บทที่ 1990 วิตกกังวล

………………..

โอ้ว!

เสวี่ยเสวี่ยพลิกตัวขึ้นและมองเจ้านายของตัวเองอย่างเศร้าใจ

ช่วงเวลานี้ลำบากมากจริงๆ…

ฉู่หลิวเยว่มองไปทางหรงซิว

สีหน้าของหรงซิวอ่อนโยนขึ้น

“ไม่ได้กลับไปที่นั่นสักพักแล้ว เช่นนั้นข้าจะให้เสวี่ยเสวี่ยไปดูสถานการณ์ทางทรายจันทราสีชาดสักหน่อย”

ฉู่หลิวเยว่โล่งใจขึ้นในทันที

ก็จริง

นับตั้งแต่ที่สำนักประสบเคราะห์ใหญ่ พี่เป่าก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย

จนกระทั้งตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวอันใดแจ้งออกมา

เมื่อก่อนนางเคยคิดจะไปตามหา แต่น่าเสียดายที่นางไม่สามารถหาเวลาได้เลย

ให้เสวียเสวียไปเป็นเรื่องที่เหมาะสมแล้วจริงๆ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้นางมองไปทางเสวี่ยเสวี่ยและเอ่ยถามขึ้น

“เสวี่ยเสวี่ย สถานการณ์ทางนั้นเป็นอย่างใดบ้าง”

ความนิ่งเฉยในแววตาของเสวี่ยเสวี่ยและมันส่ายหัวไปมาในทันที

ในใจของฉู่หลิวเยว่อ่อนยวบลง

ความหมายนี้…

“มันบอกว่าช่วงนี้ผู้อาวุโสหลายท่านล้วนยังไม่ได้ออกมา”

หรงซิวพูดขึ้น

แม้ว่ามันอยู่ที่นั่นมาเป็นเวลานาน แต่มิอาจรับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหวใดๆ เลย

แม้กระทั่ง…ในระหว่างกระบวนการทั้งหมด หลายท่านนั้นต่างเมินเฉยต่อมัน

จากประสบการณ์ที่ผ่านมามีหลายท่านรู้ว่ามันผ่านไปและไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับอย่างแน่นอน

มันรู้สีกมีบางอย่างผิดปกติจึงรีบกลับมา

นี่เป็นครั้งแรกที่มันกลับมาจากทะเลทรายจันทราสีชาดอย่างสะอาดสะอ้านเช่นนี้

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วและจมอยู่กับความคิด

ทางด้านทะเลทรายจันทราสีชาด เกรงว่าพวกเขาจะประสบกับปัญหาบางอย่างเข้าแล้ว!

“เช่นนั้น ช่วงเวลาที่เจ้าอยู่ที่นั่นได้เจอคนหรือเรื่องที่น่าสงสัยอันใดหรือไม่”

เสวี่ยเสวี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงส่ายหัวไปมา

มันอยู่ที่นั่นไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นและไม่ได้เจอใครเลย

ดังนั้น…จึงเหมือนกับทะเลทรายรกร้างธรรมดาทั่วไป

แต่สิ่งนี้ไม่ปกติอย่างแน่นอน!

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

ผู้อาวุโสลำดับห้าและหลานเซียวไม่พูดอันใด บัดนี้พี่เป่ามีร่างศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถเดินทางไปมาที่อาณาจักรเสิ่นซวี่ได้อย่างอิสระ

เวลานานเช่นนี้ที่เขาไม่ได้ปรากฏตัว…

“วันพรุ่งข้าจะไปตรวจสอบสถานการณ์ที่ประตูแดนสวรรค์ด้วยกันกับเจ้า”

หรงซิวยกมือขึ้นและค่อยๆ ลูบรอยย่นตื้นๆ ระหว่างคิ้วของนาง

“ถ้าเจ้าว่างก็ไปทะเลทรายจันทราสีชาดสักครั้งหนึ่งเถอะ”

อย่างใดก็ต้องเข้าทางประตูแดนสวรรค์ เช่นนั้นก็พอดีเลย

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกโล่งใจอยู่บ้างจึงพยักหน้ารับ

“ตกลง”

คืนนั้นฉู่หลิวเยว่แทบไม่ได้นอน

มีภาพมากมายผุดขึ้นมาในหัวของนางไม่หยุด

ภาพส่วนใหญ่ล้วนเกี่ยวข้องกับพวกพี่เป่า

แสงจันทร์ราวกับสายน้ำไหลเข้ามาจากทางหน้าต่าง

ฉู่หลิวเยว่นอนตะแคงตัวบนเตียงและลืมตาขึ้นในที่สุด

หรงซิวเขยิบใกล้เข้ามาจากทางด้านหลังและกอดนางไว้ในอ้อมแขน

ฉู่หลิวเยว่ตกอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขาในทันที

“กำลังคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนอยู่หรือ”

เสียงของหรงซิวทุ้มต่ำเป็นพิเศษอยู่หลายส่วน

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า

“อืม”