ตอนที่ 1547
บทที่ 1549 อ่อนแอ
October 22, 2026
ฟึ่บ!
ร่างเงาร่างหนึ่งเคลื่อนมาสกัดกั้นเบื้องหน้าคนทั้งสองอย่างรวดเร็ว!
เป็นหนานซู่ไหวนั่นเอง!
“ที่นี่ข้าจัดการเอง หรงซิว เจ้าพาแม่นางหนูเยว่เอ๋อร์กลับไปเสีย!”
หนานซู่ไหวแผดเสียงเข้ม!
หลังคนทั้งสองออกมาได้ไม่นาน เขาก็พบว่านังหนูเยว่เอ๋อร์นอนพิงอยู่ในอ้อมอกหรงซิว ดูท่าว่าหมดสติไปเรียบร้อยแล้ว
เขายังไม่ทันรู้ถึงสถานการณ์ของนางว่าเกิดอันใดขึ้นกันแน่ จึงย่อมมิกล้าปล่อยทั้งคู่ออกไปเสี่ยงอันตราย
หรงซิวไม่มีทีท่าลังเลแม้แต่น้อย ยามได้ยินคำบอกเช่นนั้นก็สะกิดเท้าหลบฉากไปด้านหลังทันที!
ประกายแสงสีน้ำเงินเข้มพลันเรืองวาบ!
ในมือหนานซู่ไหวมีกระบี่ยาวเฉียบคมเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างน่าตื่นตาตื่นใจ!
กระบี่ทั้งเล่มแผ่ประกายสีน้ำเงินเข้มออกมาจางๆ กว้างประมาณสามนิ้วเห็นจะได้ บนตัวกระบี่สลักลวดลายบางอย่างที่ชวนประหลาดตานัก
ยามกวัดแกว่งมัน ประกายเย็นยะเยือกจะสาดแววระยิบระยับพร่างพราย
หนานซู่ไหวสองมือจับกระบี่มั่น ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ลมปราณทั่วทั้งร่างแผ่กระจายรุนแรง!
ทันใดนั้น พลังแห่งสวรรค์และโลกที่อยู่รอบบริเวณราวกับถูกเรียกหาก็มิปาน พวกมันเริ่มหลั่งไหลมาทางกระบี่เบื้องหน้าเขาอย่างบ้าคลั่ง!
ยิ่งตัวกระบี่กักเก็บพลังไว้มากเท่าไร สีของมันก็ยิ่งลึกล้ำบริสุทธิ์มากขึ้นเท่านั้น!
มองไปแล้วก็ดูเหมือนหยกน้ำเงินที่ถูกแกะสลักมิปาน!
ครืน…ครืน
พลังแห่งสวรรค์และโลกปริมาณมหาศาลโคจรรอบตัวหนานซู่ไหว กลายเป็นวังน้ำวนขนาดมหึมา
ดูแล้วสง่าผ่าเผยยิ่ง!
ในตอนนั้นเอง ฝ่ามือสีดำก็เข้ามาใกล้เบื้องหน้าหนานซู่ไหว!
ฟึ่บ!
สีหน้าหนานซู่ไหวดุดันยิ่ง สองมือเงื้อกระบี่ขึ้นแล้วตวัดฟันลงไปอย่างไร้ปรานี!
ประกายกระบี่สีน้ำเงินเข้มถูกปล่อยออกไปโดยพลัน!
ชึ่บ!
ความว่างเปล่าเบื้องหน้าของเขาถูกผ่าออกกลายเป็นรอยแตกอันมีช่องว่างขนาดใหญ่ด้วยสุ้มเสียงแผ่วเบา!
กระแสความโกลาหลสีดำสนิทจำนวนนับไม่ถ้วนไหลทะลักอย่างบ้าคลั่ง!
ขณะเดียวกัน ซั่งกวนจิ้งและเมิ้งเหล่าเองก็เคลื่อนไหวพร้อมกัน!
ซั่งกวนจิ้งกระชับกระบี่ยาวในมือ ก่อนจะฟันออกไปในแนวนอน!
