บทที่ 1487 ใครกล้ารังแกนาง?

รับนางเป็นเจ้านายรึ?

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ บรรดาผู้คนที่อยู่ในบริเวณนั้นเริ่มอยู่ไม่สุข

“เจ้าว่าอย่างใดนะ? หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ยอมรับตัวเจ้าแล้ว?”

บุรุษผู้หนึ่งที่ดูอายุอานามไม่เกินสามสิบปีโพล่งถามออกมาอย่างอดใจไม่อยู่

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้ารับอย่างเป็นธรรมชาติ

“ทุกครั้งที่หม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัว มันก็จดจำเจ้านายของมันได้อยู่แล้วมิใช่หรือ?”

ในสถานการณ์ปกติแล้ว สมบัติที่อยู่ระดับเดียวกับหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์นั้นล้วนแต่คัดเลือกเจ้านายด้วยตัวเองทั้งสิ้น

หากได้รับการยอมรับจากมันก็ย่อมเป็นเจ้าของมันไปโดยปริยาย

หากว่าไม่ เช่นนั้นต่อให้เจ้าพยายามจนสุดกำลังมากเพียงใด ก็เรียกได้ว่าไร้ประโยชน์

ทุกคนต่างพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง

พวกเขาต่างคิดแค่ว่าต้องตามที่อยู่ของหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท!

ยอมรับเป็นเจ้านายแล้วอย่างนั้นรึ…

มันยอมรับคนเป็นเจ้านายไปแล้ว!

เช่นนั้นพวกเขาจะดิ้นรนเสาะหามันไปเหตุใดกัน!

“เดี๋ยวก่อน! ที่เจ้าบอกว่าหลายปีก่อนเจ้าได้รับหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์มา มีหลักฐานอันใดหรือไม่?”

ใครอีกคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ใครจะไปรู้เล่าว่าเจ้ามิได้พบสมบัติชิ้นนี้ในหุบเขาลึกลับนั่นเข้าจริง?”

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะอย่างอดไม่ได้

“เรื่องพวกนี้มีอันใดให้ต้องโกหกกัน? พูดตามตรง ที่ข้าทำพันธสัญญากับอสูรศักดิ์สิทธิ์สองตัวได้ก็เพราะหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์มีส่วนช่วยข้าอย่างมาก! หากพวกท่านไม่เชื่อ…เช่นนั้นข้าก็ช่วยไม่ได้แล้ว”

ฝูงชนต่างตะลึงงัน

จริงด้วย เกือบลืมไปเลยว่าซั่งกวนเยว่ทำพันธะกับอสูรศักดิ์สิทธิ์สองตัวจริงๆ!

หงส์ทองคำหนึ่งตัว อินทรีสามตาหนึ่งตัว แล้วยังเป็นหัวหน้าเผ่าอินทรีอีก!

เริ่มแรกพวกเขาเองก็สงสัย ด้วยเพราะอสูรศักดิ์สิทธิ์สองตัวมิอาจทำสัญญากับมนุษย์คนเดิมได้ในเวลาเดียวกัน

หากมีหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์แล้วล่ะก็ นี่ก็เพียงพอจะใช้อธิบายได้กระจ่างชัดแล้ว…

อย่างไรเสีย มันก็ถือเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์!

“นั่น…นั่น”

ผู้คนจำนวนมากต่างสบตากันอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี ทั้งมิรู้ด้วยว่าควรถามจากตรงไหนต่อดี

ในตอนนั้นเอง จินตี้ก็ค่อยๆ กลับมาหายใจได้คล่องในที่สุด เขาโกยลมหายใจเข้าปอดพลางเอ่ยถามว่า

“ในเมื่อหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์อยู่กับเจ้านานแล้ว เช่นนั้นเจ้าต้องรู้แต่แรกแล้วสิว่าข่าวที่ได้จากบุพกาลชายแดนเหนือเป็นข่าวปลอม?”

ทุกคนต่างพร้อมใจกันตื่นตะลึง

สีหน้าของฉู่หลิวเยว่สงบนิ่ง นางผงกศีรษะรับ

“ถูกต้อง”

คำพูดนี้ของนางทำเอากระทั่งบรรดาผู้อาวุโสจากสำนักหลิงเซียวนั่งไม่ติดที่กันบ้างแล้ว

นางหนูนี่รู้แต่แรกแล้วอย่างนั้นรึ?

เช่นนั้นนาง…

“ดังนั้นที่ข้าตัดสินใจร่วมทางไปกับทุกคนในสำนักเมื่อตอนนั้น ก็เพื่อไปดูว่ามันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”

มาถึงตอนนี้แล้ว เรื่องราวมากมายที่เกิดก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป

ฉู่หลิวเยว่จึงเลือกที่จะเผยไพ่ในมือของตนให้พวกเขาดูอย่างตรงไปตรงมา

“เพียงแต่น่าเสียดายที่ตอนนั้นข้าป่วยขึ้นมากะทันหันจึงต้องรออยู่ที่สำนัก ไม่สามารถตามพวกเขาไปด้วยได้”

“โชคยังดีที่ต่อมาบุพกาลชายแดนเหนือเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย ข้าเลยมีโอกาสเดินทางไปที่นั่นเป็นครั้งที่สอง อีกทั้งครานั้นข้าเองก็เข้าไปที่นั่นจริงๆ เรื่องนี้ข้าเดินทางไปพร้อมกับผู้อาวุโสของสำนักจึงสามารถพิสูจน์ได้”

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงผงกศีรษะรับอย่างรีบร้อน

“มิผิด มิผิด! ตอนนั้นเดิมทีข้าเองก็ไม่เห็นด้วยมาตลอด แต่แม่หนูนี่หัวแข็งนัก ข้าเลยต้องพานางไปด้วย!”

ตอนนั้นเขาคิดเพียงว่านางคงอวดดีตามประสาเด็กหนุ่ม ขี้สงสัยอยากรู้อยากเห็นไปตามเรื่อง ไหนเลยจะเดาได้ว่าข้างในจะมีเล่ห์เหลี่ยมมากมายปานนี้!

ฉู่หลิวเยว่หันไปส่งรอยยิ้มซาบซึ้งให้ผู้อาวุโสฮวาเฟิง

ผู้อาวุโสฮวาเฟิงสีหน้าล่อกแล่กไปมา รีบเบี่ยงศีรษะหลบอย่างรวดเร็ว มือก็กำพนักแขนข้างๆ ไว้แน่น

นี่…