บทที่ 2183 ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวง

………………..

“อาเยว่ล่ะ! ข้าจะไปหาอาเยว่!”

เมื่อจื่อเฉินเห็นถวนจื่อร้องไห้อย่างหนัก สีหน้าของเขาค่อยๆ จริงจังขึ้น เขาอุ้มถวนจื่อในอ้อมแขนพร้อมปลอบนางไปพลางและเดินออกไปข้างนอก

“ถวนจื่ออย่าร้องนะ ข้าจะพาเจ้าไปหานาง”

ถวนจื่อกอดคอและซบลงบนไหล่ของเขา ทั้งสะอึกสะอื้นและพยักหน้า ร่างเล็กๆ ยังคงร้องไห้ครวญครางอยู่เช่นนั้น

จื่อเฉินขมวดคิ้วแน่น และเดินออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว

ในตอนแรกเขาคิดว่าถวนจื่อแค่ฝันร้ายเท่านั้น แต่เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่แสดงออกของนาง ดูไม่เหมือนเลยจริงๆ

หรือว่าเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น?

…

จื่อเฉินอุ้มถวนจื่อไปที่ประตูเมืองอย่างรวดเร็ว

เหมือนฉู่หลิวเยว่จะรู้สึกตัวจึงหันกลับมาและเห็นทั้งสองคนเข้าพอดี

“เหตุใดพวกเจ้า…ถวนจื่อ นี่มันเกิดอันใดขึ้น”

เมื่อเห็นถวนจื่อร้องไห้จนตาแดงก่ำ ฉู่หลิวเยว่ก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที

“อาเยว่!”

ถวนจื่ออ้าแขน ฉู่หลิวเยว่จึงรับนางไว้ และปลอบโยนนางที่อยู่ในอ้อมแขน

“เป็นอันใดหรือ เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

ฉู่หลิวเยว่จูบเบาๆ บนหน้าของถวนจื่อ

“ถวนจื่อไม่ต้องกลัวนะ อาเยว่อยู่ที่นี่แล้ว”

นางถามไปพลาง และมองจื่อเฉินไปพลาง

จื่อเฉินส่ายหน้า

“อาเยว่ ท่านเฒ่าเประมุขเกิดเรื่องแล้ว!”

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไปครู่หนึ่งและเอ่ยถามขึ้น

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น? เจ้าหมายถึงอันใด?”

ถวนจื่อพูดขึ้น

ตอนที่ข้ากำลังหลับอยู่นั้น ทันใดนั้นก็รู้สึกไม่สบายตัว หลังจากที่ตื่นขึ้นมาอย่างกระทันหัน ข้าก็พบว่าพลังปราณที่ท่านผู้เฒ่าเประมุขทิ้งเอาไว้ในร่างของข้าได้หายไปแล้ว!”

“ยัง ยังมี! ยังมีค่ายกลของภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวงที่ข้าสัมผัสไม่ได้อีกแล้ว!”

ขณะที่ถวนจื่อพูด หยดน้ำตาที่สุกใสแวววาวก็ไหลลงมาอย่างต่อเนื่อง

“ฮือออ…”

นางซุกตัวร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนตัวของฉู่หลิวเยว่

ในใจของฉู่หลิวเยว่หนักอึ้ง

ตั้งแต่ที่ถวนจื่อหายตัวไปครั้งก่อน อี้เจ้าจึงกลัวว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับนางอีก ดังนั้นเขาจึงใส่ใจทางนี้เป็นพิเศษ

ลมปราณนั่นไม่มีทางหายไปโดยไม่มีสาเหตุ

นอกจากนี้ที่สำคัญยิ่งกว่าคือถวนจื่อไม่สามารถสัมผัสถึงค่ายกลของภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวงได้แล้ว!

ในฐานะที่ถวนจื่อคือนายน้อยแห่งตระกูลหงส์ทองคำ และมีสายเลือดบริสุทธิ์ จึงมีพลังที่สามารถควบคุมค่ายกลนั้นได้

“ถวนจื่อ เด็กดี เลิกร้องนะและไม่ต้องกลัว เจ้าลองดูอีกครั้งว่าสัมผัสถึงลมปราณไม่ได้จริงหรือไม่”

ฉู่หลิวเยว่พูดปลอบขึ้น

ถวนจื่อสายหน้าทั้งน้ำตา

เมื่อเห็นนางเช่นนี้ ฉู่หลิวเยว่รู้สึกได้ว่าสถานการณ์ยิ่งเลวร้ายกว่าเดิมอย่างแน่นอน

“ข้าแค่บอกว่าอี้เจาไม่ได้มาช้า ดูผิดปกติอย่างมาก!”

สีหน้าของโหมวเจินเคร่งขรึมขึ้น

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวงเป็นอาณาเขตของหงส์ทองคำ ซึ่งมีหงส์ทองคำหลายร้อยตัวอาศัยอยู่ที่นั่น

แท้จริงแล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ จึงทำให้พวกมันรับมือได้ยาก?

“ตอนนี้ต้องไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เฟิ่งหวงโดยเร็วที่สุด”

ฉู่หลิวเยว่พูดขึ้น

“นายท่าน ทางด้านเฟยซิงเหมินนั้น…”

น้องแปดเอ่ยขึ้นอย่างลังเล

ในเมื่อเกิดเรื่องพร้อมกันทั้งสองที่เช่นนี้ แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าสามารถเลือกไปได้ที่เดียว

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วขึ้น

ในขณะนั้นเสียงของหรงซิวก็ดังขึ้นมา

“ทางด้านเฟยซิงเหมิน ข้าจะเป็นคนนำไปก่อน”

เมื่อฉู่หลิวเยว่หันกลับมาก็เห็นหรงซิวกำลังเดินมาทางนี้พอดี

“เจ้าจะไปเองหรือ”

หรงซิวพยักหน้า

“เฟยซิงเหมินเป็นตระกูลชั้นสูงที่สามารถบีบบังคับพวกเขาให้มาเจอปัญหาเช่นนี้ช่างไม่ง่ายนัก ข้าได้สั่งการลงไปแล้ว ทางพระราชวังเมฆาสวรรค์จะเคลื่อนกำลังคนบางส่วนไปที่นั่นพร้อมกัน”