บทที่ 1764 ค่ายกลสังหารมาร

เมื่อพูดจบ เขาก็เดินไปที่ด้านหน้าของเสาเคลื่อนมังกรอีกครั้ง พร้อมยกมือขึ้น

เกล็ดสีม่วงทองปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปกคลุมฝ่ามือของเขาเอาไว้ทั้งหมด

เกล็ดเหล่านั้นแหลมคมเป็นอย่างมาก และยังมีความเย็นชาที่ส่องสะท้อนออกมา

จากนั้นเขาก็กำหมัดแน่น และออกหมัดหนึ่งครั้ง!

ตู้ม!

พลังที่แข็งแกร่งก็กระแทกเข้ากับเสาเคลื่อนมังกรอย่างรุนแรง!

…

เปรี้ยง!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวดังมาจากเหนือน่านฟ้า!

ฉู่หลิวเยว่เงยหน้าขึ้นมอง

หลังจากการเคลื่อนไหวนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง

ในตอนนั้นโหมวเจินเหมือนจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้

และเป็นเช่นนั้นจริงๆ ต่อมาเสียงของโหมวหยางก็ดังขึ้น

“หรงซิว! ซั่งกวนเยว่! พวกเจ้านี่กำเริบเสิบสานมากเลยนะ!”

มุมปากของฉู่หลิวเยว่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

นางรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ไม่สามารถปิดบังได้นาน

โหมวหยางไม่ใช่คนโง่ เขาแค่ครุ่นคิดเล็กน้อย จากนั้นก็ไปดูที่ยอดเขาสัตตบงกช ก็สามารถเข้าใจอะไรบางอย่างได้แล้ว

แต่ว่าตอนนี้พวกเขายังไม่สามารถออกไปได้

ดังนั้นในช่วงเวลาก่อนหน้านี้ นางจึงต้องรับประกันว่าหรงซิวจะไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากโลกภายนอก

ไม่อย่างนั้นแล้วละก็ การกระทำของพวกเขาจะต้องสูญเปล่าอย่างมากแน่นอน

ฉู่หลิวเยว่กลั้นลมหายใจแล้วรวบรวมสมาธิเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่อาณาเขตเทพเซียนของตนเอง!

…

วิหารไท่ซวี โหมวหยางมองทางเสาเคลื่อนสวรรค์ตรงหน้าที่ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับเลยแม้แต่น้อย!

ความโกรธที่อยู่ภายในใจแทบจะปะทุออกมา!

ดวงตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือด

“ประมุข เหมือนว่าเขาจะมีความตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะอยู่ด้านในนั้น”

โหมวฝูซานส่ายหน้าแล้วพูดเกลี้ยกล่อม

“พวกเราอยู่ด้านนอก พวกเขาอยู่ด้านใน นอกเสียจากพวกเขาจะออกมาเอง ไม่อย่างนั้นแล้ว…เกรงว่าพวกเรายากจะบังคับให้พวกเขาออกมาได้”

เสามังกรเคลื่อนบรรจุพลังของบรรพบุรุษเอาไว้ สูงส่งและศักดิ์สิทธิ์ จนไม่อาจสั่นคลอนได้

ต่อให้พวกเขาทุกคนร่วมมือกัน แต่ก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้อยู่ดี

สถานการณ์ในตอนนี้จึงทำได้เพียงแค่รอเท่านั้น

โหมวหยางไม่ได้พูดอะไร

ผู้อาวุโสอีกท่านหนึ่งกลับพูดเสียงเบา

“นี่เป็นเรื่องน่าแปลกมาก…เดิมทีมนุษย์สองคนนี้ไม่ควรจะเข้ามาในวิหารไท่ซวีได้ด้วยซ้ำ แต่เหตุใดเขาถึงสามารถเข้าไปด้านในของเสาเคลื่อนสวรรค์อย่างไร้ซุ่มไร้เสียงได้อย่างใดเล่า?”

เมื่อเขาถามคำถามนี้ขึ้นก็ดึงดูดความสนใจของผู้อื่นได้ทันที

“ใช่แล้ว! ที่แห่งนี้ไม่ใช่แค่คนของเผ่าเราเท่านั้นที่จะสามารถเข้ามาได้หรอกหรือ?”

“อย่าว่าแต่เผ่าพันธุ์มนุษย์เลย แม้กระทั่งเผ่าของพวกเราเองหากต้องการจะเข้าไปในเสาเคลื่อนมังกรนี้อย่างราบรื่น ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วพวกเขาสามารถทำได้อย่างใด?”

โหมวหยางหัวเราะเสียงเย็น

“นี่ก็เป็นเรื่องที่ง่ายดายไม่ใช่หรือ? อย่าลืมสิว่าซั่งกวนเยว่มีกระดูกของบรรพบุรุษเผ่าไท่ซวีเฟิ่งหลงอยู่!”

อีกทั้งอินทรีสามตาตัวนั้นก็ยังยืมใช้พลังของกระดูกนั้นสร้างกายเนื้อใหม่!

ด้วยความสัมพันธ์ระดับนี้หากพวกเขาต้องการจะเข้าไปในเสาเคลื่อนมังกรมันจะมีอะไรยากกัน?

ทุกคนเงียบเสียงลง

พวกเขาประเมินฝีมือทั้งสองคนนี้ต่ำเกินไปแล้ว คิดว่าหากพวกเขาทั้งสองถูกคุมขังแล้ว ทุกอย่างจะราบรื่นและสงบสุข

แต่ใครจะคิดเล่าว่า พวกเขาจะมีความสามารถถึงขนาดนี้?

โหมวฝูซานถามขึ้นมา

“ท่านประมุขวางแผนจะทำอย่างใดต่อไป?”

หากจะให้รอเช่นนี้ต่อไปจริงๆ มันก็ทำให้ผู้คนรู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก

ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาจะออกมาเมื่อใด?

โหมวหยางหลับตาลง

“วางค่ายกลสังหารมาร!”

โหมวฝูซานและคนอื่นๆ ก็หน้าเปลี่ยนสีไปในทันที

ค่ายกลสังหารมาร เป็นค่ายกลระดับสูงของเผ่าไท่ซวีเฟิ่งหลง จำเป็นต้องใช้ผู้อาวุโสมากกว่าสิบคนในการร่วมมือกัน