บทที่ 2005 หลุมพราง!

………………..

ไม่มีผู้ใดเคลื่อนไหว

เมื่อถึงเวลานี้หากยังมองปัญหาไม่ออก พวกเขาก็คงโง่กันทั้งตระกูลจริงๆ

“ใต้เท้าหงอัน ที่แห่งนี้คือที่ใดกัน นายท่านผู้นั่นที่ท่านเรียก…เป็นใครกัน”

มีคนกล้าเอ่ยปากขึ้น…

สายตาของทุกคนต่างจ้องมองไปที่ตัวหงอัน

เขาหัวเราะขึ้น

“ที่นี่คือที่ใดกัน พวกเจ้าเห็นชัดหรือไม่ ที่นี่คือการเข้าสู้พื้นที่เล็กๆ ที่อยู่ติดอาณาจักรเสิ่นซวี่! ส่วนนายท่าน…แน่นอนว่าก็เป็นนายท่าน ข้าไม่เคยพูดว่าข้าคือผู้ฝึกฝนทั่วไปใช่หรือไม่”

เมื่อเห็นว่าสีหน้าทุกคนเกิดความระแวดระวัง เขาจึงแอบด่าเรื่องไม่ดีในใจว่าเจ้าหน้าบาก แต่เขากลับไม่แสดงสีหน้าออกมา

“ข้าขอพูดตามตรงกับทุกท่าน อันที่จริงเดิมทีพวกเราเป็นหนึ่งในกองกำลังงของอาณาจักรเสิ่นซวี่ แต่ที่นี่เราเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น เกี่ยวกับการทดสอบ บอกทุกท่านตามตรงเลยว่า จริงๆ แล้วข้าก็มีความเห็นแก่ตัวเช่นกัน จุดประสงค์ก็คือต้องการดึงดูดทุกคนเข้ามา สุดท้ายทุกท่านที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนมีความสามารถที่โดดเด่น หากพวกเจ้าสามารถเข้าร่วมได้ ก็มีศักยภาพเพิ่มราวกับติดปีกให้เสือ[1] ”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของคนจำนวนไม่น้อยที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนอ่อนลงอย่างมาก

ที่แท้ต้องการรับคนเพิ่ม!

คำพูดเช่นนี้จึงเข้าใจได้ไม่ยากนัก

เพียงแต่…

“หากเป็นเช่นนี้ แค่ใต้เท้าหงอันอธิบายมาตามตรง เหตุใดต้อง…”

เหตุใดต้องปิดบัง ทำให้เกือบจะเข้าใจผิดกันเสียแล้ว

หงอันยิ้มเล็กน้อย

“ทุกท่านอาจไม่รู้ว่าอาณาจักรเสิ่นซวีมีกฏของอาณาจักร การรับคนมาจากข้างนอก เดิมทีก็ไม่ค่อยเหมาะสมนัก ข้าจึงรอคอยและไม่ได้ปล่อยข่าวให้ใหญ่โต และคิดว่าหลังจากพาพวกเขาเข้าไปแล้ว นับว่าเป็นคนในอาณาจักรเสิ่นซวีและค่อยจัดการรับคนเพิ่มอีกครั้ง คิดไม่ถึงว่าเมื่อไม่ได้พูดเรื่องนี้ให้ชัดเจน เกือบทำให้ทุกคนเข้าใจผิด”

สุดท้ายแล้งไม่ว่าอย่างใดก็ตาม ความแข็งแกร่งของเขายังวางไว้ที่นี่

อีกทั้งที่แห่งนี้เต็มไปด้วยพลังแห่งสวรรค์และโลก จึงเป็นสถานที่ที่ดีต่อการฝึกฝนอย่างแท้จริง

เหตุใดผู้มีอำนาจเช่นนี้ จึงหลอกลวงพวกเขาได้

“แน่นอนว่า หากทุกท่านรู้สึกไม่พอใจกับคำพูด หลังจากที่เข้าไปที่อาณาจักรเสิ่นซวี่ ก็สามารถเลือกสำนักอื่นได้ ข้าไม่มีทางรั้งไว้อย่างแน่นอน”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มเยาะในใจ

พูดได้น่าฟัง

คนเหล่านี้ไม่เคยไปที่อาณาจักรเสิ่นซวี่ และไม่รู้อันใดเลยเกี่ยวกับสถานการณ์ทางนั้น

อันที่จริงในอาณาจักรเสิ่นซวี่มีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล ในแต่ละตระกูลขุนนางใหญ่ล้วนอยู่ห่างกันไกลออกไป

หากมุ่งหน้าไปโดยไม่ไตร่ตรองเช่นนี้ และยังประเมินการไม่แน่ชัดว่าเป็นออกใต้ตกเหนือ คงได้ตายบนทางไปแล้ว!

เช่นนี้แล้ว แต่คนที่เข้าใจอาณาจักรเสิ่นซวี่อยู่บ้าง ต่างรู้ว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระมากเพียงใด

แต่คนเหล่านี้ที่อยู่ในเหตุการณ์ หากรู้ว่าคำพูดเหล่านี้ตั้งแต่เริ่มต้น ก็จะไม่มาเข้าร่วมที่เรียกว่าการทดสอบนี้!

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้…ดูเหมือนว่าพวกเราจะเข้าใจท่านผิดแล้ว…”

คนที่ตั้งคำถามในตอนแรกขอโทษเขาอยู่หลายหน

ท่าทางของทุกคนกลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

สถานที่อันล้ำค่าแห่งการฝึกฝนที่ไม่เคยพบมาก่อนหน้า รวมทั้งการปรากฏตัวอย่างต่อเนื่องของผู้แข็งแกร่งระดับเทพขั้นสูง จึงเป็นเรื่องง่ายอย่างมากที่ทำให้ผู้คนเกิดความสับสนขึ้น

เดิมทีฉู่หลิวเยว่คิดจะเอ่ยปากพูด แต่หลังจากคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว นางจึงเลือกที่จะคอยสังเกตความเปลี่ยนแปลงอยู่เงียบๆ ไปก่อน

นางต้องการดูว่าคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้เป็นอย่างที่นางคิดไว้ทั้งหมดหรือไม่!

“ทุกท่านเพิ่งมาถึง โปรดตามข้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

ทันทีที่ทุกคนต่างสงบลงแล้ว ความรู้สึกของหงอันก็วางลงได้ เขาหันกลับและพุ่งไปยังยอดเขา

ทุกคนตามหลังเขาไปอย่างใกล้ชิด