บทที่ 1510 เกล็ดมังกรสังหาร

แต่ฉู่หลิวเยว่ไม่ทันได้มองเห็นภาพเหตุการณ์เหล่านี้

การโจมตีของเขาโหดเหี้ยมอย่างมาก ตรงหน้าของนางกลายเป็นสีดำสนิท แทบจะมองอันใดไม่เห็น

อวัยวะภายในเหมือนถูกบีบมากองรวมกันด้วยพลังที่มองไม่เห็น โดยไม่รู้ว่าพวกมันจะระเบิดขึ้นมาเมื่อไร!

เจ็บ!

เจ็บมาก!

ฉู่หลิวเยว่กัดฟันกรอด ส่งเสียงคำรามเพียงในหูของนางเอง

และทันใดนั้นเองภายในสมองของนางก็รู้สึกสับสนมึนงง

แต่สติสัมปชัญญะส่วนสุดท้ายของนาง ยังคงผูกติดกับโล่สีดำอันนั้นแน่น!

นางรู้ว่านี่คือฟางเส้นสุดท้ายที่สามารถช่วยชีวิตนางได้!

บรรยากาศรอบข้างเงียบไปในทันที

ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้สนใจอันใดมากมายขนาดนั้น หลังจากที่นางสามารถฟื้นตัวขึ้นมาได้เล็กน้อย นางก็รีบหันกลับไปมองแขนซ้ายของตนเองอย่างรวดเร็ว

บนเกราะสีทองแดงปรากฏรอยแตกร้าวขึ้นหลายรอย

ครึ่งแขนของนางมีรอยขีดข่วนเล็กๆ จำนวนมาก อีกทั้งยังมีเลือดไหลซิบๆ ออกมาด้วย

นี่เป็นเพราะพลังที่นางต้องต้านทานเมื่อครู่นี้รุนแรงและน่าหวาดกลัวมากเกินไป

เกราะศักดิ์สิทธิ์ทองแดงช่วยกำจัดพลังส่วนใหญ่ออกไปแล้ว แต่พลังที่เหลือเหล่านี้ ก็ไม่ใช่สิ่งที่กายเนื้อของฉู่หลิวเยว่จะต้านทานได้

เหมือนว่ากระดูกของนางจะหักไป

ฉู่หลิวเยว่กัดฟันกรอด และหยิบโอสถจากแหวนเฉียนคุนออกมากินด้วยความรวดเร็ว ในขณะเดียวกันก็เปลี่ยนมือข้างที่ถือโล่

หากโดนโจมตีอีกครั้ง เกรงว่านางจะไม่สามารถรักษามือข้างนี้เอาไว้ได้แล้ว

ภายในริมฝีปากมีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเข้มข้น ทำให้ฉู่หลิวเยว่หายใจไม่ออกและรู้สึกคลื่นไส้

นางกระอักเลือดออกมาหนึ่งครั้ง แล้วเงยหน้าขึ้นไปมอง ก่อนจะพูดอย่างช้าๆ ชัดๆ ว่า

“กระบวนท่าที่หนึ่ง ข้ารับเอาไว้ได้แล้ว! ผู้อาวุโสโหมวเหยา เชิญ!”

…

โหมวเหยามองมาที่นางด้วยความประหลาดใจ

ถ้าพูดให้ถูกต้องก็คือ เขากำลังมองโล่สีดำที่อยู่ตรงหน้าของนาง

ไม่มีใครรู้ดีไปกว่ามันอีกแล้ว ว่าการโจมตีเมื่อครู่นี้แข็งแกร่งมากขนาดไหน!

อินทรีสามตากับหงส์ทองคำ ยังถูกเขาสะบัดออกไปได้อย่างง่ายดาย จนไม่มีแรงตอบโต้

แม้ว่าเขาจะสูญเสียพลังบางส่วนไปก่อนหน้านี้ แต่การฆ่าซั่งกวนเยว่นั้นเป็นเรื่องที่ง่ายดายอย่างมาก!

นางเป็นเพียงจอมยุทธ์ระดับเก้าขั้นกลางเท่านั้น!

แต่ในตอนนี้ ไม่เพียงนางจะยังไม่ตาย แต่ยังคงมีแรงเหลือที่จะยืนหยัดต่อไป!

และต้องการคำแนะนำจากกระบวนท่าที่สอง!

ในตอนแรกโหมวเหยารู้สึกว่ามันไร้สาระอย่างยิ่ง แต่หลังจากนั้นเขาก็มีความตกใจและสงสัยขึ้นมา!

เห็นได้ชัดว่าโล่สีดำอันนั้นมีปัญหา!

ขณะที่เขามองไปก็เห็นว่าโล่นี้เป็นเพียงแค่โล่เก่าๆ สึกๆ เท่านั้น ตอนนั้นเองใบหน้าของเขาก็มืดดำอย่างมาก

ด้านบนนั้นไม่มีลวดลายหรือสัญลักษณ์พิเศษ มีเพียงรอยดาบรอยกระบี่ที่ทิ้งเอาไว้เท่านั้น

ดูเหมือนว่ามันมีอายุแค่ไม่กี่ปีเท่านั้น แต่รายละเอียดอื่นๆ โหมวเหยาจ้องมองอยู่นาน แต่ก็ยังไม่สามารถรู้ได้อยู่ดี

สิ่งนี้ทำให้มันรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

แม้ว่ามันจะไม่ใช่ปรมาจารย์ด้านการหลอมอาวุธ แต่หลายพันปีที่ผ่านมา มันเคยเห็นสมบัติและสิ่งของที่ไม่ธรรมดามาหลายชิ้น จึงสามารถมองออกได้เช่นกัน

แต่มันกลับดูไม่ออกเลยว่าโล่ชิ้นนี้มีที่มาที่ไปอย่างใด