บทที่ 2034 พบเจอ

………………..

บาดแผลลึกมาก เลือดสดๆ ไหลรินออกมา จนทำให้เห็นกระดูกสีขาว

เห็นได้ชัดว่าคนที่ลงมือนั้นโหดเหี้ยมมากขนาดไหน แม้กระทั่งสัตว์เล็กๆ ที่เพิ่งเกิดก็ยังไม่ยอมปล่อยไป

แววตาของฉู่หลิวเยว่เย็นยะเยือกลงหลายส่วน นางค่อยๆ ใช้ฝ่ามือปิดลงบนบาดแผลของลูกเสือดาวตัวนั้น

แสงสีทองจางๆ สว่างวาบออกมา

เมื่อนางยกมือขึ้นอีกครั้ง บาดแผลบนตัวของลูกเสือดาวก็เริ่มสมานกันแล้ว อีกทั้งลมปราณก็กลับมาเป็นปกติ

มันนอนอยู่บนฝ่ามือของฉู่หลิวเยว่อย่างเชื่อฟัง ก่อนพลิกตัวแล้วหลับลงไปอีกครั้ง

ฉู่หลิวเยว่กับถวนจื่อมีพันธสัญญาร่วมชีวิต สำหรับสัตว์อสูรเหล่านี้แล้วพลังที่อยู่ในร่างกายของนางสามารถรักษาบาดแผลของสัตว์อสูรเหล่านี้ได้

แต่หากให้ถวนจื่อใช้พลังโดยตรง แรงกดดันทางสายเลือดก็จะหนักหน่วงเกินไป เกรงว่าลูกสัตว์ตัวนี้คงจะไม่สามารถต้านรับไหว

การที่ฉู่หลิวเยว่เป็นฝ่ายลงมือก็จะดีที่สุด

ในตอนแรกแม่เสือดาวก็รู้สึกตื่นตระหนก ต่อมาก็รู้สึกซาบซึ้ง

แม้ว่าจะเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์ แต่มันก็มีสายเลือดระดับต่ำ จึงไม่สามารถพูดภาษามนุษย์ได้

มันคุกเข่าลงกับพื้น พร้อมคำรามในคอเสียงต่ำ

มันแสดงความขอบคุณและยอมจำนน!

ฉู่หลิวเยว่กวาดสายตามอง และเห็นว่าที่คอของเสือดาวลายเมฆสีชาดก็มีรอยบาดจากการสั่งสอนด้วย

คนของถ้ำปีศาจทมิฬเหล่านั้นตายไปหมดแล้ว แต่สัตว์อสูรเหล่านี้ยังอยู่

ซึ่งไม่ได้แตกต่างอันใดจากสิ่งที่นางคิดเอาไว้

พวกเขาไม่ได้ทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรเหล่านี้ พวกเขาแค่กักขังมันแล้วใช้กลวิธีบางอย่างฝึกให้เชื่อง

ด้วยวิธีเช่นนี้พวกเขาสามารถควบคุมสัตว์อสูรจำนวนมากได้ และจำนวนของสัตว์อสูรก็มีจำนวนมากกว่าพวกเขาอีก

นางส่งลูกเสือดาวตัวนั้นกลับคืนให้แม่เสือดาว เสือดาวลายเมฆสีชาดก็เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะคาบลูกเสือดาวขึ้นมา

“ไม่ต้องกังวล คนของถ้ำปีศาจทมิฬตายหมดแล้ว ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปจะไม่มีใครคุมขังหรือทรมานพวกเจ้าอีก”

ฉู่หลิวเยว่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

สัตว์อสูรเหล่านั้นมีประมาณสองร้อยกว่าตัว

แต่ประเด็นสำคัญก็คือ ภายในป่าและภูเขาที่อยู่ด้านหลังยังคงมีสัตว์อสูรเดินทางเข้ามาหาอย่างต่อเนื่อง

นางถอนหายใจยาวๆ แล้วพูดว่า

“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป พวกเจ้าก็แยกย้ายไปตามทางใครทางมันเถอะ!”

พื้นที่เหมาะสมสำหรับพวกมันมากที่สุดจะต้องเป็นป่าที่ไม่มีอันใดมาผูกพันธะ

โลกใบนี้ช่างกว้างใหญ่ พวกเจ้าจะไปที่ไหนก็ได้

แต่หลังจากที่ฉู่หลิวเยว่พูดประโยคนั้นจบ สัตว์อสูรที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่ขยับตัวเคลื่อนย้าย

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไปแล้วโบกมืออีกครั้ง

“ไปเถอะ!”

พวกมันก็ยังไม่ขยับ

“พวกเจ้า…”

“อาเยว่ พวกมันต้องการติดตามเจ้าน่ะ!”

ในที่สุดถวนจื่อก็พูดออกมาอย่างอดรนทนไม่ไหว

ฉู่หลิวเยว่หันกลับมามอง

“ติดตามข้า?”

นางไม่ใช่นายท่านของพวกมัน แล้วเหตุใดต้องติดตามนางด้วยล่ะ?

ถวนจื่อกะพริบตาปริบๆ แล้วพูดขึ้นว่า

“ใช่แล้ว! พวกมันถูกขังอยู่ที่นี่มานาน ตอนนี้เจ้าเป็นคนช่วยพวกมันเอาไว้ ดังนั้นมันซาบซึ้ง และอยากจะติดตามเจ้าไป!”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ นางก็นึกอันใดบางอย่างขึ้นมาได้ จากนั้นนางก็ออกตัววิ่งขึ้นมาอีกครั้ง

“อาเยว่!”

ถวนจื่อรีบมากอดต้นขาฉู่หลิวเยว่ไว้ ใบหน้าเล็กๆ เงยขึ้น ปากก็พูดว่า

“อาเยว่ เจ้าสามารถพาพวกมันกลับไปได้ แต่ห้ามทำพันธสัญญากับพวกมันอีกนะ! อาเยว่ต้องเป็นของข้าเท่านั้น!”

นางครุ่นคิด แล้วกัดเล็บของตัวเองด้วยความสับสน

“จริงด้วย! ยังมีจื่อเฉินอีก…ถ้าอย่างนั้น ถ้าอย่างนั้นก็เป็นแค่ของพวกเราเท่านั้น! แต่อาเยว่จะต้องรักข้ามากที่สุด!”