บทที่ 2191 จุดแสงที่วาววับ

“ไม่ต้องบอกว่าคำพูดนี้สำหรับข้าจะเป็นสิ่งเล็กน้อยหรือไม่ แต่ก็นับว่ามันแทบไม่เกี่ยวอันใดกับเจ้าเลย? น้องแปดและพวกเขาล้วนเป็นคนของข้า ข้าย่อมต้องพาไป ส่วนเจ้า…หากยอมกลับไปที่ท่าเรือดอกท้อ และเรียกข้าว่า “นายท่าน” ข้าจะลองพิจารณาดูสักครั้ง”

ฉู่หลิวเยว่พูดขึ้นช้าๆ ด้วยท่าทีเมินเฉย

คำพูดเช่นนี้เหมือนตบหน้าฉาดใหญ่เข้าที่หน้าของชายผู้นั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

“ซั่งกวนเยว่! เจ้าอย่าเกินไปหน่อย! หากจ้าไม่คิดจะช่วย พูดมาตรงๆ ก็พอ! จะพูดจาที่หน้าอับอายเช่นนี้ออกมาเพื่ออันใด”

ฉู่หลิวเยว่พูดต่อในทันทีว่า

สีหน้าของชายผู้นั้นเปลี่ยนไปและโมโหอย่างสุดขีด

“ดี! หากเจ้ามีความสามารถ ก็แค่รอจนประตูแดนสวรรค์นั่นเปิด และมาดูว่าเจ้ายังสามารถหัวเราะเป็นครั้งสุดท้ายได้หรือไม!”

ฉู่หลิวเยว่ดึงสายตากลับไปอย่างเบื่อหน่าย

“เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องกังวลให้มากนัก ขอเพียงมีเวลาและกำลัง เจ้าก็ควรคิดว่าจะข้ามไปได้อย่างใดให้สำเร็จจะดีกว่า”

เพียงคำพูดเดียวก็ทำให้คำพูดที่เหลือของชายผู้นั้นเงียบลงในที่สุด

แต่คนอื่นๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ ต่างมองกันและแอบส่งสายตาให้กัน

ในเมื่อเห็นได้ชัดว่าฉู่หลิวเยว่จะไม่ช่วย แน่นอนว่าพวกเขาต้องคิดหาวิธีอื่น

อันที่จริงก็เป็นเรื่องปกติ

การที่ทุกคนมาที่นี่เดิมทีก็เป็นความสัมพันธ์ที่ต้องต่อสู้กันเอง แค่สามารถดูแลตัวเองได้ก็พอแล้ว และวางตัวเฉยๆ ไม่สร้างปัญหา แล้วใครจะอยากไปช่วยคนอื่นกันเล่า?

ฉู่หลิวเยว่สามารถพาลูกน้องหลายคนของตนข้ามไปได้อย่างง่ายดาย นั่นเป็นเพราะนางมีความสามารถ ส่วนคนอื่นมีความสามารถอันใดที่จะขอให้นางช่วย?

หลังจากเงียบสงบไปครู่หนึ่ง คนเหล่านั้นที่เหลือก็เริ่มลองข้ามเมืองทะเลเพื่อมุ่งหน้าไปสะพานเงินต่อไป

โชคดีที่เทพศักดิ์สิทธิ์โดยพื้นฐานแล้วสามารถผ่านไปได้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับเทพขั้นสูงแน่นอนว่าไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ข้ามไปได้อย่างปลอดภัยและราบรื่น

แม้ว่าระหว่างสองสถานะนี้จะต่างกันเพียงคำเดียว แต่พลังกลับแตกต่างและห่างชั้นกันยิ่งนัก ช่องว่างที่ทอดยาว จึงเป็นเรื่องยากที่จะข้ามผ่านไปได้จริงๆ

หลังจากเทพขั้นสูงคนที่เจ็ดเสียชีวิตลงในทะเล ผู้แข็งแกร่งระดับเทพขั้นสูงที่เหลือจึงยอมแพ้ในที่สุด

