บทที่ 1882 ความแข็งแกร่งของเฉินอี

………………..

ในเวลาแบบนี้ นางจะไปที่ไหนไม่ไป แต่กลับไปที่ยอดเขาหลานชิง

นางไม่ทางไม่รู้ว่าที่ยอดเขาหลานชิงยังมีคนของสำนักกระบี่ทมิฬจำนวนไม่น้อยที่กำลังเฝ้าคุ้มกันอยู่

ด้วยสถานการณ์แบบนี้ แต่นางก็ยืนหยัดที่จะไปที่นั่น…

ภายในใจของมั่วอวิ๋นมีแสงสว่างวาบขึ้นมาในทันที

หรือว่า…

“เด็กรับใช้สองคนก่อนหน้านี้ จะเป็นพวกเขา?”

มั่วอวิ๋นมองไปทางหรงซิวอย่างไม่อยากจะเชื่อ เพราะว่าเขาตื่นตระหนกมากเกินไป น้ำเสียงนั้นจึงหวีดแหลมขึ้น

หรงซิวหรี่ตาลงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

แต่สำหรับมั่วอวิ๋นแล้ว นี่เท่ากับว่าเป็นการยอมรับโดยปริยาย

จะต้องเป็นพวกเขาอย่างแน่นอน!

มิน่าล่ะ…

มิน่าตั้งแต่ต้นจนจบซานซานถึงปฏิบัติกับทั้งสองคนนั้นอย่างแปลกประหลาด ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาก็ยืนยันที่จะปกป้องสองทั้งสองนั้น และยังพาพวกเขาไปด้วย

เมื่อเผชิญหน้ากับอันตราย ซานซานก็จะเป็นห่วงสองคนนั้นก่อน

หลังจากเรื่องเกิดขึ้นมาแล้ว สิ่งแรกที่เขาพูดขึ้นคือ ขอปล่อยให้ทั้งสองคนนั้นออกมา…

ในตอนแรกเขารู้สึกว่าซานซานแปลกไปเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้เก็บเรื่องเหล่านี้มาใส่ใจ

อย่างไรก็ตามเมื่อนึกย้อนกลับมา ทุกสิ่งทุกอย่างกลับชัดเจนมากยิ่งขึ้น!

ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นฉายซ้ำขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

มั่วอวิ๋นแทบจะหายใจไม่ออก

บางทีความลับของยอดเขาหลานชิง อาจจะไม่ได้ซ่อนอยู่ที่ซานซาน แต่…อยู่ที่หรงซิวและฉู่หลิวเยว่!

กุญแจสำคัญในตอนนี้จะต้องอยู่ที่ฉู่หลิวเยว่แน่นอน!

ลั่วเหยี่ยนเห็นเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหัน เขาก็มีใบหน้ามึนงงไป

มั่วอวิ๋นผู้นี้…เหตุใดท่าทางเหมือนว่าจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นอย่างไรอย่างนั้น?

เดิมทีเขาอยากจะซักถามสักประโยคสองประโยค แต่มั่วอวิ๋นกลับวิ่งออกไปตามทิศทางนั้นแล้ว เขาไม่มีเวลาและโอกาสเลย

ดูจากสถานการณ์ที่เร่งร้อน…

ลั่วเหยี่ยนครุ่นคิดอยู่ภายในใจ แล้วรีบติดตามไปในทันที

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การไปร่วมมือกับมั่วอวิ๋นเพื่อขวางพวกเขาไว้ ถือว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

หรงซิวสามารถขวางเขาได้แค่คนเดียว หรือว่าเขาจะสามารถสู้สองต่อหนึ่งได้?

แต่ความคิดโลกสวยแบบนี้ ก็ถูกทำลายลงในทันที

เพราะว่า…คนที่อยู่ด้านหลังได้ติดตามมาแล้ว!

คนแรกที่ตามมาก็คือ เฉินอี!

มั่วอวิ๋นเพิ่งจะสามารถสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ตอนที่เขาไล่ตามฉู่หลิวเยว่ไปนั้น ด้านหน้าของเขาก็มีประกายแสงเกิดขึ้น เงาร่างสีเขียวของคนผู้หนึ่งปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของเขา!

ตอนที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน หัวใจของมั่วอวิ๋นก็เต้น ‘ตึกตัก’ ในทันที

คาดไม่ถึงว่าเฉินอีผู้นี้จะซ่อนความสามารถที่แท้จริงของตนเองเอาไว้?

ความสามารถที่ไล่ตามมาอย่างไร้สุ่มไร้เสียงนั้น…เขาจะต้องเป็นระดับเทพศักดิ์สิทธิ์แน่นอน!

แต่ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อย!

ลั่วเหยี่ยนที่อยู่ด้านข้างแล้วเห็นเหตุการณ์เหล่านี้ก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก

เหมือนว่าเขาจะรู้จักคนผู้นี้ อีกฝ่ายเป็นลูกน้องของฉู่หลิวเยว่ ทุกคนภายในกลุ่มต่างเรียกเขาว่าพี่ใหญ่

แต่ก่อนหน้านี้เขารู้มาเพียงว่า ลูกน้องที่ติดตามนางมานั้นล้วนมาจากราชวงศ์เทียนลิ่งไม่ใช่หรือ?

จากข่าวที่สืบมา แม้กระทั่งคนในพระราชวังเมฆาสวรรค์จำนวนไม่น้อย ก็รู้สึกไม่พอใจพวกเขาเช่นเดียวกัน

แต่เพราะต้องไว้หน้าฉู่หลิวเยว่ พวกเขาจึงรักษาความสงบเพียงผิวเผินเท่านั้น

แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงลมปราณเทพศักดิ์สิทธิ์บนร่างกายของเฉินอีแล้ว ลั่วเหยี่ยนก็รู้สึกมึนงงไปในทันที

นี่คือผู้แข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริง!

ต่อให้นับทั่วทั้งพระราชวังเมฆาสวรรค์ ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น การมีอยู่ของเขานั้นล้ำค่าเป็นอย่างมาก!

ข่าวได้รับมาก่อนหน้านี้ พวกเขาไปเอามาจากไหนกันแน่?

“คิดไม่ถึงเลยว่า ซั่งกวนเยว่จะมีลูกน้องเป็นระดับเทพศักดิ์สิทธิ์…”

มั่วอวิ๋นกัดฟันกรอด แล้วพูดออกมาอย่างช้าๆ

เขาไม่ได้ลงมืออย่างหุนหันพลันแล่น

เพราะว่าเขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจน เฉินอีที่อยู่ตรงหน้าเขา ไม่ได้มีฝีมืออ่อนด้อยไปกว่าเขาเลย!

ก่อนหน้านี้ก็มีหรงซิวที่สลัดออกได้ยากมากพอแล้ว ตอนนี้ยังเพิ่มเฉินอีมาอีกหนึ่งคนด้วย…

ตอนที่คำเจรจาของทั้งสองฝ่ายกำลังตกอยู่ในทางตัน เสียงลมพายุก็ดังขึ้น!

มั่วอวิ๋นกับลั่วเหยี่ยนรู้สึกผ่อนคลายลงในทันที

มีคนมาแล้ว!

แต่พวกเขายังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงที่ดังขึ้นจากด้านหลังก็ทำให้พวกเขาชะงักตัวแข็งค้างไปในทันที