บทที่ 2049 ขอลองสักตั้ง

………………..

เคร้ง!

เสียงกระทบของโลหะดังสนั่น

ทุกคนกลั้นหายใจ พร้อมจดจ้องตาเขม็ง

ทว่าสีหน้าของเว่ยเจ๋อ กลับเปลี่ยนจากพึงพอใจเป็นในคราแรก สู่ตกใจแลสับสนในทันตา และกลายเป็นเหลือเชื่อในท้ายที่สุด!

ที่ด้านหน้า ง้าวว่านเฟิงยังคงเสียบไว้บนศิลาสีชาด แต่กลับไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว!

ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ราวไม่เชื่อในสิ่งที่ปรากฏแก่ครรลองสายตา

จากนั้นเขาก็ออกแรงอีกครั้ง แล้วแทงเข้าไป!

แต่ก็ยังไม่มีอันใดเกิดขึ้น

ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนบนศิลาแผ่นนั้น!

ประตูบานใหญ่นี้… ไม่มีทีท่าจะเปิดออกเลยด้วยซ้ำ!

และเพราะออกแรงอย่างหนัก จึงทำให้มีเลือดไหลออกมาตามง่ามนิ้วทีละนิด

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เว่ยเจ๋อจะมาใส่ใจ

เหตุใดถึงเป็นแบบนี้…

นี่มันบ้าอันใดกัน!?

พลังของง้าวว่านเฟิงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แล้ว ไหนจะเสียงหึ่งแปลกๆ จากศิลาตรงหน้าที่ดังออกมาเป็นระลอกอีก

แต่แล้ว…

เหตุใดถึงเปิดไม่ออก!

“ประมุขเว่ย เกิดอันใดขึ้นหรือ?”

ยามนี้ทุกคนรอบตัวเขาเริ่มสังเกตได้ถึงความผิดปกติ พลางหันมองหน้ากันด้วยความสงสัยใคร่รู้

และห่วงประตูสัมฤทธิ์อันนั้น ก็ยังขยับเคาะอยู่กลางอากาศ!

เมื่อเห็นเช่นนี้ หัวใจเว่ยเจ๋อแทบหยุดเต้น สีหน้าพลันซีดเผือด

…นั่นเพราะเขาคิดว่าการเคลื่อนไหวเหล่านี้ ล้วนเกิดจากน้ำมือของตน แต่สุดท้ายแล้ว… มันกลับไม่ใช่แบบนั้น!

แล้วจากมุมมองของคนดูล่ะ เห็นภาพเหล่านี้แล้ว ยังไม่เข้าใจอีกหรือ?

“เกิดอันใดขึ้น? ง้าวว่านเฟิงนี้คืออาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่ถังเคอหลอมขึ้นมิใช่หรือ? ไยถึงเปิดประตูไม่ได้กัน?”

“เจ้าสิ่งนี้มิน่าใช่ของปลอมกระมัง…”

“เมื่อดูจากการเคลื่อนไหวเมื่อครู่ สิ่งนี้ย่อมเป็นของจริง แต่ที่เปิดประตูไม่ได้ ก็เรื่องจริงเหมือนกัน”

“เหอะ! พูดพร่ำอยู่นานนับ สุดท้ายก็ไม่เป็นผลรึ? ประมุขเว่ยนี่เก่งแต่ปากจริงๆ…”

ฝูงชนรอบด้านเริ่มซุบซิบนินทากันให้ขวัก

ทุกคำพูดล้วนทะลุเข้าไปในหูของเว่ยเจ๋อ ย่ำยีหัวใจของเขาเสียป่นปี้ สองขมับร้อนผ่าวเต้นตุบๆ ราวมวลเพลิง ที่กำลังจะพุ่งทะลักออกมาจากทรวงอก!

หัวเราะ! เย้ยหยัน! ดูแคลน!

สายตาที่จ้องมองมานั้น ราวกลับแสงร้อนที่แผดเผาอยู่กลางหลัง

เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ไหวติ่ง สมองขาวโพลนโล่งไปหมด ราวจับต้นชนปลายไม่ถูก

เห็นได้ชัดว่าทุกอย่างดำเนินไปได้อย่างราบรื่น แต่แล้วเหตุใดมันถึง…

ถ้าแม้แต่อาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่ถังเคอหลอมเองยังเปิดประตูสุสานไม่ได้ แล้วบนโลกนี้จะมีใคร หรือสิ่งใดที่ทำได้อีก?

“ไม่สิ…”

ซั่งกวนจิ้งขมวดคิ้ว พลางจ้องมองไปข้างหน้า แล้วพึมพำเบาๆ

หลายคนที่อยู่ใกล้เขาต่างหันมามอง

“มีอันใดผิดปกติหรือ?”