บทที่ 1991 อวิ๋นโจว

………………..

ม่านแสงประตูแดนสวรรค์นั่นแยกออกเป็นชั้นตื้นๆ แต่ในขณะนั้นระลอกคลื่นที่เปล่งประกายระยิบระยับดูเหมือนลึกจนมองไม่เห็นด้านล่าง

กระจกบานนั้นราวกับทะเลสาบที่ใสบริสุทธิ์ที่ลอยขึ้นมาอย่างช้าๆ และเข้ามาใกล้ทีละน้อยๆ จนสะท้อนเป็นเงาร่างขึ้น

ฉู่หลิวเยว่จ้องมอง

ในกระจกมีร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้น

นั่นคือหรงซิว แต่กลับต่างออกไปเล็กน้อย

เพราะคนในกระจกนั่น ถึงแม้รูปร่างและท่าทางจะเหมือนหรงซิวทุกประการ แต่กลับสวมชุดยาวสีดำ

เห็นได้ชัดว่ามีใบหน้าเหมือนกันแต่บุคลิกและท่าทางกลับไม่เหมือนกันโดยสิ้นเชิง

เยือกเย็น เหยียดหยาม!

แค่มองขึ้นไปเหมือนกับแรงบีบที่มองไม่เห็น จนแทบจะทำให้หายใจไม่ออก!

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไปชั่วครู่ นางรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

เสียงดังโครม…

กระจกใหญ่บานนั้น แตกกระจายลงมาในทันที!

เงาร่างในกระจกนั่นก็สลายไปเช่นเดียวกัน

ฉู่หลิวเยว่มองไปทางหรงซิวอย่างไม่รู้ตัว

ฉากเมื่อครู่นี้เขาต้องได้เห็นอย่างแน่นอน

อย่างใดก็ตาม ท่าทางของหรงซิ่วสงบนิ่งไม่หวั่นไหว ใบหน้าชัดเจนสมบูรณ์แบบ สงบนิ่งและราบรียบ

สีหน้าของเขาไม่แสดงออกเลยแม้แต่น้อย

ดูเหมือนสถานการณ์เมื่อครู่นี้เขาจะไม่ได้เห็นมัน หรือว่า…เห็นแล้วแต่ไม่ได้สนใจอย่างนั้นหรือ

ฉู่หลิวเยว่คิดจะถามขึ้นอย่างละเอียด แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงพลังอันแรงกล้าผ่านเข้าไปในประตูแดนสวรรค์!

“ฝ่าบาท!”

เสียงของเฉิงอีกับจือเฟยและคนอื่นๆ ดังขึ้น แต่ดูเหมือนห่างไกลกว่าปกติ

ในความมืดอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ฉู่หลิวเยว่ได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านหูของเธออย่างต่อเนื่อง

พลังอันบ้าคลั่งกำลังพัวพันต่อสู้กันรอบทิศทาง มันบีบบังคับร่างทั้งสองและมุ่งหน้าไปในทิศทางที่มิอาจรู้ได้!

…

การเคลื่อนตัวเช่นนี้ใช้เวลาอย่างต่อเนื่องไม่นานนัก

อีกทั้งฉู่หลิวเยว่ยังถูกหรงซิวกอดไว้อย่างแนบแน่นอยู่ตลอด มีเขาคอยปกป้องเช่นนี้ ไม่มีทางได้รับบาดเจ็บอย่างแน่นอน

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม แสงอันเจิดจ้าสว่างไสวก็ส่องผ่านเข้ามา และทำลายความมืดมิดอันหนาทึบในที่สุด!

แสงรัศมีที่เจิดจ้าแข็งแกร่ง ลอดผ่านมาจากทางด้านหน้า!

ฉู่หลิวเยว่เบือนหน้าเล็กน้อยและหรี่ตาลง

หรงซิวกอดนางเอาไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนแขนอีกข้างหนึ่งจึงปิดตาหน้าเอาไว้

ทั้งสองคนตกลงบนพื้น

เมื่อเท้าทั้งคู่เหยียบลงบนพื้นหนา ความรู้สึกที่ลอยเขว้างไม่หยุดนิ่งยังอยู่ในใจของฉู่หลิวเยว่ สุดท้ายก็จางหายไปเล็กน้อย

ในขณะนี้ดวงตาของนางปรับให้เข้ากับแสงโดยรอบแล้ว นางจับมือหรงซิวไว้และเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ

เมื่อเห็นเหตุการณ์โดยรอบอย่างชัดเจน นางชะงักอยู่ครู่หนึ่งและขมวดคิ้วเล็กน้อยในทันที

ข้างหน้าคือกำแพงเมืองที่เรียบง่ายและวิจิตรงดงาม

ตรงประตูเมืองสูงตระหง่า มีผู้คนหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย เห็นแล้วดูมีชีวิตชีวายิ่งนัก

ข้างหลังมีภูเขาที่ทอดยาวสลับกันและเต็มไปด้วยป่าไม้เขียวชอุ่ม

สำหรับฉู่หลิวเยว่สถานที่แห่งนี้ช่างดูแปลกตาไปเสียหมด

“ที่นี่คือ…”

ฉู่หลิวเยว่พลางขมวดคิ้วแน่น

“พลังโกลาหลในประตูแดนสวรรค์ ทำให้ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าในความวุ่นวายนี้ได้ส่งพวกเรามาที่นี่”

หร่งซิ่วมองดูรอบๆ และเก็บทุกสิ่งที่นี่อย่างรวดเร็วพลางพูดขึ้นอย่างเรียบเฉย

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า

เป็นคำอธิบานที่มีเหตุผลที่สุดแล้ว

เพียงแต่…

“เฉิงอีกับหลินจือเฟย พวกเขาเหมือนจะไม่ได้ตามพวกเรามา”

เมื่อครู่นางได้ตรวจสอบแล้ว โดยรอบไม่มีพลังปราณของทั้งสองคนนั้นจริงๆ

แต่คิดอย่างถี่ถ้วน สิ่งนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดานัก

อันที่จริงเกิดเหตุการณ์อย่างกะทันหันเกินไป

ในเวลานั้นนางยังคิดถึงรูปร่างของหรงซิวที่สะท้อนอยู่ในกระจก และนางก็ไม่ตอบสนองไปสักพักหนึ่ง

ถ้าไม่ใช่สายตาและมือที่รวดเร็วของหรงซิว คาดว่าเมื่อครู่นี้นางกับหรงซิวคงจะแยกจากกันไปเสียแล้ว

“ในเมื่อมาแล้วก็อยู่ที่นี่อย่างสบายใจเถิด พวกเราเข้าไปดูในเมืองกันก่อน”

หรงซิวเอ่ยขึ้น

ฉู่หลิวเยว่หายใจออกอย่างรวดเร็วและพยักหน้าเห็นด้วย

เช่นนั้นต้องรู้จักที่แห่งนี้ก่อน ถึงจะสามารถตัดสินใจได้ว่าจะทำเช่นใดต่อไป