บทที่ 2022 พยุงเอว

………………..

ผู้อาวุโสลำดับห้าคือขาใหญ่คนหนึ่งที่มีเส้นสายกับประมุขบรรพชนของถ้ำปีศาจทมิฬเมื่อหลายพันปีก่อน

มีช่วงเวลาสั้นๆ ช่วงเวลาหนึ่ง ที่ผู้อาวุโสลำดับห้านั้นมีความสัมพันธ์อันไม่เลวกับถ้ำปีศาจทมิฬจริงๆ

แน่นอนว่า ที่ไม่เลวนี้ หมายถึงเขารู้สึกว่าสิ่งต่างๆ ที่เข้ามาพัวพันกับถ้ำปีศาจทมิฬล้วนไม่เลว เหมาะสมตามเจตนารมณ์ของเขาเป็นอย่างมาก

ทว่า…ฟ้าดินเมตตา!

ตั้งแต่หลังจากเขาถูกกักขังอยู่ที่ทะเลทรายจันทราสีชาด ก็ไม่เคยได้รับผลประโยชน์จากพวกเขาเลยแม้เพียงครึ่งหนึ่ง!

ผู้อาวุโสลำดับห้ารู้สึกกล้ำกลืน สิ่งที่มั่วสือเชียนลิ้มชิมก็มิใช่ร้อยอารมณ์ร่วมระคนเช่นนี้หรอกหรือ

กระจกโลหิตสวรรค์นี้คือสิ่งที่ผู้เคยดำรงตำแหน่งประมุขถ้ำปีศาจทมิฬสืบทอดกันมาในแต่ละรุ่น นับว่าเป็นสัญลักษณ์ของฐานะ และก็เป็นไม้ตายใหญ่อันหนึ่ง

ตั้งแต่วันที่เขากลายเป็นประมุขในวันนั้น เขาก็รู้ว่า ด้านในนี้ปิดผนึกลมปราณของผู้ทรงพลังทะลวงฟ้าท่านหนึ่งเอาไว้

เพียงผสานกำลังของผู้คนในถ้ำปีศาจทมิฬเข้าไว้ด้วยกัน ก็จะอัญเชิญมันมาได้

แต่โอกาสเช่นนี้ มีแค่ครั้งเดียว

ดังนั้นในปีกาลที่ผ่านมานี้ ประมุขของถ้ำปีศาจทมิฬล้วนไม่กล้าใช้โอกาสอันล้ำค่าอย่างยิ่งนี้โดยง่ายดาย

มีเพียงในตอนที่ทั้งถ้ำปีศาจทมิฬเผชิญหน้ากับวิกฤตเป็นตายเท่านั้น ถึงจะใช้ไม้ตายนี้ได้

วันนี้หากไม่ใช่ฉู่หลิวเยว่และหรงซิวปรากฏตัวพร้อมกัน อีกทั้งหลังจากผ่านประสบการณ์ตัวสั่นเทิ้มกันไปรอบหนึ่งเรียบร้อยแล้ว มั่วสือเชียนก็ยังไม่มีแนวโน้มที่จะชนะ เขาก็จะไม่เลือกเชิญท่านผู้นี้มา

ความคิดของมั่วสือเชียนเรียบง่ายอย่างมาก คว้าโอกาสไว้ให้มั่น แล้วก็ขุดรากถอนโคนคนพวกนี้ ลำบากครั้งเดียวสบายตลอดกาล!

เช่นนี้ ก็ไม่นับว่าสิ้นเปลืองโอกาสอันเลิศล้ำเพียงหนึ่งเดียวนี้แล้ว

แต่ผู้ใดจะรู้ว่าเรื่องราวจะกลับกลายเป็นเฉกเช่นในเวลานี้กันเล่า!

