บทที่ 2086 ไม่ได้

………………..

ซานซานเดินก้าวเข้าไปอย่างว่าง่าย ในทันที

“เฮ้อ!”

เขายื่นมือออกมา อาณาเขตห้วงมิติขนาดเล็กพลันแผดเผาขึ้นมาเป็นเปลวเพลิงสีฟ้าเข้มสายบางระลอกหนึ่ง

ทันใดนั้น อาณาเขตก็เปิดออก!

ฉู่หลิวเยว่ยกเท้าก้าวเข้าไปข้างใน ซานซานตามหลังเข้าไปติดๆ

เงาร่างของทั้งสองคนจางหายไปอย่างรวดเร็ว

…

เพิ่งจะย่ำเข้าไปก้าวหนึ่ง กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรก็โผเข้ามาตรงหน้า ทำให้คนจิตใจเป็นสุข

ซานซานเดินเข้ามา ยังระงับความรู้สึกประหลาดใจเอาไว้ไม่อยู่

“นายท่าน ที่แท้แล้วท่าน….โอ้สวรรค์”

ขณะซานซานกำลังพูดจู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นว่ามีเงาร่างกึ่งโปร่งใสสายหนึ่งเพิ่มขึ้นมาที่ด้านข้างฉู่หลิวเยว่ พลันตกใจเสียจนกุมหัวใจดวงน้อยของตนเองแล้วก้าวถอยหลังไปหลายก้าว

“นี่ๆๆ…นี่คือใครหรือ?”

การปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้สุ้มไร้เสียง มันทำให้คนตกใจจริงๆ นะรู้หรือไม่!

ฉู่หลิวเยว่มองเขาปราดหนึ่งอย่างหน่ายแหนงเต็มเปี่ยม

“ร้องโหยหวนโวยวายอันใดกัน ยังไม่รีบทำความเคารพท่านซูอีก”

ซานซานไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนองในทันที ดวงตาดวงน้อยกะพริบปริบอยู่หลายที แล้วถึงฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ‘ท่านซู’ ที่ฉู่หลิวเยว่บอกนั้นเป็นใคร

“ท่านซู…ท่านซูหรือ ท่านซูผู้ที่ในปีนั้นหลอมสมบัติศักดิ์สิทธิ์ออกมาห้าชิ้นน่ะหรือ?”

เขาเบิกตาโพลง แล้วถึงได้มองเห็นอย่างชัดเจนว่าท่านที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมาท่านนี้ คาดไม่ถึงว่าจะเป็นสตรีผู้หนึ่ง

ท่านซู…ยังไม่ได้ตายหรือ อีกทั้ง…ยังเป็นสตรีผู้หนึ่งหรือ

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้ว

“โง่งมไปแล้วหรือ?”

ซูหลี่เม้มริมฝีปากแล้วแย้มยิ้ม มุมปากพลันปรากฏเป็นลักยิ้มเล็กๆ ที่สองข้าง

“เป็นข้าที่ปรากฏตัวอย่างกะทันหันเกินไป เยว่เออร์อย่าได้โทษเขาเลย”

ซานซานถึงได้สติกลับมาในเวลานี้เอง แล้วพลันรีบร้อนยกสองมือกุมหมัด โค้งคารวะอย่างเคารพนบนอบ

“ซานซานคาร…คารวะท่านซู!”

ฉู่หลิวเยว่กุมขมับอย่างจนปัญญา

ความรู้สึกขายหน้าอย่างไม่อาจอธิบายได้ประเภทนี้…ช่างเจ็บแสบเกินบรรยายนัก!

หากมิใช่เพราะการเข้ามายังที่แห่งนี้จำเป็นต้องใช้ความช่วยเหลือของซานซาน นางก็ไม่พาเขามาด้วยหรอก

“วันนี้ข้าพาท่านซูมา เพราะต้องการหาสมุนไพรจำนวนหนึ่ง เพื่อช่วยท่านซูฟื้นคืนกายเนื้อ เรื่องนี้…เจ้ารู้วิธีการหรือไม่?”

ซานซานพลันทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก

“เรื่อง เรื่องนี้ข้าน้อยจะรู้ได้อย่างใด ท่านนี่ทำให้ข้าลำบากใจเกินไปแล้ว…”

ถ้าเขารู้มาก่อนว่านี่จะเป็นเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ เมื่อครู่คงจะไม่เปิดปากเอ่ยอันใดเลย!

ฉู่หลิวเยว่เชิดคางขึ้นเล็กน้อย

“เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้ ข้าและท่านซูจะไปดูที่ทางฝั่งนั้นสักหน่อย”

ซานซานรีบร้อนพยักหน้า

“โอ้ ข้าน้อยรับทราบขอรับ!”

พูดจบ ฉู่หลิวเยว่ก็มองไปทางซูหลี่

“ท่านซู เชิญด้านใน”

นี่ที่แท้แล้ว…มันเรื่องอันใดกัน

…

“อันที่จริงหลังจากกลับมา ข้าก็กำลังคิดว่าจะพาท่านเข้ามาด้วยกันอยู่ เพียงแต่ไม่อาจหาเวลาและโอกาสที่เหมาะสมได้มาโดยตลอด ยังหวังว่าท่านซูจะให้อภัย”