บทที่ 1763 สังหาร

………………..

ความเร็วของพวกเขานั้นสูงมาก ภายในชั่วพริบตาร่างของพวกเขาก็หายไปจากครรลองสายตาของผู้คุ้มกันทั้งสองแล้ว

“นี่…นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันหรือ?”

ทั้งสองคนที่ถูกทิ้งไว้ด้านหลังมีสีหน้ามึนงง

ผู้คุ้มกันคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า

“เหตุใดท่านประมุขถึงมาอย่างกะทันหันเช่นนี้? อีกทั้ง…สีหน้าของเขาก็ย่ำแย่เป็นอย่างมาก”

เขาไม่เคยเห็นท่าทางกรุ่นโกรธของประมุขแบบนี้มาก่อนเลย!

“หรือว่าทั้งสองคนจะไม่มีความเคลื่อนไหวมานาน ท่านประมุขจึงรำคาญที่จะรอแล้ว?”

ส่วนอีกคนหนึ่งก็ขมวดคิ้วมุ่น จากนั้นก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“แย่แล้ว! ยอดเขาสัตตบงกชเกิดเรื่องแล้ว!”

ในตอนนั้นเขาก็สาวเท้าตามโหมวหยางไปในทันทีโดยไม่คิดสิ่งใดแล้ว!

ผู้คุ้มกันอีกคนก็รีบติดตามไปอย่างรวดเร็ว

“เฮ้! มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ รอข้าก่อนสิ”

…

โหมวหยางเดินทางมาถึงยอดเขาสัตตบงกชแล้ว จากนั้นเขาเข้าไปในถ้ำบริเวณไหล่เขา!

ทันทีที่มาถึงปากถ้ำ เขาก็สามารถเห็นร่องรอยของการเผาไหม้ หนังตาของเขากระตุกอย่างรุนแรงทันที

เขาจึงรีบเดินเข้าไปด้านในด้วยความรวดเร็ว

ตอนที่ผู้คุ้มกันทั้งสองมาถึง พวกเขาก็เห็นว่าเงาร่างของโหมวหยางหายเข้าไปในถ้ำแล้ว

ทั้งสองสบสายตากัน แต่กลับไม่กล้าเหยียบเข้าไปในพื้นถ้ำ ทำได้เพียงยืนรออยู่ด้านนอก

ผู้คุ้มกันที่เคยสับสนนั้น ในที่สุดตอนนี้เขาก็สามารถตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่างแล้ว ที่แห่งนี้จะต้องมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

ผู้คุ้มกันอีกคนหนึ่งไม่พูดไม่จา แต่ในแววตาของเขามีความสับสนและหวาดกลัวปรากฏขึ้น

ปฏิกิริยาเช่นนี้ของประมุขสามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน

แต่ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกเขาที่เป็นผู้รับผิดชอบเฝ้าคุ้มกันอยู่ที่นี่จะต้องได้รับโทษแน่นอน!

ในตอนนั้นเหมือนว่าเวลาจะผ่านไปอย่างยากลำบากอย่างมาก

ไม่รู้ว่าผ่านมานานเท่าใดแล้ว ในที่สุดโหมวหยางก็เดินออกมาจากถ้ำ

เมื่อเห็นสีหน้าของเขาในตอนนี้ หัวใจของผู้คุ้มกันทั้งสองก็จมดิ่งลงในทันที

โหมวหยางเอามือข้างหนึ่งไพล่ด้านหลัง สายตาที่เย็นชามองมายังร่างของพวกเขาทั้งสอง

“พวกเขาล่ะ?”

เขาถามขึ้น

เมื่อได้ยินดังนั้น พวกเขาทั้งสองก็มึนงงไปในทันที

หมายความว่าอย่างไร?

ทั้งสองคนนั้นหายไปหรือ?

หรงซิวกับซั่งกวนเยว่…หนีไปแล้วหรือ?

ในที่สุดโหมวหยางก็ตะคอกขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

“ข้าถามพวกเจ้าว่า พวกเขาล่ะ!”

ในที่สุดเสียงนี้ก็ทำให้เขาได้สติกลับคืนมา

ตึง!

พวกเขาทั้งสองคุกเข่าลงโดยพร้อมเพรียง!

“ท่านประมุข พวก…พวกเราไม่รู้จริงๆ ว่ามันเกิดอันใดขึ้น!”

แต่ถ้าพวกเขาสามารถสังเกตถึงอะไรได้ พวกเขาจะไม่ไปรายงานได้อย่างไร!

คนที่ลอบบุกเข้าไปในวิหารไท่ซวีจะต้องเป็นพวกเขาแน่นอนยังไม่ต้องสงสัย!

คาดไม่ถึงว่าทั้งสองคนนี้กำลังเล่นกันอยู่ท่ามกลางเสียงปรบมือของคนทั้งเผ่า!

ผู้คุ้มกันทั้งสองตัวสั่นระริก

แค่คิดก็รู้แล้วว่า พวกเขาทำผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ หากครั้งนี้พวกเขาไม่ตายก็ต้องถูกถลกหนังแล้ว

“ช่วงนี้พวกเจ้าไม่พบสิ่งผิดปกติเลยแม้แต่น้อยหรือ?”

โหมวหยางถามขึ้นอย่างไม่วางใจ

ทันใดนั้นผู้คุ้มกันคนหนึ่งก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“จริงสิ! ไม่กี่วันก่อนหน้านี้กลางยอดเขาสัตตบงกชเหมือนจะมีระลอกคลื่นสายหนึ่งแผ่ออกมา แต่ทว่าการเคลื่อนไหวนั้นมันแผ่วเบาอย่างมาก อีกทั้งยังจางหายไปอย่างรวดเร็ว ข้าจึงคิดว่าสองคนนั้นแค่ก่อเรื่อง และไม่ได้เก็บมาใส่ใจ…”

ยิ่งพูดน้ำเสียงของเขายิ่งเบาลงเรื่อยๆ ภายในหัวใจของเขามีความสิ้นหวังปรากฏขึ้น

ในตอนนั้นเองแม้กระทั่งเขาก็ยังสามารถตระหนักได้ว่านี่คือความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ของพวกเขา!

เพียงเพราะความประมาทเลินเล่อทำให้ทั้งสองคนหนีไปได้!

เดิมทีเรื่องนี้เขาไม่สามารถโต้เถียงได้เลย!

โหมวหยางโมโหจนหัวเราะออกมา

ดูจากตอนนี้แล้วเหมือนว่าทั้งสองคนจะก่อเรื่องได้เก่งจริงๆ!