”

หรงซิวกล่าวเสียงเรียบ

ผู้อาวุโสวั่นเจิงขมวดคิ้วมุ่นกว่าเดิม

“ก็แค่การประลอง ไม่ได้สู้เอาชีวิตกันเสียหน่อย นี่เขาคิดจะทำอันใดกันแน่!?”

ลูกศิษย์อันล้ำค่าของพวกเขาเป็นคนอัธยาศัยดี แต่มิใช่คนที่จะยอมให้ใครรังแกง่ายๆ!

หรงซิวมองยังลานกว้าง

ช่วงไหล่และแผ่นหลังของฉู่หลิวเยว่เหยียดตรง ราวกับต้นสนใบเขียว

หลังจากที่เห็นเจียงจื่อหยวนกินยาหมีเซียง นางก็เลิกคิ้วขึ้นนิดๆ ราวแปลกใจ

หรงซิวหลุบตาลง ปกปิดรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

แสดงได้สมจริงมาก

เห็นได้ชัดว่านางกำลังรอให้อีกฝ่ายทำเช่นนี้ และแสร้งทำเป็นแปลกใจ

ดูเหมือนว่าครั้งนี้… นางคงบดขยี้อีกฝ่ายให้สิ้นซากเป็นแน่!

…

ฉู่หลิวเยว่ตั้งใจให้เป็นแบบนี้

ไม่ใช่ว่านางว่างงาน และอยากพิสูจน์ว่าตัวเองเก่งกว่าอีกฝ่าย จนต้องทำการประลองเช่นนี้อีก?

หรือเต็มใจสละอาวุธศักดิ์สิทธ์แห่งจุนเจ๋อ และสู้กับอีกฝ่ายด้วยมือเปล่า?

อีกฝ่ายนั้นไร้สติปัญญา แต่ใช่ว่านางจะเป็นแบบนั้น

นางเพียงยอมถอยเพื่อลวงชัย

ไม่มีอันใดง่ายไปกว่านี้แล้ว

ในเมื่ออีกฝ่ายปรารถนาจะเอาชนะนางหนักหนา ฉะนั้นในเวลาแบบนี้ ต่อให้มีโอกาสชนะเพียงน้อยนิด อีกฝ่ายก็จะคว้ามันไว้

ครั้นเห็นอีกฝ่ายกำลังจะบ้าคลั่ง ราวปรารถนาเพียงความตาย

แล้วจะให้นางทนดูได้อย่างใด?

ช่วยคนต้องช่วยให้เต็มที่ ส่งพระต้องส่งให้ถึงสุขาวดี!