ต่อให้นับว่าพวกเขาถ้ำปีศาจทมิฬฝืนผูกสัมพันธ์กับเส้นสายท่านนี้ได้ แต่จะเทียบเคียงกับความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์ของคนเขาได้อย่างไร

ฉู่หลิวเยว่เปิดปากพลางยิ้มตาหยี

“อย่างนั้นเอ่ยขึ้นมาเช่นนี้ ก็ยังเป็นการสร้างความเข้าใจผิดจริง ผู้อาวุโส ท่านรู้หรือไม่ เมื่อครู่ตอนที่ไม่รู้ว่าเป็นท่าน ข้ายังคิดไปเองจริงๆ ว่าวันนี้จะต้องตายอยู่ที่นี่แล้ว”

“เฮ้ย! ใครตายไม่ตายอันใดกัน อย่ามาพูดส่งเดช”

แม้รู้ว่ากำลังพูดจาสัพยอก แต่ผู้อาวุโสลำดับห้าไม่ได้ยินว่านางเอ่ยวาจาเช่นนี้

ถึงอย่างไรเขาก็รู้ว่านางหนูนี้เคย ‘ตาย’ มาแล้วครั้งหนึ่งจริง

อีกทั้งยามนั้นแม้แต่ความทรงจำก็ล้วนไม่มี!

ล้วนลืมพวกเขาทั้งหลายเหล่านี้ไปหมดสิ้นเลย!

เมื่อคิดถึงคืนวันเหล่านั้น หัวใจของผู้อาวุโสลำดับห้าก็ทุกข์ระทมเสียจนแทบจะบีบตัวแน่น

ประเดี๋ยวก่อน

ครั้งนั้นคล้ายว่า…ก็เป็นเพราะถ้ำปีศาจทมิฬลงมือกับนางไม่ใช่หรือ

ผู้อาวุโสลำดับห้ามองไปยังมั่วสือเชียนช้าๆ

ความรู้สึกเยียบเย็นระลอกหนึ่ง เข้าปกคลุมมั่วสือเชียนในพริบตา!

หัวใจของเขาพลันกระตุกวาบอย่างรุนแรงคราหนึ่ง

อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง เขานั้นมีความแม่นยำอย่างมากในด้านของลางสังหรณ์นี้

ผู้อาวุโสลำดับห้ากำลังมองนัยน์ตาเขาในเวลานี้ ราวกับว่า…

“ใช่แล้ว นางหนูเยว่เออร์ หลายปีก่อน ผู้ที่ลงมือกับเจ้า ก็คือเขากระมัง”

ผู้อาวุโสลำดับห้าเอ่ยถามเสียงเนือย

ฉู่หลิวเยว่กะพริบตาปริบ

“ท่านยังจำเอาไว้อยู่หรือ จะว่าไปก็เป็นเรื่องก่อนหน้านี้เนิ่นนานแล้ว ข้าจำได้ว่า…เวลานั้นมั่วสือเชียนคล้ายว่าคิดอยากจะแย่งของบางอย่างไปจากข้า…”

“ผ่านไปหลายปี ประมุขมั่วก็ยังคงมีวิริยะต่อเรื่องนี้เป็นอย่างมาก ในช่วงเวลาไม่นานก่อนหน้านี้ ก็เพิ่งจะให้ตระกูลอี้กับตระกูลหนานร่วมมือกัน มุ่งมายังท่าเรือดอกท้อ ไล่ล้อมขัดขวางพวกข้า…”

“เจ้าพูดเหลวไหลอันใดกัน!”

มั่วสือเชียนแผดเสียงคราหนึ่ง หน้าผากผุดเส้นเลือดดำขึ้น

แม้เรื่องที่ฉู่หลิวเยว่พูดจะเป็นเรื่องจริง แต่เวลานี้ ต่อหน้าของผู้อาวุโสลำดับห้า เขาจะไปยอมรับได้อย่างไร

นั่นมิใช่การวอนบาทาโดยสมบูรณ์หรอกหรือ!

เดิมทีผู้อาวุโสลำดับห้าก็ไม่พอใจเพราะเขาเชิญเขามาสังหารนางอยู่แล้ว ถ้ามารู้ว่าก่อนหน้านี้เขายังใช้ลูกไม้ไปมากมายอีก เกรงว่าผู้อาวุโสลำดับห้าจะต้องมีใจสังหารต่อเขาแล้ว!