บทที่ 1892 เบาะแส

………………..

เปรี้ยง!

ยอดเขาสูงหลายลูกได้รับแรงกระแทกอย่างหนัก ภูเขาสั่นสะเทือน ก้อนหินร่วงหล่น!

รอยแตกขนาดกว้างใหญ่บนภูเขาเชื่อมต่อกันเป็นแนวยาว!

หลังจากนั้นกองเปลวไฟพวยพุ่งออกมาจากรอยแตกเหล่านั้น!

อุณหภูมิภายในสวรรค์และโลกเพิ่มสูงขึ้นในชั่วพริบตา!

ในไม่ช้าแสงสว่างหลายสายพุ่งออกมาจากในเปลวไฟที่ลุกโชนอย่างดุเดือดนั่น! การผสานกันระหว่างทัณฑ์สวรรค์และแสงไฟที่มุ่งตรงไปหาฉู่หลิวเยว่!

ปัง!

โล่ดำขึ้นกำบังด้านหน้าร่างของนาง เพื่อสกัดกั้นพลังที่บ้าคลั่งเหล่านั้นทั้งหมด ขณะเดียวกับที่รอยสนิมเริ่มหลุดลอกออกมามากขึ้นเรื่อยๆ!

แสงเรือนรองบางๆ หายวับไปอย่างรวดเร็ว!

ในที่สุดตัวอักษรลับด้านบนเริ่มค่อยๆ ปรากฏให้เห็นลักษณะแท้จริงของมัน!

พลังโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวทำให้แขนของฉู่หลิวเยว่ชาขึ้นอย่างรวดเร็ว

อีกทั้งโล่ดำยิ่งพยายามต้านอย่างสุดกำลังจึงทำให้แบกภาระของนางกลายเป็นยิ่งหนักมากขึ้นเรื่อยๆ

โชคดีที่มีถวนจื่ออยู่ จึงไม่ทำให้ความเร็วของนางลดลงมากเกินไป

หนึ่งคนกับหนึ่งอสูรจึงทะยานไปรอบๆ ในเขาหลินได้เช่นนี้

ในเวลาไม่นานยอดเขาทั้งหมดถูกทัณฑ์สวรรค์ทำลายจนแตกกระจาย

เมื่อมองออกไปไกลเห็นถึงความยุ่งเหยิงวุ่นวายไปทั่ว

เปลวไฟสีน้ำเงินนับไม่ถ้วนกำลังเผาไหม้อยู่บนยอดเขาแทบสะท้อนเกือบครึ่งท้องฟ้า!

ลมปราณที่เผาไหม้อย่างเดือดพล่านปะทะเข้าที่หน้า!

แม้จะอยู่ห่างจากเปลวไฟดวงใหญ่ระยะหนึ่ง แต่ทุกคนยังรู้สึกถึงไฟแผดเผาที่ขึ้นมาบนหน้า!

หนานอวี่สิงยังติดอยู่ในเปลวไฟกลุ่มนั้นจวบจนถึงตอนนี้ก็ยังออกมาไม่ได้เลย และไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง…

เขาตั้งมั่นในใจหากก้าวเท้าออกไปแล้วก็ต้องมุ่งไปข้างหน้า

ผู้อาวุโสหลายท่านที่อยู่ด้านหลังรั้งเขาไว้ในทันที

“ลั่วเหยี่ยน! เจ้าจะทำอันใด!”

ลั่วเหยี่ยนขมวดคิ้วพลางเอ่ยขึ้น

“คุณชายใหญ่ยังติดอยู่ตรงนั้น! หากให้ข้ารอโดยไม่ทำอันใด กลัวว่าคุณชายใหญ่มิอาจรอดกลับมาได้!”

ผู้อาวุโสหลายท่านมองหน้ากันไปมา

จริงๆ แล้วเรื่องเช่นนี้พวกเขาไม่รู้อย่างนั้นหรือ

แต่ว่า…

“แท้จริงแล้วสถานการณ์ในตอนนี้ช่างอันตรายยิ่งนัก หากท่านไปโดยไม่ไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน เกรงว่าไม่เพียงแต่จะช่วยเขาไม่ได้แล้ว ยังทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตรายอีกด้วย! ข้าว่าพวกเราควรคิดหาทางอื่น…”

“ทางอื่นอย่างนั้นหรือ ตอนนี้พวกเจ้ายังมีวิธีอื่นที่ได้ผลอยู่อีกอย่างนั้นหรือ”

ลั่วเหยี่ยนถามกลับไป

ผู้อาวุโสที่กำลังห้ามปรามเข้าพลันหยุดพูดลงในทันที

ผู้อาวุโสหลายท่านที่เหลือต่างลำบากใจ

ลั่วเหยี่ยนกวาดตามองทุกคนด้วยสายตาไม่แยแส

“พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะไปเอง!”

หนานอวี่สิงเป็นทายาทคนเดียวของตระกูล ก่อนที่เขาออกมาในครั้งนี้ท่านประมุขได้กำชับเขาอยู่หลายครั้ง ไม่ว่าอย่างไรต้องปกป้องเขาให้ได้

บัดนี้หนานอวี่สิงกำลังลำบากและเผชิญกับความเป็นความตาย ลั่วเหยี่ยนจะเพิกเฉยไม่สนใจได้เช่นไร

แม้รู้ว่าเส้นทางนี้อันตราย เขาก็ต้องไปอย่างแน่นอน!

ในเวลานี้อันที่จริงไม่จำเป็นต้องสงสัยในเหตุการณ์เช่นนี้

ต่อให้รู้ว่าทางข้างหน้าอันตราย ความพยายามของพวกเขาจะต้องเป็นประโยชน์อย่างมากที่สุด สิ่งที่สมควรทำก็ไม่สามารถผ่อนปรนได้อย่างเด็ดขาด!

ไม่เช่นนั้นหากเกิดอะไรจริงๆ กับหนานอวี่สิง เมื่อพวกเขากลับมาสถานการณ์ที่ต้องเผชิญอาจะไม่ได้ดีขึ้นมาก

“ใช่! พวกเราไปด้วยกัน! แบบนี้โอกาสที่จะชนะก็มากขึ้นอย่างแน่นอน!”

หลายคนที่เหลือพยักหน้าอย่างรีบร้อน

ลั่วเหยี่ยนมองหลายคนอยู่ครู่หนึ่ง เขาพยักหน้ารับแล้วหมุนตัวมุ่งตรงไปยังทิศทางที่หนานอวี่สิงติดกับดักอยู่!

ผู้อาวุโสหลายท่านสบตากันด้วยสีหน้าสับสน

แต่สุดท้ายทุกคนล้วนไม่พูดอันใดและเลือกติดตามไป

…