บทที่ 2190 ไร้ยางอาย

ผู้อาวุโสทั้งสองที่มาถึงที่นี่ก่อนหน้านี้หางตากระตุกขึ้นพร้อมกัน

เมื่อได้ยินคำพูดนี้…เหตุใดถึงทำให้โกรธมากได้เช่นนั้น

อย่างใดน้องแปดทั้งงดงามและมีเสน่ห์ มีรอยยิ้มที่สวยหวาน พวกเขาก็ทำได้เพียงชักสีใส่สาวน้อย และก้าวเดินไปด้านข้างอย่างแข็งทื่อ

“ขอบพระคุณผู้อาวุโสทั้งสอง!”

น้องแปดยิ้มยกมุมปากลึกขึ้น และอ้าปากหาวออกมา

“อุ้ย…พี่รอง ท่านรู้สึกเบื่อหรือไม่?”

หัวซวงซวงรู้ว่านางอาฆาตแค้นเป็นที่สุด แน่นอนว่านางคงจะโกรธมากที่ได้ยินคำถากถางดูถูกของคนเหล่านั้นเมื่อครู่ นางจึงตั้งใจทำให้พวกเขาโมโห

เขาดีดหน้าผากน้องแปดอย่างแผ่วเบา

“เจ้าน่ะ ถูกนายท่านตามใจตลอด”

น้องแปดพึมพำเบาๆ

หัวซวงซวงพูดขึ้นอย่างโล่งอกต่อไปว่า

“ไม่สู้ให้พวกข้าคาดเดาว่า จะมีใครสามารถข้ามมาได้อีก? เช่นนี้ดูค่อยน่าสนใจขึ้นมาหน่อยใช่หรือไม่”

ทันใดนั้นน้องแปดรวมพลังและเอาข้อศอกชนเขาพลางยิ้มจนคิ้วของนางยกสูงขึ้น

“พี่รอง ไม่ได้พบกันหลายปี ท่านไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย!”

อืม ยังคงชอบดูการแสดงเหมือนเมื่อก่อน

แต่…นางก็ชอบมาก!

ดูสีหน้าของคนเหล่านั้นสิ ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

เมื่อครู่ยังรอซ้ำเติมกันอยู่เลย ตอนนี้กลับตื่นตกใจในฉากนั้น แม้แต่ครึ่งค่ำก็ไม่พูดออกมาเลยหรือ

“ข้าก็กังวลว่าทุกคนจะข้ามมาไม่ได้ สุดท้ายการมาที่นี่ก็ไม่ง่ายนักใช่หรือไม่? หากทำได้เพียงมองดูคนอื่นข้ามไป คงเศร้าใจอย่างมากไม่ใช่หรือ?”

ทั้งสองคนเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ทำให้หลายคนที่รอคอยอยู่โกรธจนหน้าเขียวกันหมด

อย่างใดความจริงก็เห็นกันอยู่ตรงหน้า ฉู่หลิวเยว่ส่งพวกเขาข้ามมาได้อย่างง่ายดายจริงๆ

แม้คิดจะตอบโต้กลับหาคำพูดไม่ได้!

ในความเงียบสงัดที่น่าประหลาด เชียงหว่านโจวก็ข้ามาอย่างรวดเร็ว

คนสุดท้ายที่ตามมาเป็นเฉินอีกันซั่งกวนจิ้ง

หลังจากทุกคนมาถึงสะพานเงิน ฉู่หลิวเยว่ขยับข้อมือเพื่อเก็บอาณาเขตเซียนเทพ

ในขณะเดียวกันนั้นจู่ๆ ในกลุ่มคนก็ตะโกนเสียงดังขึ้น