บทที่ 1891 มาทันเวลาพอดี

………………..

เปลวไฟสีน้ำเงินนั่นหมุนวนรอบตัวของฉู่หลิวเยว่ ไม่เพียงแต่ไม่ได้ทำร้ายนาง แต่กลับสกัดกั้นพลังส่วนใหญ่ของทัณฑ์สวรรค์ไว้อีกด้วย!

นางพุ่งออกมาจากตรงเปลวไฟที่ผสานกันและแทบไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย!

หลังจากนั้นนางกับถวนจื่อบินขึ้นไปในทันที!

ด้วยความเร็วที่สุด!

พลังร้ายกาจที่เคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่งตรงบริเวณรอบๆ นั่น แต่ไม่ได้ทำให้ระดับความเร็วของนางลดลงแม้แต่น้อย

มั่วอวิ๋นมีสีหน้าหมองลงราวกับถูกคนตบเข้าที่หน้าอยู่หลายครั้ง!

บนใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเจ็บปวด!

แสงไฟบนยอดเขาพุ่งขึ้นไปบนฟ้า มันแทบจะแยงตาจนไม่อาจะมองมันได้ตรงๆ

อีกทั้งมั่วอวิ๋นในขณะนี้ยังอยู่ในอาการตกตะลึงอย่างขีดสุด จึงทำให้มองไม่เห็นแสงวาบผ่านโล่สีดำในมือของฉู่หลิวเยว่

ขณะนี้ภายในจิตใจของเขาเหมือนว่างเปล่า

ตั้งแต่แรกที่ทัณฑ์สวรรค์ไม่ได้โจมตีที่ร่างของนางก็เท่านั้น

ทว่าเมื่อครู่ทัณฑ์สวรรค์นั่นก็ฟาดลงมาบนหัวของนางอย่างชัดเจน!

เหตุใดฉู่หลิวเยว่ถึงไม่เป็นอันใดเลย

คือเปลวไฟนั่น…

คือเปลวไฟนั่น!

จู่ๆ แสงสีขาวก็เขามาในใจของมั่วอวิ๋น!

เขาหยั่งรู้ขึ้นมากระทันหัน!

ฉู่หลิ่วเยว่สามารถควบคุมเปลวไฟสีน้ำเงินที่แปลกประหลาดจากใต้ภูเขานั่นได้แล้วจริงๆ!

ของที่ซ่อนอยู่ข้างใต้นั่น…ได้ในอยู่ในมือของนางแล้วเป็นแน่!

ที่สำคัญกว่านั้นคือการลงมือของนางทำให้พวกเขาเพิ่งรู้ว่าไม่เพียงแต่ยอดเขาหลานชิงเท่านั้น ภูเขารอบๆ ก็ล้วนเชื่อมโยงเกี่ยวพันกันกับของสิ่งนั้น!

ความทรมานที่แสนเจ็บปวดมานานเช่นนี้ ทั้งเมื่อก่อนและตอนนี้ไม่รู้ว่ามีคนบาดเจ็บล้มตายเสียหายไปมากมายเพียงใด สุดท้ายนึกไม่ถึงเลยว่าจะถูกฉู่หลิวเยว่ที่เพิ่งมาถึงท่าเรือดอกท้อนำหน้าไปก่อนแล้ว!

มั่วอวิ๋นกลืนความโล่งอกนี้ลงไปได้เช่นไร!

เขากัดที่ปลายลิ้นในทันทีจนเลือดไหลออกมาเต็มปาก!

การสังเวยเลือดบนท้องฟ้าจู่ๆ ก็ปั่นป่วนขึ้นมาอย่างรุนแรงอีกครั้ง!

และมีหมอกดำหนาทึบค่อยๆ ปรากฏขึ้นอยู่ภายใน

ทว่าปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่เท่านั่น ก็หายไปทันทีในพริบตาเดียว

เมื่อหรงซิวเหมือนคิดขึ้นมาได้จึงเงยหน้าขึ้นไปมองครู่หนึ่ง

หมอกดำนั่นหายไปอย่างเงียบๆ จนไม่สามารถงมองเห็นได้

ทว่าลมปราณที่เยือกเย็นและแน่นหนานั่น กลับทำให้นัยน์ตาของหรงซิวหรี่ลงเล็กน้อย

ลมปราณนี้ช่างคุ้นเคยยิ่งนัก…

เขาถอนสายตาหันกลับไปมองมั่วอวิ๋นอีกครั้งที่ทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่

จนกระทั้งบัดนี้มั่วอวิ๋นไม่เคยนำพลังแห่งสายเลือดของตัวเองออกมาใช้จริงๆ

เขายอมให้ตนเองสร้างความเสียหายอย่างยิ่งใหญ่ด้วยการบูชาเลือดหัวใจ แต่สัญลักษณ์โบราณเลือดกลับไม่ปรากฏขึ้นมาตรงระหว่างคิ้ว

น่าสนใจ…

“เจ้าสำนักกระบี่ทมิฬ ก็คือสกุลมั่วหรอกหรือ”

หรงซิวเอ่ยด้วยเสียงเรียบในทันที

น้ำเสียงของเขาที่เรียบเย็นและทุ้มต่ำ พร้อมด้วยสูงศักดิ์ที่มิอาจล่วงเกินได้ง่าย

เมื่อได้ยินเข้าหู ผู้คนให้คำตอบกลับในทันทีอย่างตั้งรับไม่ทัน

หรงซิวกำลังล่อลวงเขา!

เขาเงียบเสียงและกลืนคำพูดที่เหลือกลับไปในทันที

แต่ดูท่าทางของหนงซิว มันคือการยอมรับอย่างเงียบๆ

สุดท้ายแล้ว…

ริมฝีปากบางของหรงซิวยกขึ้นเล็กน้อย หางตาและปลายคิ้วกลับรู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นเล็กน้อย

เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าสำนักกระบี่ทมิฬมีบางอย่างผิดปกติไป ดูเหมือนว่าเกี่ยวข้องกับทางด้านนั้นอยู่หลายส่วน

จึงหยั่งเชิงด้วยการก่อความวุ่นวายขึ้นจนได้คำตอบกลับในทันที

เมื่อเห็นสีหน้าของหรงซิว มั่วอวิ๋นจึงแอบกัดฟันกรอดๆ

บุรุษผู้นี้ช่างเจ้าเล่ห์และกลอุบายมากมายนัก!