บทที่ 2088 ออกเดินทาง

………………..

ฉู่หลิวเยว่และซูหลี่กำลังปรึกษากันว่าจะคัดเลือกสมุนไพรไปจำนวนหนึ่ง วางแผนไว้ว่าจะทดลองให้มากครั้งหน่อย

ไม่แน่ว่าอาจจะจับผิดจับถูกแล้วสำเร็จขึ้นมาก็เป็นได้

ผ่านไปสักพักหนึ่ง ทั้งสองคนถึงได้เดินออกมาจากด้านใน

ซานซานที่กำลังรออยู่ด้านนอกพลันรีบร้อนเข้ามาหา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“นายท่าน ท่านซู ไยท่านทั้งสองออกมารวดเร็วถึงเพียงนี้ ไม่ดูอีกสักหน่อยหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่เหลือบมองเขาปราดหนึ่ง

เจ้าหนุ่มนี่ กลับมีใจเอื้อเฟื้ออย่างหาได้ยาก

“ไม่ปวดใจหรือ”

“ท่านพูดถึงเรื่องอันใดกันเล่า”

ซานซานพลันหัวเราะคิกคัก

“ของๆซานซานก็คือของๆท่าน! ท่านต้องการอันใดก็หยิบไปได้เลย ถึงอย่างใดถ้าสมุนไพรเหล่านี้สามารถช่วยท่านซูได้ นั่นก็เป็นเกียรติของซานซานมิใช่หรือ?”

นี่คือท่านซูผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือเลยนะ

หนึ่งในช่างหลอมอาวุธระดับศักดิ์สิทธิ์ที่มีเพียงสองคนในอาณาจักรเสิ่นซวี่ในตำนาน

บุคคลเช่นนี้แม้จะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่กล้าล่วงเกินต่อหน้านางโดยเด็ดขาด

แทบจะกอดขาเอาไว้ไม่ทันแล้ว

สมุนไพรเล็กน้อยเช่นนี้นับเป็นอันใด หากสามารถผูกมิตรกับท่านผู้นี้ได้ นั่นถึงจะเป็นกำไรก้อนโต

ซูหลี่ปิดปากหัวเราะ

“เยว่เออร์ ลูกน้องของเจ้าช่างน่าสนใจจริงๆ”

เมื่อได้รับคำชม ซานซานพลันยืดอก ใบหน้าปีติยินดีทั้งใบ

“ในช่วงนี้ท่านซูจะมาอยู่ด้วยกันกับข้า แต่คนที่รู้เรื่องนี้น้อยมาก…”

“นายท่านวางใจ ซานซานรู้ว่าอันใดควรพูด อันใดไม่ควรพูด”

ซานซานทำท่ารูดปิดปาก

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าน้อยๆ อย่างพึงพอใจ

“เจ้ารู้ก็ดี”

อันที่จริงเกี่ยวเรื่องนี้ นางนั้นไม่กังวล

คนอย่างสิบสามผู้พิทักษ์เยว่เหล่านี้ แต่ละคนล้วนมีปากซื่อสัตย์ โดยเฉพาะคนอย่างซานซานนี้

นี่ก็คือหนึ่งในเหตุผลที่นางวางใจพาซานซานมาด้วย

“เรื่องหลังจากนี้ ก็รบกวนเยว่เออร์แล้ว”

ซูหลี่พูดจบ เงาร่างก็กะพริบวาบหนึ่ง แล้วเลือนหายไปอีกครา

ซานซานอ้าปากพะงาบ ยังรู้สึกว่าไม่คาดคิดเป็นอย่างมาก

ในตอนที่รอคนอยู่ เขาก็เดาได้แล้วว่าท่านซูน่าจะตามกลับมาด้วยในตอนที่ได้พบกับนายท่านที่สุสานถังเคอก่อนหน้านี้

อีกทั้งมองจากท่าทางของท่านซูแล้ว ยังคล้ายว่าจะค่อนข้างสนิทกับนายท่านด้วย

รู้มานานแล้วว่านายท่านบ้านตนนั้นเก่งกาจ แต่คิดไม่ถึงว่าแม้แต่คนอย่างท่านซูนี้ก็ยังสามารถ…

ซานซานยื่นมือหัวแม่มือขึ้น มีใจเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม

“นายท่าน นายสุดยอดจริงๆ เลย”

ซานซานคิดว่าตนเองนั้นคือผู้ที่รู้จักการผูกมิตรสานสัมพันธ์เป็นอย่างมากแล้ว แต่ในเวลานี้เมื่อได้เทียบกับนายท่านบ้านตนแล้วนั้น…

จิ๊ๆ ไม่อาจเทียบได้ ไม่อาจเทียบเลย

ขอแค่ติดตามนายท่านไปให้ดีๆ ยังจะมีอันใดไม่สามารถสำเร็จได้อีกหรือ

ฉู่หลิวเยว่มีภูมิคุ้มกันกับการแสวงหาคำชมเชยของซานซานแล้ว จึงเชิดคางเล็กน้อยแล้วเอ่ย

“กลับกันเถิด”

ฉู่หลิวเยว่และซานซานกลับมาถึงจวนเยว่อย่างรวดเร็ว ย่อมได้ทราบข่าวการเสียชีวิตของไป๋หลีฉุนอย่างรวดเร็ว

“เสียชีวิตแล้วหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่เดิมกำลังพลิกอ่านตำราแพทย์อยู่ ได้ยินวาจานั้นพลันหยุดการกระทำในมือลง แล้วช้อนดวงตาขึ้นอย่างตกตะลึง

หรงซิวกำลังนั่งดื่มชาอยู่ข้างหน้าต่าง ไอสีขาวลอยกรุ่น ปกปิดคิ้วตาของเขาเอาไว้ ทำให้คนคาดเดาได้ไม่ชัดเจนอยู่บ้าง

“อืม เมื่อวานนี้เองคนด้านล่างบอกว่าเพียงนอนหลับไปเท่านั้น ไม่ได้เจ็บปวดอันใด”

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งเป็นอย่างมาก ราวกับว่ากำลังพูดเรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตนเองเลย

หลังจากความตกตะลึงชั่วเวลาสั้นๆ ฉู่หลิวเยว่มีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว

ความสัมพันธ์ของหรงซิวและไป๋หลีฉุนนั้นไม่ราบรื่นกันมาโดยตลอด จะมีท่าทีเช่นนี้ก็เป็นเรื่องที่ปกติอย่างมาก

ไป๋หลีฉุนในคราแรกนั้นได้ประสบกับแผนร้ายของถ้ำปีศาจทมิฬ มีเพียงคนของถ้ำปีศาจทมิฬเท่านั้นที่รู้ว่าควรจะรักษาเขาให้หายดีอย่างใด

แต่ถ้ำปีศาจทมิฬนั้นล่มสลายไปจนสิ้นแล้ว มั่วสือเชียนที่หนีรอดไปได้เพียงหนึ่งเดียวก็กายเนื้อแหลกสลาย เหลือเพียงวิญญาณสายหนึ่ง