บทที่ 1998 ที่หนึ่ง

………………..

สิ่งสำคัญกว่าคือ มันดูเหมือนเป็นอสูรประเภทที่ถูกทำให้เชื่อง และยังมีความแตกต่างเล็กน้อยกับการทำสัญญาสัตว์อสูรจากปกติทั่วไป

รอยแผลรอบๆ คอของหมาป่าปีศาจปีกเทา รักษาจนหายสนิทหลงเหลือแต่รอยสะเก็ดแผล อีกทั้งยังถูกปกคลุมไปด้วยขนเต็มไปหมด หากไม่มองใกล้ๆ อย่างละเอียดก็คงไม่สังเกตเห็น

ดูจากร่อยรอยและสภาพของแผลเป็นนั่น น่าจะค่อนข้างลึกพอสมควร

หมาป่าปีศาจปีกเทาตัวนี้ คาดว่าคงทนทุกข์ทรมานมาไม่น้อย

ด้านนอกอาณาจักรเสิ่นซวี่ หากสามารถทำสัญญากับสัตว์อสูรระดับเก้าได้ ใครกันที่ลงมือได้โหดเหี้ยมเช่นนี้

นอกเสียจากฝ่ายตรงข้ามคงไม่ได้สนใจกับหมาป่าปีศาจปีกเทาตัวนี้นัก

เฮ่อจื่อจี้และเฮ่อจื่อจี้หลานสบตากันและรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย และไม่เข้าใจที่ฉู่หลิวเยว่กับเขาจ้องมองหมาป่าปีศาจปีกเทาอยู่ตลอด

แต่หากนึกถึงความแข็งแกร่งที่นางเพิ่งแสดงออกมาเมื่อครู่นี้ คลื่นในใจของคนทั้งสองยังคงไม่อาจสงบลงได้

นางน่าจะมีเหตุผลของนางที่ทำเช่นนี้กระมัง…

“ดูแล้วเขาไท่อินนี้ไม่ค่อยสงบเลยจริงๆ”

หรงซิวยกมุมปากขึ้นและยิ้มเบาๆ พลางเอ่ยขึ้น

ฉู่หลิวเยว่มองเขาครู่หนึ่ง ก็รู้ว่าทั้งสองคนคิดจะไปด้วยกัน

นางพยักหน้าและหัวเราะขึ้น

“ใช่แล้ว แต่ครั้งนี้ กลับค่อนข้างคุ้มค่านัก”

จากนั้นนางมองไปทางยอดเขา

“ไปเถอะ! ไม่รู้ว่าข้างบนจะมีสิ่งใดที่กำลังรอพวกเราอยู่!”

…

หลายคนยังคงเดินไปยังยอดเขาต่อเช่นกัน

อาจเป็นเพราะยังหวาดกลัวกับฉากเมื่อครู่นี้อยู่ เฮ่อจื่อหลานจึงไม่กล้ากําเริบเสิบสานอีก จากนั้นนางจึงวิ่งไปด้านข้างของเฮ่อจื่อจี้และตามเขาไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

นัยน์ตาของนางทั้งอยากรู้อยากเห็นและสงสัย อีกทั้งยังมีความอิจฉาและริษยาอยู่ในนั้น

สตรีผู้นี้ดูจากลักษณะแล้วคงยังอายุไม่ถึงยี่สิบปี ทั้งเนื้อทั้งตัวดูธรรมดาไม่มีส่วนไหนสะดุดตาแม้แต่น้อย

แต่ใครจะคาดคิดได้ว่าฝีมืออันแข็งแกร่งของนางจะร้ายกาจถึงขั้นนั้น

ด้วยมาตรฐานเช่นนี้ คาดว่าในการทดสอบจะสามารถติดอันดับต้นๆ ได้อย่างแน่นอน

อีกทั้งสามีท่านนั้นของนาง ถึงแม้ว่าตอนนี้ยังไม่ได้ลงมืออะไร แต่เฮ่อจื่อหลานก็ไม่กล้าดูแคลนพวกเขาอีก

เมื่อไม่มีเสียงเอะอะโวยวายของเฮ่อจื่อหลานแล้ว บริเวณรอบๆ ก็เงียบลงมากในทันที

เฮ่อจื่อจี้ต้องการเอ่ยปากถามสองสามคําอยู่หลายครั้ง สุดท้ายจึงยอมล้มเลิกไป

เกรงว่าสองคนนี้จะแข็งแกร่งกว่าที่เขาคาดการณ์เอาไว้ก่อนหน้า…

หลายคนจึงเดินไปอย่างเงียบๆ เช่นนี้

อาจเป็นเพราะลมปราณเลือดของหมาป่าปีศาจปีกเทาบนตัวของนาง ที่ค่อนข้างสร้างความน่าสะพรึงกลัว หลังจากนั้นครึ่งชั่วยามพวกเขาก็ไม่เจอกับความยุ่งยากอะไรอีก

พรึบ!

เสียงดังสนั่นขึ้นอย่างกระทันหัน!

หลายคนหยุดฝีเท้าลงพร้อมกัน

เฮ่อจื่อจี้พูดเตือนออกมาเป็นคนแรก

“ใคร!”

ผ่านไปชั่วครู่ เงาร่างหนึ่งปรากฏตัวสู่สายตาของหลายๆ คน

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกมั่นใจ

เสี่ยวโจว!

เขาทั้งรวดเร็วมากและร่างกายมีความยืดหยุ่น ขณะที่กระโดดข้าม เขาหลินไม่กี่ครั้ง ก็มาอยู่ไม่ไกลต่อหน้าหลายคน

ต่อมาเขาก็หยุดเคลื่อนไหวลงบนต้นไม้ต้นหนึ่งและเงยหน้ามองดูทุกคน

นี่คือเด็กหนุ่มที่ลังเลไปมาอยู่ที่หน้ากระจกทองสัมฤทธิ์ก่อนหน้านี้ไม่ใช่หรือ

เขาหน้าตางดงามอย่างมาก ผมสั้นสีทองอ่อนๆ ยิ่งทำให้คนพบเห็นจดจำได้ไม่ลืม

พวกเขาประทับใจในตัวเขาอยากลึกซึ้ง แค่เห็นแวบเดียวก็จำได้ทันที

“เจ้าคิดจะทำสิ่งใด”

เฮ่อจื่อจี้สังเกตเห็นว่าบนตัวของเด็กหนุ่มมีกลิ่นเลือดรุนแรง จนคิ้วของเขาขมวดแน่น

แต่เสี่ยวโจวไม่ได้สนใจเขา เพียงกวาดตามองด้วยสีหน้านิ่งเฉย และหมุนตัวกลับไปหักกิ่งไม้หนาประมาณนิ้วหัวแม่มือจากบนต้นไม้พลางพลิกมือพุ่งออกไป!

ในเวลาต่อมาเสียงร้องอันเจ็บปวดอย่างทรมานและสั้นก็ดังขึ้นมาไม่ไกล

สีหน้าของเฮ่อจื่อจี้กับเฮ่อจื่อหลานเปลี่ยนไป นี่คือเสียงของมนุษย์!

นี่เขากำลังฆ่าคนหรือ