ตอนที่ 2044
บทที่ 2051 เปิดประตู
October 22, 2026
………………..
“เยว่เออร์!”
องค์ไท่จู่จำได้ทันทีว่าคนผู้นั้นคือฉู่หลิวเยว่ พลันตะโกนลั่นด้วยความตกใจ
ทว่าไม่ทันสิ้นเสียง สายตาของเขาก็หันไปเห็นลำแสงสายหนึ่ง ที่ส่องสว่างอยู่ทางด้านหลังของนางเสียก่อน!
ฉู่หลิวเยว่นึกเอะใจ แล้วหันขวับไปมอง
สนิมที่เกาะตัวอยู่บนห่วงเคาะประตูหลุดออก แล้วร่วงลงมาอย่างรวดเร็ว!
แรงกดดันที่เปี่ยมไปด้วยพลังปราณอันศักดิ์สิทธิ์ แผ่ขยายออกมาจากด้านบน!
ดวงตาสวยของนางพลันหรี่ลง ปากเล็กอ้าค้างราวพูดไม่ออก!
ภายในกลุ่มแสงพร่างพราวนั่น นางมองเห็นได้เลือนรางว่า ลายเส้นที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนประตูสัมฤทธิ์นั้น คล้ายคลึงกับข้อความลับบนโล่ผสานนภามาก!
เปลวเพลิงสีแดงที่รายล้อมรอบตัวซั่งกวนจิ้งทั้งหมดพลันสงบลงในครานี้
ร่างของคนทั้งสองปรากฏแก่สายตาผู้คน
เหล่าผู้ชมล้วนจ้องมองภาพนั้นอย่างตกตะลึง
แม้ว่าเว่ยเจ๋อจะไม่เคยพบฉู่หลิวเยว่มาก่อน แต่เขาก็เดาตัวตนของนางออกได้ในทันที
“ซั่งกวนเยว่!? ไยเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?!”
เหล่าคนที่รวมตัวกันในป่าศิลาก่อนหน้านี้เอง ก็เข้ามารวมตัวกันหมดแล้ว เหตุใดจู่ๆ นางถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้?
ในเมื่อตอนนี้นางอยู่ที่นี่ แล้ว… หรงซิวเล่า?
“ประมุขเว่ย ไม่เจอกันนานเลย ยังสบายดีหรือไม่”
เสียงทุ้มต่ำอันอ่อนโยนลอยแว่วมาตามสายลม
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หัวใจของเว่ยเจ๋อดิ่งวูบลงทันที ก่อนจะหันกลับไปมอง ร่างเงาในชุดสีขาวราวหิมะอันเย็นยะเยือกที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้น!
“หรงซิว!?”
ยามนี้คนอื่นๆ ในลานกว้างเองก็ดึงสติกลับมาได้แล้ว ทุกสายตาล้วนพุ่งเป้าไปที่หรงซิวและฉู่หลิวเยว่
หรงซิว คนส่วนใหญ่เคยเห็นเขามาแล้ว
ฉะนั้นตอนนี้ พวกเขาจึงหันไปสนใจฉู่หลิวเยว่เสียมากกว่า
“ซั่งกวนเยว่? คนที่เอาชนะอี้เหวินเทาในการต่อสู้ที่ท่าเรือดอกท้อน่ะหรือ?”
ใครบางคนพึมพำออกมาอย่างเหลือเชื่อ
“ดูๆ แล้วเหมือนจะเป็นแค่ระดับเทพเอง…”
“ถึงจะเป็นระดับเทพ แต่เมื่อครู่นางช่วยซั่งกวนจิ้งหยุดเปลวเพลิงที่เกิดจากห่วงเคาะประตูสัมฤทธิ์เชียวนะ!”
“ใช่แล้ว นางได้ทำสัญญากับนายน้อยแห่งเผ่าหงส์ทองคำด้วย โดยธรรมชาติแล้ว สิ่งเหล่านี้ที่นางเผชิญอยู่ จะไม่เป็นภัยคุกคามต่อนาง…”
“เมื่อครู่พวกเขาอยู่แถวนี้รึ? ไยถึงเข้ามาได้กัน?”
หลายคนต่างออกความเห็นกันเซ็งแซ่
การปรากฏตัวของฉู่หลิวเยว่กับหรงซิว เหมือนเป็นการขว้างก้อนหินลงน้ำนิ่ง จนเกิดระลอกคลื่นนับไม่ถ้วน!
แต่ในเวลานี้ ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้สนใจเรื่องพรรค์นั้น
เรียวขนงงามย่นเข้าหากันทีละนิด ดวงตาทั้งสองจับจ้องไปยังห่วงเคาะประตูสัมฤทธิ์ด้านหน้า
จากนั้นนางก็ยื่นมือออกไปโดยไม่ลังเล…
“เยว่เออร์! อันตราย!”
ขณะที่ซั่งกวนจิ้งกำลังจะหยุดนาง ฉู่หลิวเยว่กลับส่ายหัวเบาๆ
“องค์ไท่จู่อย่าได้กังวล ข้ามั่นใจตัวเองยิ่ง”
หลังจากได้ฟังนางเช่นนั้น ซั่งกวนจิ้งพลันชะงัก ลอยตัวนิ่งรออยู่กลางอากาศ
เขารู้ว่านางไม่เคยกระทำการโดยไร้เหตุผล ในเมื่อนางมาที่นี่ ก็หมายความว่านางต้องมีจุดประสงค์ของตัวเอง
ครั้นซั่งกวนจิ้งนึกถึงจำนวนผู้เสียชีวิตที่นี่แล้ว ก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่เปลวเพลิงสีแดงเหล่านั้น กลับถูกฉู่หลิวเยว่ระงับไว้ได้…
แต่ถ้าพบสิ่งผิดปกติเมื่อใด เขาจะลงมือทันที!
ทุกคนที่อยู่รอบด้านเองก็หันมามองเป็นตาเดียว
ครั้นเห็นการกระทำของฉู่หลิวเยว่ หลายคนล้วนจ้องมองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม
ก่อนหน้านี้หลายคนลองแล้วแต่ก็ทำไม่ได้ แล้วนางคิดว่าตัวเองจะทำได้หรือ?
เว่ยเจ๋อเม้มปากอย่างงุ่นง่านใจ แล้วพูดว่า
“ซั่งกวนเยว่ ห่วงเคาะประตูสัมฤทธิ์นั่นอันตรายมาก ก่อนหน้านี้มีคนตายนับไม่ถ้วน เจ้าเอาตัวเข้าเสี่ยงเช่นนี้ หากเกิดอันใดขึ้นภายหลัง อย่าโทษว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกัน”