บทที่ 2084 ไต่ถาม

………………..

แอ๊ด…

ประตูใหญ่ที่นิ่งเงียบอยู่นาน สุดท้ายก็ส่งเสียงดังขึ้น

พวกซั่งกวนจิ้งที่กำลังรอคอยอยู่ด้านนอกพลันเรียกสติแล้วมองเข้าไป!

ประตูใหญ่เปิดออกอย่างเชื่องช้า เงาร่างสูงชะลูดสายหนึ่งเดินออกมาจากด้านใน

เป็นหรงซิว!

และที่ด้านหลังเขานั้น เงาร่างของฉู่หลิวเยว่ก็สะท้อนเข้าสู่นัยน์ตาของผู้คน

“เยว่เออร์!”

ซั่งกวนจิ้งพลันปีติยินดีอยู่ในใจ แล้วก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และพิจารณาทั้งสองคนอย่างจริงจังรอบหนึ่ง

“พวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

ฉู่หลิวเยว่แย้มยิ้มเอ่ย

“องค์ไท่จู่วางใจ ทั้งหมดราบรื่น”

บรรยากาศโดยรอบพลันเปลี่ยนไปเป็นเปราะบางขึ้นมา

คนไม่น้อยต่างลอบสบตากัน

ความหมายนี้…คือราบรื่นจนได้รับมรดกของถังเคอมาแล้วหรือ

ก็จริง ถึงอย่างไรนางก็ล้วนชนะการประชันนั้นแล้ว ถังเคอเองก็แจ้งเสียจนชัดเจนแล้วว่าพึงพอใจนางเป็นอย่างมาก การจะมอบทุกอย่างให้ไปก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล

หากหมายความเช่นนี้ หลังจากนี้ นางมีความเป็นไปได้อย่างมากที่จะทะลวงขั้นช่างหลอมอาวุธระดับศักดิ์สิทธิ์!

ประกอบกับมีซั่งกวนจิ้งอยู่อีกคนหนึ่ง…

ตระกูลนี้ เกรงว่าจะไร้ศัตรูแล้ว!

ภายในใจของซั่งกวนจิ้งเองก็เป็นความตื่นเต้นระลอกหนึ่ง

ครู่หนึ่ง ท่ามกลุ่มคนในที่สุดก็มีคนกล้าเอ่ยถาม

“ขอบังอาจถามโอรสสวรรค์และนายท่านเยว่ ผู้อาวุโสถังเคอเวลานี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

พวกเขาออกมาแล้ว แล้ว…ถังเคอเล่า

เขายังคงวิญญาณสายหนึ่งเอาไว้อยู่นะ…

ฉู่หลิวเยว่มองไปยังผู้ที่เอ่ยคำถาม แล้วแย้มยิ้มอย่างนิ่งสงบ

“ผู้อาวุโสถังเคอบอกว่า เขาเคยชินกับการเฝ้าคอยอยู่ที่นี่แล้ว เวลานี้ในเมื่อเรื่องราวทั้งหมดจบลงแล้ว หลังจากนี้จะกักตนอยู่ที่นี่อย่างสมบูรณ์ ไม่ปรากฏตัวสู่โลกอีก”

เมื่อคนทั้งหมดได้ยิน อันดับแรกก็ตกตะลึงก่อน หลังจากนั้นก็เป็นความเสียใจภายหลัง

วาจาเช่นนี้ เช่นนั้นหลังจากนี้มิใช่ว่าพวกเขาไม่มีโอกาสจะมาขอคำชี้แนะอีกแล้วหรอกหรือ

สายตาของหรงซิวกวาดผ่านไปบนร่างของผู้คนทั้งหมด แล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย

“ประมุขตระกูลเว่ยไม่อยู่หรือ”

ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ฉู่หลิวเยว่ถึงได้พบว่า เว่ยเจ๋อไม่ได้อยู่ที่นี่จริงๆ

แปลก!

ด้วยลักษณะนิสัยและท่าทีของเว่ยเจ๋อแล้ว คล้ายว่าจะไม่จากไปก่อนที่พวกเขาออกมากระมัง

ซั่งกวนจิ้งเอ่ยไขความ

“สามวันก่อน คนของตระกูลเว่ยมาแล้ว บอกว่ามีเรื่องด่วนจำเป็นต้องให้เขาไปจัดการด้วยตนเอง ดังนั้นเขาจึงพาคนไปแล้ว”

หรงซิวแย้มยิ้มเล็กน้อย

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ดูท่าแล้วประมุขตระกูลเว่ยยังคงยุ่งอยู่มากจริงๆ”

ความคิดของฉู่หลิวเยว่แล่นปราด มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย

“เดิมทียังวางแผนไว้ว่าจะมากล่าวอำลากับประมุขตระกูลเว่ย แต่เวลานี้ดูแล้ว คาดว่าไม่ต้องกังวลแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นพวกข้าก็แยกตัวออกเดินทางก่อนแล้ว วันหน้าหากมีวาสนา พวกเราคงได้พบกัน”

นี่ก็จะไปแล้ว

ผู้ใดต่างก็ล้วนโอบกอดความคาดหวังเข้ามา เวลานี้อะไรก็ล้วนไม่ได้รับ ย่อมรู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก

แต่คนเขาจะไป พวกเขาก็ไม่อาจรั้งได้

นับประสาอะไรกับฉู่หลิวเยว่ผู้ได้รับมรดกของถังเคอหลังจากผ่านเรื่องราวในครั้งนี้ไป ในภายภาคหน้าอนาคตจะต้องไร้ประมาณเป็นแน่

สร้างสัมพันธ์อันดีเอาไว้ย่อมดีกว่าการสร้างศัตรูอยู่แล้ว