บทที่ 2184 ตระกูลผู้พิทักษ์

………………..

ปัง!

เสียงดังอึกทึก แต่ค่ายกลนั้นนอกจากน้ำแข็งที่เกาะตัวกันอย่างรวดเร็วหลายแห่งแล้ว ก็ไม่ปรากฏรอยร้าวใด ๆ ขึ้น

ค่ายกลนี้แน่นหนาอย่างมาก แม้แต่พลังโจมตีทั้งหมดเของถวนจื่อก็ไม่สามารถเปิดได้

ฉู่หลิวเยว่มองไปทางโหมวเจิน

“ผู้อาวุโสโหมวเจิน ท่านมีวิธีหรือไม่”

โหมวเจินส่ายหน้า

“ในค่ายกลนี้ควบรวมพลังแห่งสายเลือดของตระกูลหงส์ทองคำเอาไว้ หากข้าลงมือ มีแต่จะทำให้สถานการณ์ยิ่งแย่ลงมากขึ้นกว่าเดิม”

อย่างใดเขาก็คือท่านประมุขของตระกูลไท่ซวีเฟิ่งหลง

มือของฉู่หลิวเยว่ค่อยๆ กำแน่นขึ้น

“พูดเช่นนี้ หากคิดจะเปิดค่ายกล เกรงว่าจะเป็นเรื่องยากเสียแล้ว”

ในขณะนั้นแสงสีทองแดงก็พุ่งออกมาจากระหว่างคิ้วของถวนจื่อในทันที

สิ่งนั้นคือขนนกยาวเส้นหนึ่ง

“ขนนกบรรพบุรุษทองคำ?”

ในใจของฉู่หลิวเยว่สั่นไหวอย่างกะทันหันพลางเอ่ยถามขึ้น

“ถวนจื่อ เจ้าเรียกมันออกมาได้อย่างใด “

ภายใต้สถานการณ์ปกติ เมื่อถวนจื่อเปิดเส้นชีพจรได้ ขนนกทองคำบรรพบุรุษนี้ถึงจะปรากฏขึ้น

ไม่แปลกที่ฉู่หลิวเยว่ตื่นเต้นเกินไป แท้จริงแล้วเรื่องครั้งก่อนทำให้นางประทับใจอย่างที่สุด

ทุกครั้งที่นึกถือมือของถวนจื่อที่ถูกโซ่ล่ามเอาไว้ ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด ในใจของนางก็เจ็บแปลบขึ้น

ถวนจื่อส่ายหน้าอย่างเลื่อนลอย

ค่ายกลที่แข็งค้างกลับสลายลงในทันที!

ทางเข้าปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วตรงหน้าทุกคน!

ถึงกระนั่นขนนกทองคำบรรพบุรุษก็บินออกไปเอง และเปิดค่ายกลนี้!

จากนั้นขนนกทองคำบรรพบุรุษก็บินเข้าไปในค่ายกล ถวนจื่อจึงรีบตามไปทันที!

ฉู่หลิวเยว่และคนอื่นตามมาไม่ไกลจากด้านหลัง และเข้าไปในภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวง

…

ทันทีที่เข้าไป กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งและล่องลอยอยู่ในอากาศ

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกใจคอไม่ดี จึงเงยหน้ามองในทันที

เมื่อเห็นเข้านางตื่นตกใจในทันที

เมื่อกวาดสายตามองจึงเห็นยอดเขาพังทลาย ป่าไม้ล้มระเนระนาด และคราบเลือดแตกกระเซ็นไปทั่ว

เห็นได้ชัดว่าที่นี่เพิ่งผ่านการต่อสู้อย่างดุเดือดมา!

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกตึงเครียดและมองไปทางถวนจื่อ

ถวนจื่อกัดริมฝีปากแน่นและมุ่งตรงไปตำหนักศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวง

…

บนลานหน้าตำหนักศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวง ปรากฏเหวลึกที่มองไม่เห็นด้านล่าง

ก้อนหินร่วงลงมา ควันฝุ่นฟุ้งกระจาย กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นลอยคลุ้งออกมาจากในนี้

เลือดสีแดงเข้มแห้งกรัง แสดงให้เห็นภาพทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่

“ท่านผู้เฒ่าประมุข!”

จู่ๆ ถวนจื่อก็สำลักออกมาและพุ่งตรงไปที่ก้อนหินที่ร่วงลงมา

นางเปิดก้อนหินเหล่านั้นออก และขนนกสีแดงทองที่เปื้อนเลือดก็ออกมาจากด้านล่างสุด

ทั้งใบหน้าและมือของนางเปื้อนฝุ่นและเลือด แต่ตอนนี้นางไม่ได้สนใจตัวเองนักเพียงแต่ถือขนนกนั่นไว้และร้องไห้ออกมาไม่หยุด

“ถวนจื่อ”

นางอุ้มถวนจื่อไว้ในอ้อมแขน และมองดูขนนกนั่นอีกครั้ง

พลังปราณที่อยู่ด้านบนนั่น เป็นของอี้เจาจริงๆ!

ฉู่หลิวเยว่เม้มริมฝีปากแน่น

อี้เจาคือประมุขของตระกูลหงส์ทองคำ มีพละกำลังที่แข็งแกร่งอย่างมาก ในอาณาจักรเสิ่นซวี่ทั้งหมดแทบจะไม่มีผู้ใดสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้

ใครกันแน่ที่ทำร้ายเขา? ทำลายที่นี่จนกลายเป็นเช่นนี้!?

นางเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว จนมาถึงขอบเหวลึกและมองลงไปข้างล่าง

พลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวที่คุ้นเคย ประทุขึ้นมาจากด้านล่าง!

ทันใดทันหัวใจของฉู่หลิวเยว่เหมือนถูกอะไรบางอย่างรัดไว้แน่น!

พลังปราณนี้…

เช่นเดียวกับมือนั้นที่อยู่ใต้เขาหมื่นเมรัยของสำนักหลิงเซียว รวมทั้งดวงตานั่นที่อยู่ในท่าเรือดอกท้อที่เหมือนกันทุกประการ!

การคาดเดาที่ไร้เหตุผลมากมาย เกิดขึ้นในใจของฉู่หลิวเยว่

…บางทีร่างศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกทำลายบางส่วนของคนผู้นั่นอาจหลบซ่อนอยู่ในที่แห่งนี้?

นางกลั้นลมหายใจ

ใครจะไปคิดว่าใต้ลานจัตุรัสที่อยู่ตรงหน้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวง