ตอนที่ 1485
บทที่ 1486 บุรุษของข้า
October 22, 2026
แกร๊ก!
เสียงของแตกหักสะท้อนกังวานสายหนึ่งดังก้องขึ้นมา!
บนหม้อน้ำโปร่งใสในมือของฉู่หลิวเยว่พลันเกิดรอยแตกเล็กๆ ร้าวไปทั่วหม้อทั้งใบ!
ใจของนางร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม นางรีบยับยั้งหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในกายของตนโดยพลัน!
ทว่าระหว่างช่องว่างที่เชื่อมต่อกันกลับผสานเข้าหากันแน่น ราวกับมีเส้นใยไร้รูปร่างผูกมัดมันเอาไว้รวมกัน
มิสามารถแยกมันออกจากกันได้เลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้นเอง หม้อน้ำโปร่งใสอันเล็กจิ๋วก็แตกสลายพร้อมเสียงดังลั่น!
เคร้ง!
เศษชิ้นส่วนปลิวกระจายไปทั่วทุกทิศ! กลายเป็นเกล็ดประกายแสงชิ้นน้อยกระจายไปทั่วทุกทิศทาง!
จินตี้ลุกขึ้นในทันใด มือชี้ไปที่ฉู่หลิวเยว่ด้วยความโกรธว่า
“หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์อยู่ในร่างของเจ้า!”
สิ้นคำพูด ทุกคนต่างก็ตื่นตกใจ!
ชั่วพริบตา ความสนใจของทุกคนก็รวมอยู่ที่ฉู่หลิวเยว่เป็นตาเดียวด้วยสีหน้ายากจะคาดเดา!
ทั่วทั้งบริเวณเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง!
จินตี้พยายามยับยั้งความรู้สึกตื่นตกใจในใจลงไป ก่อนจะเอ่ยตำหนิเสียงสูงว่า
“เมื่อครู่ทุกท่านเองก็คงเห็นกับตาแล้วกระมัง! ของเลียนแบบอันนั้นเพิ่งจะระเบิดไปจากมือของซั่งกวนเยว่! หากมิใช่เพราะในร่างของนางมีหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ของจริงอยู่ มันย่อมไม่มีทางแสดงปฏิกิริยาใหญ่โตขนาดนี้ได้!”
หลักฐานมีให้เห็นชี้ชัดท่ามกลางสายตาของทุกคน!
“ซั่งกวนเยว่! ครั้งนี้เจ้าอยากยอมรับขึ้นมาหรือยัง!”
หางคิ้วของฉู่หลิวเยว่กระตุกกึก
นางมิเคยเห็นของเลียนแบบทั้งหมดมาก่อน แม้จะรู้ว่ามันอาจมีปฏิกิริยา แต่ก็คาดไม่ถึงว่าจะกะทันหันเช่นนี้
นางแทบไม่มีเวลาเตรียมตัวเลยด้วยซ้ำ ทุกสิ่งทุกอย่างก็เกิดขึ้นไปแล้ว!
อีกอย่าง ดูคนจำนวนมากปานนี้จับจ้อง ต่อให้นางคิดอยากแก้ตัว เกรงว่าคงทำได้ยากแล้ว!
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนจ้องมองฉู่หลิวเยว่เป็นตาเดียว ประหนึ่งว่าจะมองทะลุไปถึงตัวตนข้างในก็มิปาน
หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์มีสายสัมพันธ์กับนาง นั่นมิใช่พิสูจน์แล้วหรือว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในบุพกาลชายแดนเหนือ นางเองก็อาจจะรู้ตั้งแต่แรกแล้ว!
ส่วนทางฝั่งสำนักหลิงเซียว พวกผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนเองต่างก็ตะลึงจนตัวแข็งค้างไปเช่นเดียวกัน
มิใช่ว่าก่อนหน้านี้นางพูดไปแล้วหรือว่าหนึ่งในสิบอาวุธศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่อย่างหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์มิได้มีความเกี่ยวข้องใดกับนาง!
แล้วตอนนี้มันเกิดอันใดขึ้นกัน?
จินตี้ยังคงไล่ตามไม่ปล่อย เขาแค่นหัวเราะเย็นเยียบพลางกล่าวว่า
“เป็นอันใดไป มิกล้าพูดแล้วรึ? เมื่อครู่มิใช่ว่าเจ้ายังยืนยันหนักแน่นอยู่เลยนี่? ตอนนี้…อึก!”
เขายังไม่ทันพูดอย่างพึงพอใจจบ เสียงก็หยุดชะงักอย่างกะทันหันลงเสียก่อนประหนึ่งว่าถูกคนบีบคอเอาไว้ ก่อนจะส่งเสียงร้องติดขัดอย่างเจ็บปวด
ทุกคนหันศีรษะตามไปมอง พบว่าสีหน้าของจินตี้เริ่มอมม่วงแล้ว มือทั้งสองของเขาเคล้นคลึงบริเวณลำคอด้านหน้าราวกับว่ากำลังพยายามดึงรั้งบางสิ่งบางอย่างอย่างสุดชีวิต
ยามมองดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน จะเห็นได้รางๆ ว่ามีเส้นด้ายสีทองสายหนึ่งที่ไม่รู้ว่าลอยลิ่วไปทางจินตี้แต่เมื่อใด กำลังบีบรัดลำคอของเขาเอาไว้แน่น!
เขาพยายามดิ้นรนให้หลุดรอดจากของสิ่งนี้นี่เอง
เส้นด้ายสีทองรึ…
คนจำนวนมากต่างมองหรงซิวด้วยสายตาผวาหวาด
“หนวกหู”
บุรุษผู้นี้เกิดมาก็มีคำว่าสูงศักดิ์สลักอยู่ในกระดูกแล้ว
เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้นไปเรื่อยเปื่อย มิได้ข้องเกี่ยวกับผู้ใด แต่ยังคงสงวนไว้ซึ่งความทะนงตนแลสง่าผ่าเผยที่คนทำได้แค่มองดู
เห็นได้ชัดเลยว่าคนบางกลุ่มที่อยู่ในที่แห่งนี้เองก็นับว่ามีฐานะเท่าเทียมกัน กระทั่งในแง่ของความอาวุโสเองก็สูงกว่าเขาไม่น้อยทีเดียว
แต่ไอรัศมีสูงศักดิ์บนร่างของเขากลับมิเคยจางหายไปเลย
กระทั่งตัวจินตี้เอง ยามสบเข้ากับนัยน์ตาหงส์ที่ทอประกายเย็นเยียบลึกล้ำ พลันบังเกิดเสียง ‘กึก’ ในใจ รีบกลืนคำผรุสวาทที่กำลังจะตวาดออกมากลับลงคอไป
หรงซิวผู้นี้…กระทั่งประมุขของตระกูลตัวเองก็ยังทำให้อับอายต่อหน้าธารกำนัลได้ ทั้งยังสามารถทำให้เซียนสุ่ยหลิงที่มีอำนาจการปกครองมากที่สุดเปลี่ยนผู้นำตระกูลได้อย่างสุขุมอีกด้วย!
เหตุใดเขาถึงทำเรื่องพวกนี้ได้ง่ายดายปานนี้!
บนโลกใบนี้…คงมิมีสิ่งใดที่เขาทำไม่ได้แล้ว!
จินตี้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้ำอึ้งอยู่หลายส่วน
“ข้า…ข้าแค่อยากช่วยทุกคนตรวจสอบอย่างชัดเจน…”