บทที่ 2087 เจ้าสำนัก

………………..

ข้าเคยเห็นด้วยตาตัวเอง

ประโยคนี้ ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้พูดออกไป

สีหน้าของซูหลี่ไม่คล้ายว่าเสแสร้งแกล้งทำ

นางเป็นตัวตนที่เก่งกาจถึงขั้นใด ครั้งหนึ่งเคยมีผู้แข็งแกร่งระดับเหนือเทพกระทั่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ยินยอมที่จะติดตามนางไม่รู้ว่ามากน้อยเท่าใด

ในเมื่อนางพูดถึงเช่นนี้แล้ว เช่นนั้นจะต้องเป็นความจริงไม่แปดก็เก้าเต็มสิบส่วน

แต่ถ้าเป็นเช่นนี้จริง เช่นนั้น…เรื่องของพี่เป่านั่นมันเป็นมาอย่างใดกัน

ฉู่หลิวเยว่จดจำได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ในตอนแรกเริ่มนั้นเขากำลังฟื้นคืนร่างศักดิ์สิทธิ์ใหม่ด้วยตนเองอยู่ที่ทะเลทรายจันทราสีชาด

อีกทั้งในตอนนั้นยังเปลี่ยนรูปลักษณ์เป็นเด็กน้อยภายใต้ความรีบร้อนเพื่อช่วยเหลือนาง

หากบอกว่าเป็นพลังภายนอก…ในจุดหัวเลี้ยวหัวต่อสุดท้ายนั้นก็คือพี่เป่าใช้เลือดของนาง

แต่ฉู่หลิวเยว่ไม่เคยนำเรื่องนี้มาใส่ใจโดยตลอด

เพราะดูจากปฏิกริยาตอบสนองของพวกพี่เป่าทั้งสามแล้ว อันที่จริงก็ไม่เคยคิดว่าต้องการให้นางช่วยเหลือเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

พวกเขานั้นวางแผนจะฟื้นฟูร่างศักดิ์ใหม่ด้วยตนเอง

ด้วยเหตุนี้ฉู่หลิวเยว่จึงคิดมาโดยตลอดว่า ทุกผู้คนล้วนเป็นเช่นนี้

แต่เวลานี้ได้ยินวาจาของซูหลี่ นางถึงได้พบว่า ความเข้าใจของตนเองคล้ายว่าผิดไปอยู่บ้าง

“เยว่เออร์ เยว่เออร์”

ซูหลี่ยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้าฉู่หลิวเยว่

“เจ้ากำลังคิดอันใดหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่ได้สติโดยพลัน โค้งมุมปากขึ้นเล็กน้อย

“ไม่มีอันใด อันที่เรื่องพวกนี้ก็เป็นข้าก่อนนี้ไปได้ยินผู้อื่นเอ่ยถึงเข้าโดยมิได้ตั้งใจ ที่แท้นึกไม่ถึงว่าจะผิดแล้ว…เช่นนั้นท่านซู บนโลกใบนี้ไม่มีใครสามารถทำเรื่องนี้ได้จริงหรือ?”

“เรื่องเช่นนี้ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”

ฉู่หลิวเยว่หลุบตาลงต่ำ

“แต่…”

ซูหลี่หรี่ตาลงเล็กน้อย คล้ายว่ากำลังครุ่นคิดอันใดบางอย่าง

“บางทีตัวตนอย่างผู้ยิ่งใหญ่ระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ขึ้นไปอาจจะสามารถทำได้หรือไม่ ก็ไม่รู้”

ฉู่หลิวเยว่ช้อนตาขึ้นมองนางอย่างประหลาดใจ

“ตัวตนอย่าง ระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ขึ้นไป”

“ก็ใช่น่ะสิ แต่ผู้แข็งแกร่งเช่นนี้มีตัวตนอยู่แค่ในตำนาน แม้แต่ข้าและถังเคอเองก็ไม่เคยพบมาก่อน ใช่แล้วได้ยินว่าเจ้าเป็นนักเรียนของสำนักหลิงเซียวใช่หรือไม่?”

“เจ้าค่ะ”

“มีคนบอกว่า เจ้าสำนักผู้นำของสำนักหลิงเซียวก็เป็นบุคคลเช่นนี้ เพียงแต่ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่เคยได้ยืนยันด้วยตนเอง อีกทั้งในภายหลังเขาก็หายไปอย่างเงียบงันไร้ร่องรอย เกี่ยวกับข่าวคราวเหล่านั้นของเขาก็ค่อยๆ เลือนไปตามเวลา ไม่มีใครเอ่ยถึงอีก”

ซูหลี่ส่ายศีรษะอย่างน่าเสียดายอยู่บ้าง

แต่ก้นบึ้งหัวใจของฉู่หลิวเยว่กลับเป็นความปั่นป่วนล้นทะลักทั่วทั้งผืน

เอ่ยเช่นนี้ พี่เป่า…

เมื่อเห็นว่าฉู่หลิวเยว่จมลงสู่ความเงียบงัน ซูหลี่ก็คิดว่านางยังกังวลกับเรื่องการฟื้นคืนกายเนื้อใหม่อยู่ จึงเอ่ยปลอบใจ

“เยว่เออร์ ที่จริงเจ้าไม่ต้องกังวล ต่อให้สุดท้ายแล้วทำไม่สำเร็จก็ไม่เป็นอันใด แม้ว่าจะไม่มีกายเนื้อแต่ยังมีวิญญาณอยู่ ข้าก็พึงพอใจเป็นอย่างมากแล้ว”

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า นางในเวลานี้ยังสามารถออกมาได้ ได้พบกับสายลมและแสงตะวันนี้ ได้เห็นผู้คนมากหน้าหลายตาบนโลกใบนี้

สำหรับนางแล้ว นี่ก็เป็นโชคดีอย่างมากแล้ว

ฉู่หลิวเยว่เก็บความคิดกลับ ระงับอารมณ์นับไม่ถ้วนในดวงตาลง

…

จวนเยว่

ภานในห้องตำรา หรงซิวกำลังจับพู่กันเขียนอันใดบางอย่าง

อวี๋มั่วเดินเข้ามาหาอย่างรีบร้นอ

“ฝ่าบาท ตระกูลเว่ยฝั่งนั่นมีข่าวคราวแล้ว”

หรงซิวหยุดการกระทำลง

“ว่ามา”

อวี๋มั่วเอ่ย

“ช่วงก่อนหน้านี้ ผู้อาวุโสตระกูลเว่ย เว่ยเค่อหานนั้นเคยออกไปตัวคนเดียวจริง ไม่มีใครทราบว่าเขาไปที่ใด หรือไปทำอันใด”

สีหน้าของหรงซิวนิ่งสงบ น้ำเสียงเรียบนิ่ง