บทที่ 1997 มีเจ้านาย

………………..

“เอ่อ? เหตุใดสิ่งนี้?”

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“หลังจากที่ขึ้นไปบนยอดเขา อันดับการทดสอบออกมาแล้ว เหตุใดต้องให้ทุกคนอยู่รออยู่ที่นี่อีกหนึ่งเดือนกันเล่า”

หากจะพาคนไปอาณาจักรเสินซวี่ แค่พาไปตรงๆ ก็พอแล้ว ไหนเลยจะต้องวุ่นวายเช่นนี้?

เฮ่อจื่อจี้ชะงักไปครู่หนึ่ง

“เพราะ…เพราะนี่คือกฎที่ตั้งไว้ตั้งแต่แรก”

ไม่มีเหตุผลว่าคืออะไร

หลังจากที่พวกเรารู้ว่าการทดสอบนี้ยังอยู่ และเงื่อนไขก็ได้กำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว

นี่ก็เหมือนเป็นสิ่งที่ตกลงกันไว้แล้วว่าจะไม่มีใครถามซักไซ้จนถึงที่สุด

เมื่อผู้คุมประตูกล่าวเช่นนี้ พวกเขาจะทำเช่นไรได้

จึงง่ายดายเช่นนี้

ก่อนหน้านี้เฮ่อจื่อจี้ก็ไม่ได้คิดถึงปัญหานี้ เมื่อได้ยินฉู่หลิวเยว่ถามเช่นนี้จึงเกิดความสงสัยขึ้นเล็กน้อย

แต่เขาก็ยังคิดไม่ตก

เมื่อคิดๆ ดูแล้ว ก็คงไม่ได้คําตอบอะไร เฮ่อจื่อจี้พลางเกาหัวแกรกๆ

“นี่… หรือว่ามีคนจํานวนมากต้องผ่านประตูแดนสวรรค์เลยต้องเตรียมพร้อมมากขึ้นอีกหน่อยอย่างนั้นหรือ”

ฉู่หลิวเยว่กับหรงซิวล้วนมาจากในอาณาจักรเสิ่นซวี่ แน่นอนว่าการคาดเดาเช่นนี้ไม่มีทางเป็นไปได้

เรื่องนั้นเห็นได้ชัดว่ายิ่งมีปัญหามากขึ้น

“โอ้ย…”

จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นจนทำลายความเงียบ

ด้านหลังพวกเขามีหมาป่าปีศาจปีกเทาตัวหนึ่งกำลังเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว!

ในป่าอันหนาทึบ มันจึงแสดงพลังได้เล็กน้อย แต่ในสถานะร่างสัตว์อสูรระดับเก้า ความเร็วของมันยังคงน่าทึ่งอย่างมาก!

ไม่กี่คนนั่นถูกมันไล่ตามอย่างโหดเหี้ยม

“ช่วยพวกเข้า! ช่วยพวกข้าด้วย!”

เด็กหนุ่มคนนั้นที่วิ่งอยู่ด้านหน้าสุดตะโกนขึ้นอย่างตื่นตระหนก

เฮ่อจื่อหลานดึงแขนเสื้อของเฮ่อจื่อจี้

…

“พี่ใหญ่ เราอยู่ในการแข่งขัน! มีเหตุผลอันใดที่จะต้องยื่นมือไปช่วยคนอื่นด้วย”

ถ้าหากเป็นคนสนิทของตนเองก็เท่านั้น คนเหล่านี้กับพวกเขาไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มีสิทธิ์อะไรที่ต้องไปช่วยเล่า

“ยิ่งกว่านั้นพวกเขายังนำอันตรายมาสู่พวกเราเสียแล้ว!”

เฮ่อจื่อจี้พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

แม้ว่าเขาจะกระตือรือร้นมาโดยตลอด แต่เขาก็รู้ว่าเมื่อใดควรทำคะแนน

เขาไม่ต้องการฝังตนเองไว้เช่นนี้

“ไป!”

เฮ่อจื่อจี้ตะโกนเสียงทุ่มต่ำและหันหลังกลับไปโดยไม่ลังเล

แน่นอนว่าฉู่หลิวเยว่กับหรงซิวคงไม่คิดยื่นมือเข้าไป

ก่อนหน้าพวกเขาคิดมาอย่างดีแล้ว หากอยู่ที่นี่ลงมือไม่ได้ก็จะไม่ลงมือ

เพียงแค่ขึ้นไปบนยอดเขาได้สำเร็จก็จะตรวจสอบได้ชัดเจนว่าพวกเขากำลังจะสร้างเรื่องอะไรกันแน่

เมื่อเห็นหลายคนหันกลับและเดินจากไป และไม่มีเหตุผลที่จะยื่นมือไปช่วยก็ตาม ในสายตาของคนเหล่านั่นต่างรู้ผิดหวังขึ้นมาในใจ

ในการทดสอบนี้มีกฎเริ่มต้น อันดับแรกเมื่อเข้าร่วมการทดสอบ

ถึงแม้จะอันตราย แต่ก็ยังมีผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนที่มุ่งไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ

เพราะโลกนี้ สุดท้ายแล้วผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดก็ยังคงได้รับความเคารพ!

อย่างไรก็ตามฉู่หลิวเยว่เพิ่งก้าวออกไปไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นนางก็ยืนนิ่งและหันกลับมามองอีกครั้ง

หรงซิวจึงหยุดตามนางและมองตามสายตาของนางไป

เมื่อมองดู เขาจึงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างแต่ควบคุมสีหน้าเอาไว้

เมื่อทั้งสองหยุดเคลื่อนไหว จึงทำให้ดึงดูดความสนใจของเฮ่อจื่อจี้ในทันที

เขาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย และถามขึ้นอย่างไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง

“พวกเจ้าไม่คิดที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยจริงๆ ใช่หรือไม่ นี่แค่เป็นการทดสอบ!”

คนเหล่านั้น ล้วนเป็นคู่แข่งของเขาทั้งหมด!

แน่นอนว่าฉู่หลิวเยว่ไม่ได้ต้องการช่วยพวกเขา

นางเพียงรู้สึกว่าหมาป่าปีศาจปีกเทาตัวนั้นมีบางอย่างผิดแปลกไป

เมื่อคิดขึ้นมาได้นางจึงก้าวไปข้างหน้าและสะบัดข้อมือ!

แสงสว่างเจิดจ้า พุ่งข้ามมาจากกลางอากาศอย่างรวดเร็วและมุ่งไปที่หมาป่าปีศาจปีกเทาตัวนั้น!

ฉึก!