บทที่ 2083 รังแกเจ้าหรือไม่

………………..

“แต่…”

ซูหลี่เปิดปากอย่างลังเล

“เรียกสิบสมบัติศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่ ปลุกโล่ผสานนภา สำหรับแม่นางซั่งกวนในเวลานี้แล้ว ยังค่อนข้างยากลำบากอยู่บ้าง เพื่อรับประกันสรรพพ้นภัย แม่นางซั่งกวนรอจนหลังจากทะลวงระดับช่างหลอมอาวุธระดับปรมาจารย์ได้แล้วค่อยตัดสินใจก็ไม่สาย”

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า

นางเข้าใจความหมายของซูหลี่

การรวบรวมสิบสมบัติศักดิ์สิทธิ์ ไม่ใช่เรื่องที่สามารถกระทำได้โดยง่ายอย่างแน่นอน

แม้ว่านางในเวลานี้จะเป็นเจ้านายของโล่ผสานนภาแล้ว หากคิดอยากทำ ก็ยังยากลำบากเช่นเดียวกัน

นางในยามนี้แม้แต่จะรับมือกับสมบัติศักดิ์สิทธิ์สามชิ้นล้วนยังยากอยู่บ้าง นับประสาอะไรกับสิบชิ้นเล่า

“นอกจากนี้ ยามที่ปลุกโล่ผสานนภา พลังอำนาจนั้นช่างสะเทือนขวัญผู้คน แม้แม่นางซั่งกวนมีความสามารถอหังการ ทั้งยังใช้ทัณฑ์ทลายเทพชุบหลอมร่างศักดิ์สิทธิ์แล้ว แต่หากสามารถอาศัยพลังของระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ได้ล่ะก็ โอกาสในการประสบความสำเร็จก็จะเพิ่มขึ้นไม่น้อย”

ซูหลี่เอ่ยอย่างจริงจัง ฉู่หลิวเยว่เองก็ฟังอย่างละเอียด

“ขอบพระคุณท่านซูที่ชี้แนะ เรื่องเหล่านี้อนุชนล้วนจดจำเอาไว้ในใจแล้ว”

มือของฉู่หลิวเยว่ปัดผ่านโล่ผสานนภาอย่างแช่มช้า

แม้ว่านางเองก็อยากจะเห็นอานุภาพที่แท้จริงของโล่ผสานนภาสักเล็กน้อย แต่จังหวะเวลาในยามนี้ไม่เหมาะสมอย่างเห็นได้ชัด

ก่อนหน้านั้น นางจำเป็นต้องยกระดับความสามารถของตนเองก่อน!

เมื่อสัมผัสได้ถึงอักษรลับซึ่งยุบนูนไม่เสมอกันที่ใต้นิ้ว ฉู่หลิวเยว่ก็เอ่ยถามอย่างประหลาดใจเป็นอย่างมาก

“อนุชนยังมีอีกเรื่องหนึ่งต้องการขอคำชี้แนะ ท่านซู ท่านรู้จักอักษรลับที่ด้านบนนี้หรือไม่?”

ซูหลี่ส่ายศีรษะ

ในใจของฉู่หลิวเยว่นิ่งขรึมลงเล็กน้อย

แต่ได้พบกับซูหลี่ อีกทั้งยังได้รู้ความลับที่เกี่ยวกับโล่ผสานนภาเหล่านี้ ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว

ที่เรียกกันว่าการสืบทอดของถังเคอ แท้จริงแล้วไม่มีอยู่จริง

กลายเป็นเคล็ดวิชาลับของช่างหลอมอาวุธระดับศักดิ์สิทธิ์…นั้นอยู่ที่โล่ผสานนภา และสิบสมบัติศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่นี้!

เพื่อซูหลี่ ถังเคอก็เรียกได้ว่าแทบล้มประดาตาย กระทั่งไม่เสียดายการรอคอยนับหมื่นปีนี้

แม้นางจะนับได้ว่าถูก ‘หลอก’ ให้เข้ามา แต่หลังจากได้รู้ถึงต้นสายปลายเหตุแล้ว กลับล้วนไม่อาจเกรี้ยวโกรธได้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เหลือแค่เพียงความรู้สึกปลงอนิจจังไร้สิ้นสุดก็เท่านั้น

ฉู่หลิวเยว่ทำจิตใจให้นิ่งสงบ

“ในเมื่อท่านในเวลานี้ตื่นขึ้นมาแล้ว เช่นนั้น…ก็ออกไปด้วยกันกับอนุชนเถิด ท่านว่าอย่างไร?”

“ออกไปหรือ”

“เจ้าค่ะ!”

ฉู่หลิวเยว่ทอดมองไปโดยรอบ

แม้ที่นี่พลังจะบริบูรณ์ แต่ก็อ้างว้างเกินไปนัก

ยามทอดมองไป ก็ทำให้คนสัมผัสได้เพียงความเดียวดายอันลึกล้ำ

ไม่รู้จริงๆ ว่าระยะเวลาที่เนิ่นนานถึงเพียงนี้ ถังเคอผ่านมันไปได้อย่างไร

นางยกริมฝีปากส่งยิ้มให้ซูหลี่คราหนึ่ง

“หากผู้อาวุโสถังเคอได้เห็นท่านอีกครา จะต้องปีติยินดีอย่างมาก”

ยามเอ่ยถึงถังเคอ สีหน้าของซูหลี่ก็มีการกระเพื่อมไหวหลายส่วน

อันที่จริงที่ศึกนั่นในปีนั้น เป็นครั้งแรกที่พวกเขาทั้งสองได้พานพบหน้ากัน และก็เป็นเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

หลังจากนั้นกายเนื้อของนางก็พินาศ ดวงวิญญาณกระจัดพลัดพราย

หากไม่ใช่เพราะถังเคอ นางก็ตัวตายวายวิญญาณไปนานแล้ว

แม้แต่ตัวนางเอกก็ยังไม่รูว่าเหตุใดถังเคอถึงกระทำเรื่องราวจนมาถึงจุดนี้เพื่อนาง

ซูหลี่เม้มริมฝีปาก เนื่องด้วยมีความลังเลอยู่บ้าง

นางยังมิได้คิดให้ดีว่าจะไปพบหน้าถังเคออย่างไร

ฉู่หลิวเยว่มองนาง ไม่ต้องถามก็คาดเดาได้ว่าซูหลี่ในเวลานี้กำลังคิดอะไรอยู่

แม้นางจะเป็นท่านซูหลี่ผู้ครั้งหนึ่งเคยกร่นด่าลมเมฆ แต่ก็ยังเป็นสตรีผู้ไม่ประสาเรื่องรักในเวลาเดียวกัน

กำลังและเวลาส่วนใหญ่ในชีวิตของนางล้วนทุ่มเทให้กับการฝึกตน

เดิมทีนั้นเป็นเพียงเพราะความประหลาดใจและใฝ่ชัยชนะ นางถึงได้มอบเทียบเชิญท้าประลองให้แก่ถังเคอ ผู้ใดจะรู้ว่าหลังจากศึกหนึ่งที่ท่าเรือดอกท้อนั่น…

ซูหลี่พลันเอ่ยถาม

“แม่นางซั่งกวน เจ้าว่า เหตุใดเขาถึงทำเช่นนั้นเล่า พวกเราเพียงพบหน้ากันแค่ครั้งหนึ่ง ประมือกันครั้งเท่านั้น…”

นางมิใช่ไม่รู้ว่าถังเคอทุ่มเทไปมากน้อยเท่าไรเพื่อนาง และก็เป็นเพราะเหตุผลนี้ นางถึงได้สับสนงุนงงยิ่งกว่าเดิม

เวลานี้จึงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรถึงจะดี

ดวงตาของฉู่หลิวเยว่หลุบลงเล็กน้อย คล้ายว่ากำลังครุ่นคิด

ครู่หนึ่ง นางก็ช้อนตาขึ้นมองไปยังป้ายสุสานตั้งตระหง่านสองป้ายนั้น แล้วโค้งมุมปากยกยิ้ม ในดวงตาคล้ายว่าจะมีแสงดาราพร่างประกาย

“เรื่องอารมณ์ความรู้สึกนั้น ไร้ซึ่งเหตุผลให้เอื้อนเอ่ยเป็นที่สุด”