บทที่ 2181 เขายังไม่มา

………………..

ถวนจื่อพูดขึ้นด้วยเสียงสดใส

“แน่นอนว่ากลับไปนอนนะสิ!”

จื่อเฉินชะงักและเอ่ยถามขึ้น

“ที่นี่ก็มีที่ให้เจ้านอนไม่ใช่หรอกหรือ”

ช่วงนี้ถวนจื่อนอนในห้องเดียวกับเขามาโดยตลอด

ถวนจื่อขยิบตาพลางพูดขึ้น

“แต่แผลของข้าหายดีแล้วนิ!”

อาการบาดเจ็บของจื่อเฉินหายอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งวันนี้แม้แต่ผ้าพันแผลอะไรเหล่านั้นก็ถูกถอดออกทั้งหมดในตอนกลางวัน

นางเดินมาดึงมือของจื่อเฉินขึ้น และเผยให้เห็นข้อมือขาวเนียนของนาง

นางพยักหน้าและพูดขึ้น

“เจ้าดูสิ! ดีขึ้นแล้วจริงๆ!”

นอกจากสีผิวบริเวณปากแผลที่ดูยังแตกต่างจากบริเวณอื่นอยู่บ้าง แต่โดยรวมถือว่าแถบจะฟื้นตัวเกือบทั้งหมดแล้ว

จื่อเฉินรู้สึกคันที่ข้อมือเล็กน้อย

เขาดึงมือกลับโดยไม่แสดงความรู้สึกออกมาและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังพิจารณาอะไรอยู่

“ข้าคิดว่านายท่านคงต้องใช้เวลาสักพักถึงจะกลับมา ดังนั้น…”

ถวนจื่อติดคนอย่างมาก

เวลาส่วนใหญ่ล้วนตามติดฉู่หลิวเยว่ แต่ครั้งนี้ที่นางกับหรงซิวจากไปกลับไม่ได้พาพวกมันทั้งสองไปด้วย

เดิมทีคิดว่าหลังจากบาดแผลหายดีแล้วในวันนี้ ถวนจื่อน่าจะยังคงไม่ยอมนอนคนเดียว เขาจึงตั้งใจเก็บห้องข้างๆ ไว้

แต่ไม่คิดว่า…

“อ้อ! จริงด้วย!”

หรงซิวก็อยู่ด้วยสินะ!

นางวิ่งเหยาะๆ สองสามก้าวตามจื่อเฉินไป พลางแหงนหน้าเอ่ยถามขึ้นว่า

“จื่อเฉิน เจ้าว่าข้ากลับไปตอนนี้จะไม่ค่อยเหมาะสมใช่หรือไม่”

นี่ไม่ใช่จิตสำนึกที่สูงส่งของนาง แต่เพราะมีบทเรียนมายมายจึงมีปฏิกิริยาตอนสอนงแบบมีเงื่อนไขเช่นนี้

และนางก็ไม่ต้องการถูกคนหิ้วและโยนออกมาอีกแล้ว!

จื่อเฉินชะงักฝีกเท้าและมองดูท้องฟ้าอยู่ครู่หนึ่งด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

“ไม่หรอก ถึงแม้สีท้องฟ้าจะดูสายไปหน่อย แต่นางเอ็นดูเจ้ามากที่สุด ไม่ต้องกังวลไปหรอก”

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ถวนจื่อก็ยิ่งรู้สึกไม่เหมาะสม

“เอาเถอะ เช่นนั้นข้าก็ยิ่งไปไม่ได้แล้วล่ะ! ข้าจะนอนที่นี่ก็แล้วกัน!”

เมื่อพูดจบ นางจึงวิ่งซอยเท้าเข้าไปด้วยเท้าคู่เล็กนั่น

“จื่อเฉิน! วันนี้ข้านอนบนเตียงได้หรือไม่”

ถวนจื่อหันหน้าและโผล่หัวกลมๆ ออกมา

จื่อเฉินพยักหน้าเล็กน้อย

“อืม”

…

ในวันที่สองโหมวเจินมาถึงท่านเรือดอกท้อ

เขาเดินทางมาอย่างเร่งรีบโดยไม่หยุดพักและมุ่งตรงเข้าไปในจวนเยว่

เมื่อเขาผ่านค่ายกลเข้ามา ฉู่หลิวเยว่จึงรับรู้การมาถึงของเขาและตั้งใจออกมาต้อนรับ

“ผู้อาวุโสโหมวเจิน”

ฉู่หลิวเยว่ก้าวไปข้างหน้า

โหมวเจินโบกมือและท่าทางดูผ่อนคลายเช่นเคยพลางขมวดคิ้วแน่นอยู่หลายส่วน

เข้าไปคุยในห้องเถอะ”

…

ในท้องโถงฉู่หลิวเยว่กับโหมวเจินนั่งตรงข้ามกัน

“หรงซิวล่ะ?”