บทที่ 1508 กระบวนท่าแรก

หลังจากฉู่หลิวเยว่พูดออกไปแล้ว รอบข้างก็เงียบกริบในทันที

แม้กระทั่งในแววตาของโหมวเหยายังมีความประหลาดใจฉายชัดออกมา

“สองเงื่อนไขนี้เจ้าปฏิเสธข้อหนึ่ง และยอมรับเงื่อนไขข้อที่สอง? เจ้าแน่ใจหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า

“นี่เป็นขีดจำกัดของข้าแล้ว ข้าจะไม่มีทางถอยให้ หากท่านคิดว่ามันไม่เหมาะสม เช่นนั้น… ข้าก็จะหาหนทางอื่น”

โหมวเหยาจ้องฉู่หลิวเยว่ตาเขม็ง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ความจริงแล้วเงื่อนไขทั้งสองข้อนี้ เขาแค่พูดขึ้นมาเรื่อยเปื่อยเท่านั้น

เพราะเขาคิดว่าฉู่หลิวเยว่ไม่มีทางยอมรับเงื่อนไขทั้งสองอย่างแน่นอน

…นั่นมันแตกต่างจากรนหาที่ตายอย่างใด?

แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะคัดค้านเงื่อนไขข้อที่หนึ่ง

ระลอกคลื่นสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมาจากตันเถียนอย่างกะทันหัน

น้ำเสียงของจื่อเฉินทุ้มต่ำและรุนแรงอย่างยิ่ง เหมือนกับกำลังสะกดกลั้นอันใดบางอย่างอยู่

“ถ้ามันต้องการปีก ข้าก็จะคืนให้! เหตุใดเจ้าต้องไปเสี่ยงชีวิตเช่นนั้นด้วย!”

“อย่าสร้างปัญหา”

ฉู่หลิวเยว่พูดเบาๆ ภายในใจ

“กายเนื้อของเจ้านั้น ในตอนแรกข้าใช้ความพยายามอย่างมากกว่าฟื้นจะขึ้นมาใหม่ให้สมบูรณ์ได้อีกครั้ง เหตุใดเจ้าพูดมาว่าไม่ต้องการแล้วล่ะ? แล้วอีกอย่างปีกของไท่ซวีเฟิ่งหลง ไม่ได้มาอย่างง่ายดาย โชคชะตาเช่นนี้ หากพลาดไปสักครั้ง หลังจากนี้จะไม่มีทางได้รับมันอีกแล้ว”

นางตัดใจไม่ลง

“แต่ว่า… ด้วยฝีมือเจ้าในตอนนี้ เดิมทีไม่สามารถรับการโจมตีสามกระบวนท่านั้นได้อย่างแน่นอน”

ภายในน้ำเสียงของจื่อเฉินแฝงไปด้วยความตื่นตระหนก

มันคืออสูรศักดิ์สิทธิ์ อีกครั้งยังหลอมรวมกับปีกทั้งสองข้างของไท่ซวีเฟิ่งหลงแล้ว

มันรู้ดีว่าเผ่าพันธุ์นี้แข็งแกร่งมากขนาดไหน!

ใช่แล้ว ฉู่หลิวเยว่แข็งแกร่งกว่าผู้บำเพ็ญเพียรในระดับเดียวกันมาก อีกทั้งฝีมือในการต่อสู้ก็ยอดเยี่ยมยิ่ง

แม้นางจะเป็นจอมยุทธ์ระดับเก้าขั้นกลาง แต่ก็มีพลังเพียงพอที่จะสู้กับผู้แข็งแกร่งระดับครึ่งเทพ แม้กระทั่งผู้แข็งแกร่งระดับเทพขั้นสูงก็ยังสามารถต้านทานได้!

แต่โหมวเหยา…

แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันด้วยซ้ำ!

ถ้าฉู่หลิวเยว่ตอบตกลงแล้ว เท่ากับเป็นการเดิมพันด้วยชีวิตของตนเอง!

“ข้าไม่ได้ลุยเดี่ยวไปสู้กับมันเสียหน่อย”

ฉู่หลิวเยว่พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่พวกเรายังไม่เข้าใจอีกหรือ? ในร่างกายของข้ายังมีไพ่ไม้ตายอีกตั้งหลายใบ ใช่ว่าจะไม่สามารถรับการโจมตีทั้งสามกระบวนท่านี้ได้นี่นา”

ไม่ว่าอย่างใดก็ตามขอเพียงผ่านไปได้ บุญคุณความแค้นทั้งหมดสิ้นสุด เช่นนั้นทุกอย่างจะดีขึ้นมาเอง

“แต่เช่นนี้มันก็อันตรายมากอยู่ดี! หากมันทุ่มเต็มแรง บางทีเจ้าอาจจะไม่มีเวลาและโอกาสที่จะได้ใช้ไพ่ไม้ตายนั้นเลยก็ได้!”

จื่อเฉินยังคงคัดค้านอย่างรุนแรงเช่นเดิม

“ข้าเป็นเพียงจิตวิญญาณครึ่งเสี้ยวที่กำลังจะตาย ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ชีวิตนี้ข้าคงไม่มีโอกาสได้เห็นแสงตะวันของวันต่อไปแล้ว เจ้าช่วยข้ามาเยอะมากแล้ว ข้าไม่สามารถ…”

“จื่อเฉิน เจ้าคิดว่ามันต้องการเพียงนำโครงกระดูกเหล่านั้นกลับไปเท่านั้นหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่ถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน

จื่อเฉินสะอึกไป

“เมื่อพันปีก่อน องค์ไท่จู่ยังไม่ได้ทำอันใดกับโครงกระดูกเหล่านั้นเลย อีกทั้งยังแสดงท่าทีว่าต้องการจะส่งคืนให้ แต่พวกมันกลับไม่พูดอันใดรั้งแต่จะเอาชีวิตขององค์ไท่จู่ ตอนนี้ถึงคราวข้าแล้ว และก็เหมือนกัน ต่อให้เจ้าจะเสียสละ คืนโครงกระดูกเหล่านั้นให้พวกมัน เรื่องนี้ก็ไม่มีทางจบแน่นอน”

“สิ่งที่พวกมันต้องการ พวกมันต้องการทำให้ไท่ซวีเฟิ่งหลงสูงส่งเหนือใคร เมื่ออยู่ต่อหน้ามัน คนอื่นจะต้องอ่อนน้อมถ่อมตน”

“ในเวลาเช่นนี้ จะพูดอันใดไปก็ไม่มีประโยชน์ มีเพียงแค่การเผชิญหน้ากับพวกมันเท่านั้น ถึงจะมีความหวังที่จะอยู่รอดได้!”

นางยินดีที่จะตอบรับเงื่อนไขอันเกินกว่าเหตุของโหมวเหยา เพราะว่ามันเป็นคนพูดต่อหน้าธารกำนัลจำนวนมากด้วยตนเอง

ไม่ว่าผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นอย่างใด มันก็ต้องยอมรับ!

นี่จึงเป็นโอกาสเดียวที่นางจะสามารถกลับมาได้!

จื่อเฉินเงียบไปอยู่นาน

“ข้ากับนายท่าน เป็นตายร่วมกัน!”

ฉู่หลิวเยว่ถอนหายใจออกมาเบาๆ