สองมือของเมิ้งเหล่าผสานไว้เบื้องหน้าแล้วปล่อยพลังปราณดั้งเดิมออกไปสายหนึ่ง ชั่วพริบตามันก็ก่อร่างกลายเป็นเข็มไตรกระจับที่แหลมคมเหนือสิ่งใด!
ทั้งสามแยกกันไปคนละทาง ก่อนจะจัดการกักขังฝ่ามือสีดำนั่นเอาไว้ตรงกลาง!
ระหว่างสวรรค์และโลกอลหม่านวุ่นวายด้วยกระแสพลัง ไอปราณแต่ละสายเผชิญหน้ากัน!
…
หรงซิวอุ้มพาฉู่หลิวเยว่ถอยหลังไปอย่างว่องไว
ตอนนี้พวกเขายังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของฝ่ามือสีดำ ดังนั้นทั่วทั้งร่างจึงเปี่ยมด้วยกระแสความโกลาหลที่ปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง
ลมปราณชวนเสียดผิวหลายสายพัดผ่านร่างของพวกเขาประหนึ่งดาบคมมิปาน!
ชึ่บ!
เสียงบางอย่างแหวกอากาศอย่างแผ่วเบาดังแว่วมา นัยน์ตาของหรงซิวดุดันขึ้นทันใด เขากระชับกอดคนในอ้อมแขนแน่นกว่าเก่า ก่อนจะเคลื่อนกายหลบเลี่ยง!
ขณะเดียวกัน เปลวเพลิงสีทองกลุ่มหนึ่งพลันลุกโชนขึ้นมายังเบื้องหน้าคนทั้งสอง กลายเป็นกำแพงเพลิงคอยกั้นกระแสพลังที่ปั่นป่วนวุ่นวายเหล่านั้นไว้ด้านนอก!
เรือนผมดำเงาของฉู่หลิวเยว่ที่ถูกตัดออกอย่างไร้สุ้มเสียงค่อยๆ ลอยขึ้นไปในอากาศ
จิตสังหารอันรุนแรงพลันไหลทะลักออกมาจากดวงตาของหรงซิว!
นัยน์ตาของเขาปรากฏแววดำทะมึนเคลื่อนผ่านวับไป!
“แค่ก…แค่ก…”
ในตอนนั้นเอง ฉู่หลิวเยว่ก็ส่งเสียงไอขึ้นมา
หรงซิวก้มศีรษะมองทันที พบว่าดวงหน้าขาวซีดของนางยับยู่ยี่ คิ้วเรียวขมวดเป็นปมแน่น แพขนตาหนายาวของนางค่อยๆ ขยับไหว
“เยว่เออร์!”
หรงซิวโพล่งขึ้นมา กระชับฝ่ามือที่โอบเอวนางไว้ให้แน่นกว่าเดิม
ฉู่หลิวเยว่ค่อยๆ ฟื้นคืนสติได้ในท้ายที่สุด นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ยามมองหรงซิว แววตาของนางแฝงท่าทีเหม่อลอยไว้ครู่หนึ่ง ราวกับยังไม่เข้าใจว่าที่ผ่านมาเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่
หรงซิวกลับผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนจะค้อมกายลงจูบหว่างคิ้วนางเบาๆ
ด้วยท่าทีระงับอารมณ์ถึงขีดสุด ทว่าก็ทะนุถนอมรักใคร่เกินผู้ใด
เขาไม่อยากเห็นภาพฉากแบบนั้นเป็นครั้งที่สองอีก
บัดนี้ได้เห็นนางฟื้นขึ้นมาได้ นับว่าดีมากแล้วจริงๆ
ริมฝีปากนุ่มชื้นประทับจูบแผ่วเบาบนหว่างคิ้ว นางเอนพิงอกกว้างที่แข็งแรงแลอบอุ่นพลางฟังเสียงหัวใจของเขาเต้นระรัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทันใดนั้นฉู่หลิวเยว่ก็นึกถึงต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวขึ้นมาได้