บทที่ 188 พวกเขารักกันดี

เมื่อเยี่ยนชิงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกว่าบางอย่างมิชอบมาพากล

เหตุใดจึงดูเหมือนว่าคุณหนูหลิวเยว่…กำลังรู้สึกโกรธเลยล่ะ

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรอีก ฉู่หลิวเยว่ก็ตบเท้าเดินจากไปแล้ว

“คุณหนูหลิวเยว่ ท่าน…”

เยี่ยนชิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเดินกลับไปยังเรือนอี๋เฟิง

ทันทีที่เขาเดินเข้าประตูไปก็เห็นเจ้านายกำลังอ่านหนังสือพอดี

“องค์ชาย เมื่อครู่นี้คุณหนูหลิวเยว่ออกมาแล้วยังถามบางอย่างกับกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

หรงซิวตอบ “อืม” คำเดียวก่อนจะพลิกหน้าหนังสือ

เมื่อเห็นท่าทางของผู้เป็นนาย เยี่ยนชิงก็อดบ่นในใจไม่ได้

องค์ชายต้องรู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกันแน่ๆ เพราะเหตุใดถึงยังนิ่งเฉยเช่นนี้

หรือว่าทั้งสองท่านทะเลาะกัน

“องค์ชาย กระหม่อมได้อธิบายให้คุณหนูหลิวเยว่ฟังแล้ว บอกไปว่าแค่พระองค์พูดคำเดียว พวกนางก็จากไปแล้ว”

เจ้านายของเขาพยายามมาจนถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมคุณหนูหลิวเยว่ถึงได้ดูไม่ดีใจสักนิดเลย

ในที่สุดหรงซิวก็เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือแล้วมองหน้าเยี่ยนชิง

“เยี่ยนชิง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้ายังไม่ได้ภรรยาใช่หรือไม่”

“กระหม่อมติดตามองค์ชายมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยแต่งงาน องค์ชายก็ทรงทราบดีนี่พ่ะย่ะค่ะ”

หรงซิวนวดคลึงระหว่างคิ้ว

เยี่ยนชิงดีทุกระเบียบนิ้ว แต่เรื่องรักใคร่หนุ่มสาวยังไม่ค่อยเบิกเนตรเท่าไหร่

ทว่า เป็นเช่นนี้ก็ดี ถึงอย่างไรเขาก็เหมาะสมที่จะจัดการเรื่องนี้ที่สุด

เมื่อเห็นสีหน้าของเจ้านายตนเอง เยี่ยนชิงก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองทำผิดพลาดไป เขาจึงโค้งคำนับเพื่อขอรับโทษ

“องค์ชาย กระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ รอคุณหนูหลิวเยว่กลับมาเมื่อไหร่ กระหม่อมจะรีบไปขอโทษนางเลยพ่ะย่ะค่ะ!”

หรงซิวอดยกยิ้มมุมปากมิได้

“ไม่ต้องหรอก ข้าต้องการทำให้นางโกรธ”

“หา?”

เยี่ยนชิงเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ ซึ่งเป็นท่าทางเสียกิริยาที่หาดูยากมาก

เจ้านายชอบคุณหนูหลิวเยว่มากมิใช่หรือ

หากว่ากันตามเหตุผล…ยังไม่ทันได้เอาอกเอาใจนางเลยด้วยซ้ำ แล้วยังจะจงใจทำให้นางโกรธอีกหรือ

“องค์ชาย คือว่า…ถ้าหากคุณหนูหลิวเยว่โกรธขึ้นมาจริงๆ…” คนที่น่าสงสารก็คือพระองค์มิใช่หรือ

หรงซิวพลิกหน้ากระดาษหนังสือ และรอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็ลึกมากขึ้น

“ให้นางโกรธจริงๆ สิถึงจะดี”

…

แน่นอนว่าฉู่หลิวเยว่ไม่รู้ว่าหรงซิววางกับดักไว้เสียดิบดีแล้วรอนางกระโดดเข้ามา

ถึงแม้ว่าคำพูดของเยี่ยนชิงจะทำให้ฉู่หลิวเยว่ไม่สบายใจ แต่นางก็ปัดเรื่องนี้ทิ้งออกจากสมองอย่างรวดเร็ว

เพราะว่าตอนนี้นางมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ

เมื่อนางมาถึงเจินเป่าเก๋อ ท้องฟ้าก็เปลี่ยนสีแล้ว และเจินเป่าเก๋อกำลังจะปิดประตูพอดี

เมื่อคนรับใช้ในร้านเห็นฉู่หลิวเยว่มาถึงดวงตาก็เป็นประกายทันที แล้วปรี่เข้ามาต้อนรับ

“คุณหนูหลิวเยว่ ท่านมาแล้วหรือ! รีบเข้ามาข้างในเลยขอรับ!”

นับตั้งแต่ที่เหยียนเก๋อมอบของขวัญมากมายให้แก่ฉู่หลิงเยว่ คนในเจินเป่าเก๋อต่างทราบเป็นว่าต้องต้อนรับแขกท่านนี้เป็นอย่างดี

ประกอบกับคราวก่อนที่ฉู่หลิวเยว่เรียกใช้คนของเจินเป่าเก๋อให้ไปคิดบัญชีกับตระกูลฉู่ เมื่อกลับมาแล้วนางก็ตอบแทนสินน้ำใจให้แก่พวกเขาอย่างงาม ตอนนี้คนในเจินเป่าเก๋อต่างปฏิบัติต่อนางเสมือนแขกผู้มีเกียรติท่านหนึ่ง

ฉู่หลิวเยว่เดินมาข้างในพร้อมกับเอ่ยถามว่า

“คุณชายรองเหยียนล่ะ วันนี้เขาไม่อยู่หรือ”

“ข้าอยู่นี่!”

เมื่อเหยียนเก๋อได้ยินเสียง เขาก็เดินออกมาจากห้องทันที

แล้วเมื่อได้เห็นฉู่หลิวเยว่ เขาก็ยิ่งตื่นเต้นยินดี