บทที่ 2050 ประตูที่เปิดเพื่อเจ้า

………………..

คนทั้งหมดหันไปมองทางต้นเสียง

เจ้าของวาจานั้นคือ ซั่งกวนจิ้ง

เว่ยเจ๋อหัวเราะหึในลำคอ

“ผู้อาวุโสซั่งกวน ท่านคิดดีแล้วหรือ? ท่านเพิ่งบอกไปเองมิใช่หรือ ว่าวันนี้ท่านมาเพื่อร่วมสนุกเท่านั้น?”

ซั่งกวนจิ้งหัวเราะลั่น พลันกล่าวว่า

“แล้วข้าต้องลังเลอันใดล่ะ? ประมุขตระกูลเว่ยยอมเอาง้าวว่านเฟิงออกมาสำแดงเดชทั้งที เช่นนั้นข้าก็ต้องลองมิใช่หรือไร? ถึงจะบอกว่าข้ามาเพื่อร่วมสนุก ไม่ได้จริงจัง แต่ดูเหมือนว่า… ตอนนี้ทุกท่านจะไม่ค่อยสนุกแล้วกระมัง? เช่นนั้น ให้ข้าลงเล่นแทนดีกว่า! อย่างใดเสียทุกท่านก็ไม่อาจอดทนรออยู่ที่นี่ได้ตลอดไป มิใช่หรือ?”

ประโยคนี้ทำเอาเว่ยเจ๋อพูดไม่ออก

“เช่นนั้น… ท่านก็ลองดูแล้วกัน!”

เขาพูดพลางถอยหลังไปสองสามก้าว

ราวกับวางแผนนั่งดูเพียงอย่างเดียว

ตัวซั่งกวนจิ้งเองไม่กลัวเรื่องเสียหน้าอยู่แล้ว และเขายังต้องกังวลอันใดอีก?

“ซั่งกวน ท่านจะไปจริงหรือ?”

หลายคนในบริเวณใกล้เคียงต้องการห้ามปรามเขา แต่ซั่งกวนจิ้งทำเพียงยิ้มรับและส่ายหัว

“กระไรกัน? แม้ประมุขเว่ยจะล้มเหลว แต่ก็ดีไม่ใช่หรือ? ในเมื่อไม่มีอันใดจะเสียแล้ว ลองดูสักตั้งจะเป็นไรไป?”

เมื่อเห็นว่าซั่งกวนจิ้งตัดสินใจแล้ว คนที่เหลือจึงเลิกห้ามเขา

“ถ้าอย่างนั้น… ก็ระวังตัวด้วย”

ซั่งกวนจิ้งยังคงแย้มยิ้ม ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า

คราวนี้ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่เขา

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ที่เขาจะสามารถอัดฉีดพลังปราณของตัวเองเข้าไปได้ หลังจากที่มันเพิ่งผ่านมือ

เว่ยเจ๋อมา

แต่หากมันไม่เลือกนาย สิ่งนี้ก็ไม่อาจปลดปล่อยพลังออกมาได้เต็มที่

เมื่อได้ยินซั่งกวนจิ้งเอ่ยเช่นนั้น ในใจใครหลายคนก็พากันกระดี้กระด้า

อาวุธศักดิ์สิทธิ์นั้นมีจิตวิญญาณสิงสถิตอยู่ และมักจะเลือกนายของมันเอง

หากไม่ได้รับโอกาสนั้น แม้จะถือสิ่งนี้มานานหลายสิบปีหรือหลายร้อยปี ก็ไม่มีประโยชน์อันใด

อาวุธศักดิ์สิทธิ์ในมือของเขา ยามนี้ยังไม่อาจเผยพลังที่แท้จริงออกมาได้

ไม่แปลกเลยที่เว่ยเจ๋อจะมาดมั่น และยอมปล่อยมันให้คนอื่นถือครองเช่นนี้

แต่ดูจากสถานการณ์ตรงหน้าแล้ว เหมือนว่าง้าวว่านเฟิงเองก็ยังไม่ยอมรับซั่งกวนจิ้งเป็นนายเช่นกัน

เว่ยเจ๋อหลับตาลง หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความกังวล ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

จะบอกว่าไม่กังวล ก็คงไม่ได้

หลังจากที่เขาได้รับง้าวว่านเฟิงมา ก็ยังไม่เคยได้รับการยอมรับจากมันเลย ใจดวงนี้เจ็บช้ำมาแล้วนักต่อนัก

เสมือนคอยปกป้องกองเงินกองทอง แต่ไม่อาจหยิบใช้ได้แม้แต่สตางค์เดียว

ความรู้สึกนี้ ช่างน่าอึดอัดยิ่งนัก

การขว้างง้าวว่านเฟิงออกไปเมื่อครู่นี้ ล้วนเกิดจากความโกรธเคือง

ทว่ายามนี้ ใจที่ร้อนรุ่มนั้น สงบลงมากแล้ว แต่ก็ยังแอบเสียดายอยู่เนืองนิด

ตอนนี้เขาขอแค่ อย่ามีใครทำให้ง้าวว่านเฟิงยอมรับเป็นนายของมันได้เลย…

ซั่งกวนจิ้งมองไปที่ง้าวว่านเฟิงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกระชับมันไว้ในมือ

เขาเงยหน้ามองตรง สีหน้าสงบนิ่ง พลางเริ่มมระดมพลังปราณดั้งเดิมในกาย!

แล้ว… แทงมันออกไป!

หากแต่ทุกสิ่งตรงหน้าเขายังคงนิ่งเฉย

เหมือนที่เกิดกับเว่ยเจ๋อเมื่อครู่ก่อนทุกประการ!

ซั่งกวนจิ้งขมวดคิ้วแล้วหยุดมือทันที