บทที่ 1469 ซั่งกวนเยว่!

“หะ…เหตุใดถึงเป็นแบบนี้!”

ไป๋หลีฉุนไม่ใช่เซียนหมอ แต่ก็ค่อนข้างคุ้นเคยกับยาหมีเซียงพอตัว

เพราะยาเม็ดชนิดนี้ เดิมทีเป็นเจียงจื่อหยวนที่มาขอจากเขา

เมื่อมาถึงพระราชวังเมฆาสวรรค์ นางทั้งโดดเดี่ยวและไม่มีอะไรติดตัวเลยสักอย่าง

แม้แต่ของจำเป็นพื้นฐานก็ไม่มีติดตัว นับประสาอะไรกับยาอาวุวัฒนะระกับสูงแลล้ำค่าอย่างยาหมีเซียง?

โชคดีว่าตอนนั้นไป๋หลีฉุนออกด่านแล้ว

ในฐานะประมุขของพระราชวังเมฆาสวรรค์ หากไป๋หลีฉุนต้องการยาเม็ดนี้ ย่อมเสาะแสวงหามาได้อย่างง่ายดาย

และแน่นอนว่าก่อนมาที่นี่ เขาได้ถามเกี่ยวกับสรรพคุณของมันแล้ว และรู้ว่าผลข้างเคียงของการใช้ยาหมีเซียงนั้นร้ายแรงมาก และต้องรักษาให้ทันภายในเวลาครึ่งก้านธูป มิฉะนั้นจะทำให้เกิดผลเสียร้ายแรงต่อร่างกายของผู้ฝึกตน

แต่เขาไม่คิดว่ามันจะรุนแรงขนาดนี้!

ชีพจรดั้งเดิมขาดสะบั้น!

เหตุใดถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้?

เจียงจื่อหยวนคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด

ทั่วทั้งกายของนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ทั้งภายในและภายนอก เจ็บปวดราวกับถูกบางอย่างกัดแทะ

ทั้งกล้ามเนื้อและโลหิตของนาง และชีพพรดั้งเดิมของนาง!

อาการคันและความเจ็บปวดโรมรันกันจนไม่อาจพรรณนาได้ มันเจ็บจนนางแทบจะทนไม่ไหว!

“ท่านประมุขเจ้าคะ! ช่วยข้า! ได้โปรดช่วยข้าด้วย!”

เจียงจื่อหยวนเอ่ยประโยคนั้นอย่างลำบาก

ตอนนี้นางไม่มีแรงแม้แต่จะพูดให้จบประโยคด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของนาง หัวใจของไป๋หลีฉุนพลันหนักอึ้งจนรับไม่ไหว แล้วรีบหันไปตะโกนเรียก

“ใครก็ได้ช่วยที!”

ทว่าไม่มีใครตอบรับ

ทางฝั่งสำนักหลิงเซียวนั้นมิอาจยื่นมือเข้าช่วย

ส่วนเซียนหมอคนอื่นๆ ในแห่งนี้…

พวกเขาเองก็ไม่ได้โง่

ผู้ใดล้วนมองออกว่า เจียงจื่อหยวนผู้นี้ถูกสำนักหลิงเซียวทอดทิ้งแล้ว หากเข้าไปช่วยนาง เช่นนั้นก็ไม่ต่างจากเป็นปรปักษ์กับสำนักหลิงเซียวหรอกหรือ?

หากทำเพื่อคนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง แล้วเกิดผิดใจกับสำนักหลิงเซียว ผู้ในมีปัญญาย่อมรู้ว่าไม่ควรทำ

ส่วนเรื่องให้เกียรติไป๋หลีฉุน…

หรงซิวเองก็อยู่ที่นี่ ขนาดเขายังไม่ช่วย แล้วคนอื่นจะอยากเข้าไปยุ่งหรือ!

เขาตะโกนอยู่สองครั้ง แต่ก็ไร้การเคลื่อนไหวจากกลุ่มคนรอบตัว ตอนนั้นเองที่ไป๋หลีฉุนตระหนักได้ถึงความผิดปกติ และเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ

เพียงมองแวบเดียว เขาก็เข้าใจความคิดของคนเหล่านั้น พลันสั่นสะท้านไปทั้งใจ

ฉู่หลิวเยว่ยืนอยู่ด้านข้าง พลางมองดูภาพนี้ มุมปากบางหยักยกขึ้น พลางยิ้มเยาะเบาๆ

“ประมุขไป๋หลี บาดแผลบนกายของนาง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะข้ากับถวนจื่อ เช่นนั้นให้ข้าช่วย…”

แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ ไป๋หลีฉุนก็หันมามองเขาอย่างดุดัน ดวงตาของชายชราลุกโชนเสมือนเปลวไฟ

“ทำให้นางบาดเจ็บขนาดนี้ ยังไม่พออีกหรือ? เจ้ายังคิดทำสิ่งใดอีก! ไม่คิดเลยว่าเด็กน้อยอย่างเจ้า จักโหดเหี้ยมเลวทรามถึงเพียงนี้! ชั่วช้าสามานย์นัก…”

ผ้าอาวุโสวั่นเจิงลุกขึ้นชี้หน้าเขา แล้วตะโกนลั่น

“ไป๋หลีฉุน! ระวังคำพูดของเจ้าด้วย!”

กล้าด่าคนของพวกเขาในพื้นที่สำนักหลิงเซียวของพวกเขา ไป๋หลีฉุนผู้นี้ใหญ่โตมาจากไหนกัน!

ถึงเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่พวกเขาหลายคนทางนี้ ก็ไม่ได้กระจอกงอกง่อยเช่นนั้น!

หรงซิวหลุบสายตาลงต่ำ ปกปิดไอสังหารที่พุ่งออกมาจากดวงตาของเขา

ไป๋หลีฉุนที่ถูกเอ็ดเสียงดัง พลันได้สติกลับมาอีกครั้ง

เขากัดฟันกรอดจนฟันแทบหัก

เจียงจื่อหยวนพยายามดิ้นรนและครวญครางด้วยความเจ็บปวด เสียงของนางแผ่วลงเรื่องๆ ใบหน้านวลเปลี่ยนจากขาวซีดเป็นสีดำม่วง

ฉู่หลิวเยว่ถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะพับยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดอก แล้วมองภาพนั้นจากด้านข้างด้วยสายตาเย็นชา

อันที่จริง นางไม่ได้คิดจะช่วยเจียงจื่อหยวนจริงๆ หรอก

เพียงแต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ในเมืองฝางโจว และก่อนหน้านั้นก็มีแค่นางที่ประลองกับเจียงจื่อหยวนสองคน

ถ้ามีใครตายจริงๆ ไป๋หลีฉุนผู้นั้นจะต้องโทษว่าเป็นความผิดของนางแน่นอน

แต่เพราะครั้งนี้เจียงจื่อหยวนใช้ยาหมีเซียง ถึงไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต จากนี้ไปนางจะไม่สามารถกลับเข้าสู่เส้นทางของผู้ฝึกตนได้อีก