บทที่ 1568 ตัดสินใจ

ตอนที่ฉู่หลิวเยว่มองอี้เจา นางก็เห็นว่าอี้เจากำลังมองนางอยู่เช่นกัน

สายตาของเขานั้นราบเรียบเป็นอย่างมาก เหมือนสามารถมองทะลุทะลวงมาได้

ด้วยสายตาที่กวาดมองมาที่ฉู่หลิวเยว่รู้สึกเหมือนถูกมองจนทะลุปรุโปร่ง!

แต่ว่าสายตาของอี้เจาไม่ได้หยุดมองนางนานนัก

หลังจากมองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เป็นสายตาหันกลับไปมองถวนจื่อที่อยู่ด้านข้าง

ในตอนนั้นเองระลอกคลื่นจางๆ ก็แผ่กระจายมาจากก้นบึ้งในแววตาของเขา

ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง นางไม่มีอันใดให้เขาต้องใส่ใจ

สำหรับพวกเขาแล้วหงส์ทองคำตัวนี้สิถึงจะสำคัญที่สุด!

“เจ้ายังไม่สามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ได้หรือ?”

เขาพูดขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ

เสียงของเขาเหมือนระฆังที่ดังขึ้นในระยะไกล

หัวใจของฉู่หลิวเยว่สั่นสะท้าน

สมแล้วที่เป็นประมุขของเผ่าหงส์ทองคำ แรงกดดันเช่นนี้…นางเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกของชีวิต!

แม้กระทั่งโหมวเหยาที่นางเคยเจอมาก่อนหน้านี้ก็ยังไม่สามารถเทียบได้เลย!

ถวนจื่อรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังถามตนเองอยู่ แต่มันไม่อยากตอบ

… ท่าทางเมื่อครู่นี้ที่มองเจ้านายของมันเหมือนกับกำลังมองสิ่งของอันใดสักอย่าง จึงทำให้มันรู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก

ถวนจื่อไม่ได้สนใจเขา แต่กลับก้มหน้าถูไถศีรษะกับใบหน้าของฉู่หลิวเยว่ ท่าทางเหมือนไม่อยากจะคุยด้วย

บรรยากาศเย็นยะเยือกไปในทันที

“ท่านประมุขกำลังพูดกับเจ้าอยู่ เจ้าไร้มารยาทหรืออย่างใดกัน?”

ผู้อาวุโสอี้กงโมโหขึ้นมาอีกครั้งแล้ว ก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงเย็นยะเยือก

ถวนจื่อเหลือบสายตามองเขา ก่อนจะถอนสายตาออกมา ท่าทางยังไม่ให้ความร่วมมือเช่นเดิม

ความจริงแล้วหลังจากที่มันทะลวงด่านเป็นหงส์ทองคำก็มีความทรงจำเพิ่มขึ้นหนึ่งส่วนโดยทันที

ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา มันก็รู้ว่ามันควรจะกลับมาที่นี่สักรอบ

ในตอนนั้นมีเรื่องวุ่นวายมากมาย มันจึงไม่สามารถหาเวลาออกมาได้

แต่ภายในใจของมันไม่เคยลืมเลือนเรื่องนี้เลย

ในช่วงเวลาก่อนหน้านี้ภายในใจเต็มไปด้วยการรอคอยและสงสัย

แต่น่าเสียดายที่การกระทำของอีกฝ่ายในระยะเวลาที่ผ่านมานี้ ทำให้มันหมดความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเผ่าหงส์ทองคำไปทั้งหมด

… ทุกอย่างที่ทำให้เจ้านายของมันลำบากใจ ไม่นับว่าเป็นเรื่องดีอันใด!

สถานที่เช่นนี้ ไม่กลับมาก็ไม่เป็นไร!

ฉู่หลิวเยว่ลูบหัวของถวนจื่อเบาๆ ปลอบมันให้อารมณ์เย็นลง จากนั้นก็เดินขึ้นไปครึ่งก้าวพร้อมทำความเคารพผู้อาวุโสทั้งหลาย

“ซั่งกวนเยว่คารวะผู้อาวุโสทุกท่าน”

เรื่องที่อีกฝ่ายไม่เห็นนางอยู่ในสายตานั้นไม่สำคัญ

ที่นางมาในครั้งนี้ เพราะต้องการจะแก้ไขปัญหาของถวนจื่อ ดังนั้นจึงต้องแสดงความจริงใจอย่างยิ่ง

ไม่ว่าอย่างใดก็ตามนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางถูกคนมองอย่างดูแคลน ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องสำคัญอันใด

“ถวนจื่อเพิ่งทะลวงด่านเป็นหงส์ทองคำเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี่เอง ดังนั้นจึงไม่สามารถแปลงกายเป็นมนุษย์ได้”

ในเรื่องนี้ฉู่หลิวเยว่เคยถามถวนจื่อโดยเฉพาะมาก่อน

มันจำเป็นจะต้องมีความแข็งแกร่งและอายุถึงที่กำหนดถึงจะสามารถแปลงกายได้

ทว่าในตอนนี้มันสามารถอยู่ในรูปลักษณ์ที่แท้จริงได้เท่านั้น

อี้กงขมวดคิ้วแล้วมองหน้าฉู่หลิวเยว่ สายตาคมกริบราวกับมีด

“ข้าถามเจ้าหรือ? ที่แห่งนี้คือตำหนักศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวง ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะสอดปากได้!”

มุมปากของฉู่หลิวเยว่โค้งขึ้น ราวกับไม่ได้ใส่ใจคำพูดของอีกฝ่าย ดวงตาสีดำขลับกระจ่างใสมีเพียงความยืนหยัดและหนักแน่นเท่านั้น

“ถวนจื่อเป็นสัตว์อสูรในพันธสัญญาของข้า พวกเราสามารถสื่อสารทางจิตได้ ในเมื่อมันไม่อยากพูด ข้าก็จะพูดแทนมัน เหตุใดถึงจะไม่ได้เล่า?”

เห็นได้ชัดว่าคำพูดเหล่านี้เป็นคำพูดที่โอ้อวด กำเริบเสิบสาน!

สัตว์อสูรในพันธสัญญา!