สุดท้ายมีเพียงเทพขั้นสูงยี่สิบสามคนเท่านั้นที่ทยอยขึ้นสะพานไปได้

ชายหนุ่มคนนั้นที่ต้องการให้ฉู่หลิวเยว่ช่วยก็อยู่ในนั้นกลุ่มนั้นด้วย แต่คนที่เหลือที่มาพร้อมกับเขา กลับอยู่บนริมฝั่งแทน

เมื่อรวมฉู่หลิวเยว่และคนอื่นที่มาถึงก่อนหน้านี้ มีเพียงสามสิบเอ็ดคนเท่านั้น

แต่ในคนเหล่านี้หัวซวงซวงและอีกสามคนเป็นเพียงเทพขั้นสูง

ชายหนุ่มคนนั้นจ้องมองฉู่หลิวเยว่ด้วยความเย็นชาที่แวบเข้ามาอยู่ครู่หนึ่ง

น้องแปดเข้ามาที่ด้านข้างฉู่หลิวเยว่ และพูดเสียงต่ำขึ้น

“นายท่านข้าเห็นว่าคนพวกนั้นดูเหมือนรังเกียจพวกเรา เกรงว่าต่อไปพวกเขาจะพยายามทุกวิธีทางเพื่อทำให้พวกเราลำบาก

ฉู่หลิวเยว่ส่ายหน้าพลางพูดขึ้น

“ไม่ต้องสนใจ”

แต่ไหนแต่ไรนางเป็นคนอ่อนไหว จึงสัมผัสถึงความเกลียดชังของฝั่งตรงข้ามได้เป็นอย่างดี

ทว่านางกลับไม่ได้เอามันมาใส่ใจ

หากนางกังวลถึงเรื่องนี้ เมื่อครู่ก็คงไม่มีท่าทีเช่นนั้นแล้ว

นางไม่ใช่คนเริ่มปัญหา แต่กลับไม่กลัวใครจะมาสร้างปัญหาให้นาง

น้องแปดมองนางที่กำลังจจ้องมองสะพานเงินที่อยู่ใต้เท้านี้ด้วยสีหน้ามุ่งมั่นอย่างมาก จึงหันไปมองตามอยู่หลายครั้ง แต่น่าเสียดายที่กลับไม่เห็นอะไรปรากฏออกมาเลย

“นายท่าน สะพานนี้มีอะไรน่าสนใจหรือ ตั้งแต่มาท่านมองมันอยู่ตลอด?”

ฉู่หลิวเยว่พูดขึ้น

“ดูลวดลายอักขระบนนี้สิ”

“ลวดลายอักขระ?”

คิ้วทั้งสองของน้องแปดขมวดขึ้นเบาๆ

นางเห็นจุดแสงบางจุดกระพริบอย่างไม่ชัดเจน และไม่มีลวดลายอักขระอันใด

ฉู่หลิวเยว่ก้มตัวลงพลางยื่นนิ้วมือออกไปแตะเบาๆ บนจุดแสงดวงหนึ่ง

เปรี๊ยะ!

มีเสียงแตกเล็กๆ ดังขึ้น

ทันใดนั้นจุดแสงขนาดใหญ่ท่าฝ่ามือแผ่ขยายออก แสงกระจายไปทุกทิศทางและก่อตัวเป็นค่ายกลเล็กๆ ในชั่วพริบตา!

ม่านตาของฉู่หลิวเยว่หดเล็กลง!

เมื่อก่อนนางคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติกับจุดแสงเหล่านี้ แต่ไม่คิดว่าจุดแสงเล็กๆ ที่ดูไม่น่าสนใจนี้ แท้จริงแล้วก็คือระดับของค่ายกลแบบหนึ่ง!

ชั่วครู่ค่ายกลนั่นหดตัวลง จุดแสงที่สว่างสุกใสก็กระจายตัวออกไปและกลับคืนกลายเป็นจุดแสงที่เลือนลางอีกครั้ง

ดูแล้วกลับไม่มีอันตรายแต่อย่างใด

หากไม่ได้มาเห็นกับตา ก็ไม่มีใครเชื่อสิ่งที่เมื่อครู่นี้เกิดขึ้นทั้งหมด!