บทที่ 1992 เจ้ารู้เหรอ?

ชายหนุ่มผู้นี้มีรูปร่างกำยำแข็งแรง ผิวดำคล้ำ โครงหน้าชัดเจน ดูเหมือนเขาจะเป็นคนตรงไปตรงมาอย่างมาก

หรงซิวยิ้ม

“พวกเราเป็นคู่สามีภรรยาที่เพิ่งจะมาถึงที่นี่และมีหลายสิ่งที่ไม่เข้าใจจริงๆ มิรู้ว่าพี่ชายท่านนี้จะช่วยคลายความสงสัยได้หรือไม่”

ถึงแม้เขาจะปลอมตัวอย่างเต็มที่ ดูจากหน้าตาธรรมดาและด้วยท่าทางอันสง่างามเกือบจะปกปิดเอาไว้ได้หมด แต่เวลาพูดนั้นดูสุภาพเกรงใจและไม่ถือตัว ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกชอบพอเข้าได้ง่าย

“พวกเราไม่มีเวลามากขนาดนั้น!”

ด้านหลังชายหนุ่มผู้นั้น จู่ๆก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

นางงดงามมาตั้งแต่เกิด แต่งหน้าบางๆ ยิ่งทำให้นางงดงามราวกับภาพวาด

ขณะนั้นนางมองไปทางหรงซิวและฉู่หลิวเยว่ด้วยสายตาที่เบื่อหน่ายอย่างมิอาจปิดปังได้

“พี่ชาย พวกเรารีบเข้าไปในเมืองกันดีหรือไม่? หากช้ากว่านี้จะไม่เป็นการดีนัก”

นางเดินไปหาชายหนุ่มผู้นั้นที่ด้านข้างพลางจับแขนของเขาและทำท่าออดอ้อน

ใบหน้าดำคล้ำของขายหนุ่มผู้นั้นเผยให้เห็นความลังเลอยู่หลายส่วน

จริงๆ แล้วพวกเรามาถึงช้าไปเล็กน้อย แต่หากล่าช้ากว่านี้…

เมื่อหรงซิวเห็นท่าทางเช่นนี้จึงเลิกคิ้วและหัวเราะเบาๆ

“ดูเหมือนทุกท่านมีเรื่องเร่งด่วน เช่นนั้นพวกเราไม่รบกวนแล้ว”

หลังจากพูดจบเขาก็หันหลังกลับและคิดที่จะออกไป

“โอ้ว…”

ชายหนุ่มหน้าดำคล้ำผู้นั้นรีบตะโกนเรียกหรงซิวในทันที

“พี่ชายท่านนี้ โปรดอย่าถือสา น้องสาวของข้าเป็นคนพูดจาโผงผางและไม่มีเจตนาไม่ดีอันใด ในเมื่อเราเจอกันแล้วก็นับว่ามีวาสนาต่อกัน มิสู้ทุกคนร่วมมือกันตามกระบวนการจะดีกว่า ระหว่างทางค่อยหารือกันอย่างละเอียดอีกครั้ง ดีหรือไม่”

สิ่งที่สําคัญที่สุดคือเขาไม่สามารถเห็นความแข็งแกร่งของทั้งสองคนได้

ผู้ที่มาเยือนอวิ๋นโจวแห่งนี้ เรียกได้ว่าเป็นเสือหมอบมังกรแอบ[1] สามารถสร้างมิตรย่อมดีกว่าสร้างศัตรูที่แข็งแกร่งกว่ามาก

เมื่อคำนี้พูดออกมา สตรีที่อยู่ด้านหลังเขารวมทั้งคนอื่นๆ อีกหลายคนก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

เหตุใดพี่ใหญ่ถึงใจกว้างกับสองคนนี้เป็นพิเศษ

แต่ในเมื่อเขาพูดเช่นนี้แล้ว พวกเขาคงไม่มีทางโต้แย้งเป็นแน่

หรงซิวมองไปทางฉู่หลิวเยว่

“ฟูเหริน…”

ฉู่หลิวเยว่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย