บทที่ 2021 เลือกช่วยอย่างลำเอียง

………………..

ฉู่หลิวเยว่ถึงกับตื่นตะลึง

เสียงนี้มัน…

“… ผู้อาวุโสห้ารึ!?”

นางกล่าวออกมาอย่างไม่ใคร่แน่ใจนัก

เงาร่างภายในกระจกโลหิตสวรรค์ค่อยๆ ก้าวออกมาจากด้านนอกทะเลเลือด เผยรูปลักษณ์ของคนผู้นั้นให้เห็นชัดเจน

ดวงหน้าเป็นมิตร ท่าทีวางตัวดุจผู้อยู่เหนือโลกา

เป็นผู้อาวุโสลำดับห้าที่ไม่ได้เจอนานแล้วนั่นเอง!

ในตอนนั้น ดวงตาที่ผ่านโลกมามากมายคู่นั้นเต็มเปี่ยมด้วยความยินดีแลคิดถึงมองมายังฉู่หลิวเยว่

“นังหนูเยว่เออร์! รีบมาให้ข้าดูหน้าหน่อยเร็ว!”

มั่วสือเชียนที่แต่เดิมกระหยิ่มยิ้มย่องตกตะลึงไปเรียบร้อยแล้ว

บรรดาฝูงชนที่กำลังกางค่ายกลอัญเชิญด้วยศรัทธาแรงกล้าต่างก็พร้อมใจตื่นตะลึงโดยทั่วถ้วน

เขาพูดว่าอันใดนะ?

เมื่อครู่เขาตะโกนว่าอันใดนะ!?

นังหนูเยว่เออร์รึ…

สุ้มเสียงนั้นตะโกนเรียกใคร ไม่ต้องบอกก็รู้ได้!

คนโง่ฟังดูยังรู้เลย!

“ผู้ ผู้อาวุโส ท่าน…”

มั่วสือเชียนตื่นตกใจเป็นอย่างมาก ส่วนลึกในจิตใจของเขากำลังสั่นระริก

เขาทุ่มเทในการเชิญท่านผู้นี้มามากก็เพื่อให้มาจัดการพวกหรงซิวและฉู่หลิวเยว่ เหตุใดตอนนี้สถานการณ์ถึงดูราวกับเริ่มดำเนินไปในทิศทางที่เกินการควบคุมได้เล่า!?

พูดไปพลางเขาก็เอนศีรษะไปมองฉู่หลิวเยว่พลางยิ้มตาหยี ก่อนจะตะโกนออกไปว่า

“นังหนู! รีบมาเร็ว!”

ทั่วกายของมั่วสือเชียนแข็งทื่อ สมองพลันขาวโพลนไปในชั่วพริบตา

มีแวบหนึ่งที่เขาแทบจะคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

ทว่ารอยยิ้มสว่างสดใสและยินดีปรีดาที่ผู้อาวุโสลำดับห้าส่งให้ฉู่หลิวเยว่จากภายในกระจกโลหิตสวรรค์ ก็เพียงพอที่จะใช้อธิบายเรื่องราวทุกอย่างแล้ว

ฉู่หลิวเยว่ลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจก้าวไปข้างหน้า

ผู้อาวุโสลำดับห้าอยู่ที่นี่ ทุกคนย่อมไม่กล้าเคลื่อนไหวบุ่มบ่าม

นางก้าวเดินไปได้อย่างราบรื่น ก่อนจะก้มคำนับด้วยความเคารพและเชื่อฟังอย่างยิ่ง

“เยว่เออร์คารวะผู้อาวุโสห้า”

ผู้อาวุโสลำดับห้ากวาดสายตามองนางพลางเดาะลิ้นอย่างตื้นตัน

“ไม่เจอกันมาระยะหนึ่ง นังหนูเยว่เออร์ยิ่งโตยิ่งสวยขึ้นจริงๆ!”

มุมปากของฉู่หลิวเยว่หยักยกขึ้นน้อยๆ ก่อนจะยกมือขึ้น ถอดหน้ากากบนหน้าออก

“… ผู้อาวุโสห้า คำพูดของท่านพูดไวไปหน่อยแล้วกระมัง…”

รอให้นางถอดหน้ากากออกมาก่อนค่อยชมก็ยังไม่สาย

นางสวมดวงหน้าที่ดูธรรมดาเช่นนี้ เขาก็ยังจะออกปากชมออกมาเช่นนั้นได้อีก…

ผู้อาวุโสลำดับห้ากลับโบกมือเป็นพัลวัน

“เอ๊ย… นังหนูเยว่เออร์ของเราสวยที่สุดในใต้หล้ามาโดยตลอด! ใครมันจะไปกล้าสงสัย!?”

ระหว่างที่พูดนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกฮึกเหิมและภาคภูมิใจยิ่ง

คำพูดนี้ดึงดูดให้คนจำนวนมากที่อยู่โดยรอบหันมองไปทางฉู่หลิวเยว่

ก่อนจะพบแม่นางผู้นั้นในชุดเสื้อคลุมสีแดงธรรมดา เรือนผมดำขลับร่วงปรกลงมา ก่อนสะบัดตามแรงลม

โดยเฉพาะแววผ่อนคลายและเป็นอิสระที่ฉายทับอยู่บนหน้าผากยิ่งเพิ่มความงดงาม

ในดวงตาของคนจำนวนมากฉายแววตื่นตะลึงวาบผ่าน

ซั่งกวนเยว่ในข่าวลือ องค์หญิงใหญ่แห่งราชวงศ์เทียนลิ่งผู้นั้นดุจตัวตนในตำนานก็มิปาน…

เป็นคนงามล่มเมืองชั้นยอดของใต้หล้าโดยแท้!

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะขึ้นมา ทั้งดวงตาแลเรียวคิ้วต่างคลี่เป็นวงโค้งสวยงาม

“ท่านอย่าล้อข้าสิ”

ผู้อาวุโสลำดับห้ามองนาง ก่อนจะถามขึ้นมาว่า

“เอ๋? นังหนูฝึกหลอมสร้างร่างศักดิ์สิทธิ์ได้แล้วรึ?”

ร่างของฉู่หลิวเยว่ยังคงสวมเกราะอ่อนอันงดงามทับไว้ชั้นหนึ่ง ยามอยู่ใต้แสงอาทิตย์จึงสะท้อนแสงสว่างที่เย็นยะเยือกและสูงศักดิ์ออกมา

นางพยักหน้าแผ่วเบา

“เพิ่งหลอมสร้างได้ไม่นานเจ้าค่ะ”

ผู้อาวุโสลำดับห้าพลันแสดงความดีใจอย่างตื่นเต้นจนออกนอกหน้า

“เยว่เออร์ยอดเยี่ยมอย่างที่คาดไว้จริงด้วย!”

เดิมเขาคิดว่ายังต้องใช้เวลาอีกสักพัก คาดไม่ถึงเลยว่าจะเร็วปานนี้!

เป็นอย่างที่คิดไว้ พรสวรรค์และโชคของนังหนูนี่นั้นห่างชั้นจากคนธรรมดามากนัก