บทที่ 1977 คนเดียวกัน

………………..

“หลังจากนี้เป็นต้นไป เรื่องภายในตระกูลอี้ ข้าจะเป็นคนดูแลเองทั้งหมด!”

เมื่อจวินจิ่วชิงพูดเช่นนี้ออกไปเสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้น!

ทุกคนมองหน้ากันไปมาด้วยความตกใจ

จวินจิ่วชิงจะสืบทอดตำแหน่งประมุขตระกูลในตอนนี้น่ะหรือ?

มันกะทันหันเกินไปหรือไม่?

“คือว่า…นายน้อย เดิมทีการสืบทอดตำแหน่งประมุขตระกูลอี้จะต้องได้รับการสืบทอดจากอดีตประมุขของตระกูล และต้องจัดพิธีการที่ยิ่งใหญ่ แต่ว่าในตอนนี้ท่านประมุขยังถูกขังอยู่ที่ท่าเรือดอกท้ออยู่เลย…”

“ในสถานการณ์พิเศษ ต้องจัดการแบบพิเศษ”

จวินจิ่วชิงพูดตัดบทด้วยสีหน้าราบเรียบ ท่าทางไม่ต้องการให้อีกฝ่ายพูดแทรก

“ตอนนี้ตระกูลอี้กำลังตกอยู่ในอันตราย สิ่งที่สำคัญที่สุดคือจะต้องระดมกำลังทั้งตระกูลเพื่อช่วยเหลือท่านประมุขออกมา”

อีกคนหนึ่งพูดออกมาอย่างอดไม่ได้

“ตอนนี้ท่านเป็นนายน้อยอยู่แล้ว เมื่อท่านประมุขไม่อยู่ อำนาจก็เทียบเท่ากับท่านประมุขแล้ว…”

จวินจิ่วชิงหัวเราะออกมาหนึ่งเสียงในทันที

“หื้อ? เทียบเท่ากันจริงหรือ?”

เขาถามกลับหนึ่งประโยคทำให้คนคนนั้นพูดอันใดไม่ออก

ส่วนคนที่เหลือก็เงียบเสียงไปทันที

นายน้อยกับท่านประมุข ฐานะตำแหน่งไม่เหมือนกัน อำนาจที่อยู่ภายในมือย่อมไม่เหมือนกันแน่นอน

ต่อให้จวินจิ่วชิงจะเป็นนายน้อย แต่ก็มีเรื่องมากมายในตระกูลอี้ที่เขาไม่มีอำนาจจัดการได้

ขอเพียงแค่เขาได้รับตำแหน่งประมุขเขาถึงสามารถกุมอำนาจทั้งหมดของตระกูลอี้ได้อย่างแท้จริง

แต่อย่างใดก็ตามมีคนตระกูลอี้จำนวนมากที่ไม่ต้องการจะยอมรับเรื่องนี้

แม้ว่าจวินจิ่วชิงจะเป็นนายน้อยที่อี้เหวินเทาเลือกมาด้วยตนเอง

แต่ว่าเขาใช้แซ่ จวิน !

การจะให้คนอย่าง จวินจิ่วชิง…มารับตำแหน่งประมุขของตระกูลอี้ มันจะนับว่าเป็นเรื่องอันใดได้?

ก่อนหน้านี้ที่ทุกคนไม่ได้คัดค้านอย่างเปิดเผยเป็นเพราะว่า เขาคือคนที่อี้เหวินเทาเลือก

เดิมทีพวกเขาคิดว่า จะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไปก่อน เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ค่อยคิดหาหนทางลากจวินจิ่วชิงลงจากตำแหน่ง

ท้ายที่สุดแล้วในหมู่คนรุ่นเยาว์ของตระกูลอี้ก็มีคนที่โดดเด่นอยู่

เหตุใดเขาจะต้องยอมรับจวินจิ่วชิงที่มาจากคนต่างคระกูลด้วย?

แต่ไม่มีใครคิดถึงว่า ยังไม่ถึงวันนั้นเลย ก็เกิดเรื่องกับอี้เหวินเทาขึ้นก่อนแล้ว!

และจวินจิ่วชิงก็ลงมืออย่างโหดเหี้ยม เขาเสนอตัวเองให้รับตำแหน่งประมุขตระกูลอี้ในเวลานี้

“สถานการณ์ของตระกูลอี้ตอนนี้เป็นอย่างใด ข้าคิดว่าข้าไม่จำเป็นต้องพูด ทุกท่านก็คงจะทราบเป็นอย่างดี”

น้ำเสียงของจวินจิ่วชิงผ่อนคลายเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังแผ่แรงกดดันที่ไม่อาจจะต้านทานได้!

“ข้าเข้าใจดีว่าเหตุใดทุกท่านถึงไม่เห็นด้วย แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ ต้องเห็นผลประโยชน์ของตระกูลมาเป็นอันดับแรก! หากใครที่เห็นประโยชน์ส่วนตัวมาก่อน ละทิ้งท่านประมุข และไม่สนใจคนนับร้อยในตระกูลอี้ ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน!”

คนจำนวนไม่น้อยหน้าซีดขาว และไม่ได้พูดอันใดออกมา

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา!

คนที่คัดค้านในตอนแรกกลายเป็นคนที่ทรยศหักหลังตระกูล!

แต่พวกเขาก็หาเหตุผลมาปฏิเสธไม่ได้!

จวินจิ่วชิงกวาดสายตามองทุกคน สุดท้ายก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

“ดีมาก ในเมื่อทุกคนเห็นด้วยเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้น…นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปข้าคือประมุขคนใหม่ของตระกูลอี้! อีกสองวันหลังจากนี้ ข้าจะเดินทางไปที่ท่าเรือดอกท้อด้วยตนเอง!”

…

เวลาสามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เช้าวันนั้น ฉู่หลิวเยว่ตื่นขึ้นมา

ก่อนครุ่นคิดแล้วเรียกขวานสุริยันมรกตออกมา

ขวานสีดำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

ด้านบนของมันยังถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง

นี่คือพลังของจื่อเฉินที่ทิ้งเอาไว้เพื่อปราบปรามพลังของขวานสุริยันมรกตโดยเฉพาะ

เพราะว่าฉู่หลิวเยว่ไม่มีเวลายกเลิกพันธสัญญาระหว่างขวานสุริยันมรกตกับอี้เหวินเทา ดังนั้นจึงกังวลว่ามันจะเกิดปัญหาขึ้น จึงใช้พลังนี้ระงับมันต่อไป

“เจ้ากำลังมองอันใดอยู่หรือ?”

หลังจากที่หรงซิวไปออกกำลังกายยามเช้าเสร็จก็เดินเข้ามาด้านใน ก่อนเห็นว่าฉู่หลิวเยว่กำลังมองขวานสุริยันมรกตตาเขม็ง