บทที่ 2025 ระเบิด!

………………..

ไม่มีลูกไม้ใด ไม่มีการลังเลใด

ตั้งแต่หัวจรดหาง ผู้อาวุโสลำดับห้าใช้เพียงกระบวนท่าเดียว เอ่ยสองคำ

และสองคำนี้ แทบจะเป็นคำที่ง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ กลับตัดสินความเป็นตายของมั่วสือเชียน!

ในตอนที่ห้วงมิติอันยับย่นผืนนั้นระเบิดออกมา เงาร่างของมั่วสือเชียน ก็ถูกกลืนกินในพริบตา!

ม่านตาฉู่หลิวเยว่พลันหดตัว แทบจะไม่กล้าเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า

อันที่จริงนี่คือครั้งแรกที่นางเห็นผู้อาวุโสลำดับห้าลงมือกับตาตนเอง

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่ทะเลทรายจันทราสีชาด แม้นางก็เคยประมือกับพวกผู้อาวุโสลำดับห้าหลายคนนั้นแล้ว แต่เวลานั้นเป้าหมายของพวกเขาคือเพื่อยกระดับพละกำลังของนาง ดังนั้นยามลงมือจึงล้วนรู้จักหนักเบา

นางรู้ว่าพวกเขาล้วนร้ายกาจ กลับไม่รู้ขีดจำกัดสูงสุดของพละกำลังพวกเขา ว่าสรุปแล้วอยู่ที่จุดใดกันแน่

นางเคยเห็นภาพฉากที่พวกเขาทุ่มกำลังสังหารใครอย่างแท้จริงมาก่อน

ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังเป็นเพียงลมปราณสายหนึ่งของผู้อาวุโสลำดับห้าเท่านั้น…

พละกำลังที่แท้จริงของเขานั้น ที่สุดแล้วแข็งแกร่งมากเท่าใดกัน

อีกทั้ง ผู้อาวุโสลำดับห้ายังไม่ใช่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ท่ามกลางสามคนนั้นอีกด้วย

ฉู่หลิวเยว่ยังจำได้ว่า ครั้งหนึ่งหลานเซียวเคยพูดเอาไว้อย่างเฉยเมยเป็นอย่างมากว่า

“ลำดับห้านั้นหรือ เขาก็รู้จักแค่เพียงละเล่นกับห้วงมิติเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้ยิ่งใหญ่อันใด”

และก็เป็นเพราะวาจาประโยคนี้ ฉู่หลิวเยว่ถึงได้ส่งมู่หงอวี่ไปยังทะเลทรายจันทราสีชาดในคราแรก ให้นางได้ฝึกตนกับผู้อาวุโสลำดับห้า

วาจาของหลานเซียว ดังก้องอยู่ในหู

ขณะมองภาพฉากตรงหน้านี้ ฉู่หลิวเยว่หมดวาจาจะพูดอยู่เงียบๆ

ถ้าหาก…นี่เป็นเพียง ‘รู้จักแค่เพียงละเล่นกับห้วงมิติเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร’ ล่ะก็ เช่นนั้นคนอื่นบนโลกใบนี้ ยังจะต้องใช้ชีวิตกันอยู่หรือไม่

แม้ว่าห้วงมิตินั้นจะยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ แต่ละห้วงมิติสีดำต่างก็แตกร้าวถักทอเข้าด้วยกัน คนนอกมองไม่เห็นอะไรเลย แต่เมื่อได้ยินเสียงนี้ ก็ทำให้คนจินตนาการได้ไม่ยากว่า ประสบกับมั่วสือเชียนความทรมานอันน่าหวาดกลัวเช่นไรกันแน่

คนของถ้ำปีศาจทมิฬไม่น้อยต่างอกสั่นขวัญแขวน กระทั่งลั่นกลองถอยกันขึ้นมา

คนคนนี้จะน่ากลัวเกินไปแล้ว!

พละกำลังของประมุข นับได้ว่าอยู่ในตำแหน่งยอดสุดของทั้งถ้ำปีศาจทมิฬพวกเขา

กระทั่งเขาก็ยังไม่อาจถกถึงจุดดีอะไรได้ขณะอยู่ใต้ฝ่ามือของอีกฝ่าย นับประสาอะไรกับพวกเขาเล่า

ระหว่างฟ้าดินเงียบสงัดทั่วทั้งผืน เสียงของมั่วสือเชียนสายนั้น ชัดแจ้งว่าน่าเวทนาเป็นพิเศษ

ทำให้คนสั่นเทาได้ทั้งที่ไม่หนาว

ทว่าเสียงนี้ก็มิได้ดังต่อเนื่องเนิ่นนานัก

ตามการเคลื่อนไหลไปของเวลา เสียงนั้นก็ค่อยๆ แผ่วเบา กระทั่งท้ายที่สุด ก็หายไปโดยสมบูรณ์

“ประ…ประมุข…เป็นอย่างใดบ้าง”

มีคนเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง สุดหวั่นสุดกลัว

ไม่มีคนตอบกลับ

ไม่ต้องเดาก็รู้ จะต้องดีไม่ถึงไหนเป็นแน่แท้!

หงอันมองห้วงมิติที่กำลังรัดรึงอย่างบ้าคลั่งนั่น ก็ขนลุกวาบคราหนึ่ง

เขากลืนน้ำลายอึกหนึ่งอย่างยากลำบาก วางแผนไว้ว่าจะถอนกำลังออกไปอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

ที่แห่งนี้…อันตรายเกินไปแล้วอย่างแท้จริง!

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…สามคนนั้น ยังเป็นคนที่พวกเขาพาเข้ามาเสียด้วย!

ไม่ว่าอย่างไร เขาล้วนจำเป็นต้องหนีออกไปโดยเร็วถึงจะถูกต้อง!

ทว่าขณะที่เขาเพิ่งจะก้าวออกไปได้ก้าวหนึ่งที่ฝั่งนี้ ก็มีเสียงที่แปลกพิกลอยู่บ้างสายหนึ่ง ดังลอยมาจากด้านหน้า

เขาพลันตกตะลึงในใจ เงยหน้าขึ้นไป กลับมองเห็นรอยยับย่นของห้วงมิติเข้า ราวกับระลอกน้ำไหลทะลักมาทางเขาอย่างไรอย่างนั้น!