บทที่ 2192 นางไม่มีตราสัญลักษณ์

………………..

ตึ๊ง!

เสียงระฆังดังขึ้นอีกครั้ง

ช่วงเวลาเปิดประตูแดนสวรรค์ยิ่งใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ

ทามกลางฝูงชนในตอนแรกยังมีเสียงพูดคุยพึมพำอยู่บ้าง แต่เมื่อเข้าใกล้มันบรรยากาศก็ยิ่งตึงเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ

พวกเขาค่อยๆ เงียบเสียงลง

ในที่สุดทุกคนต่างมุ่งหน้าไปอย่างเงียบสงบ

มีเพียงความตื่นเต้นและความความหวังที่เปล่าประกายวาววับในดวงตาของพวกเขา อารมณ์ของพวกเขาในเวลานี้ยิ่งแสดงให้เห็นชัดว่าไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่แสดงบนใบหน้า

…

ฉู่หลิวเยว่ก้าวไปข้างหน้าที่ละก้าว

นางได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นอย่างชัดเจน เลือดภายในร่างกายเหมือนจะค่อยๆ ไหลเวียนในระดับที่เร็วขึ้น

ในแก้วหูมีเลือดค่อยๆ ไหลออกมา

นางรู้สึกว่าในตำแหน่งตันเถียน เหมือนมีอันใดบางอย่างพุ่งพล่านออกมา

แต่ทุกครั้งที่นางต้องการจับสังเกตอย่างละเอียด อาการสั่นไหวที่อธิบายไม่ได้นั้นกลับหายไป

สิ่งนี้ทำให้กระบวนการยาวนานเป็นพิเศษ

ทุกช่วงเสียงระฆังจะดังขึ้นครั้งหนึ่ง

ตึ๊ง!

“ลำดับที่สิบแล้ว”

ซั่งกวนจิ้งพูดขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ

ขณะนี้พวกเขาอยู่ห่างจากประตูใหญ่บานนั้น เหลือเพียงระยะสุดท้ายแล้ว

มีคนมาถึงหน้าประตูแดนสวรรค์และหยุดลง

เมื่อเสียงระฆังครั้งที่สิบสองดังขึ้น ฉู่หลิวเยว่และผู้ติดตามก็มาถึงหน้าประตูพอดี

นางยืนอยู่หลังฝูงชนพลางแหงนมองประตูใหญ่บานนั้นตรงด้านหน้า

ประตูบานนี้สูงมาก ทำให้คนที่ยืนอยู่ที่นี่ดูตัวเล็กนิดเดียวไปเลย

แสงที่แพร่กระจายนับไม่ถ้วนได้ร่างเป็นรูปโครงของมันขึ้น แต่รูปร่างกลับมองเห็นได้ไม่ชัดเจน

เมฆและหมอกบางๆ ปกคลุมเอาไว้ จนทุกคนไม่สามารถมองลอดไปได้

ทว่าความทรงพลังที่หนาแน่นนั้น ทุกคนกลับสัมผัสได้อย่างชัดเจน

สิ่งนี้ทำให้ฉู่หลิวเยว่นึกถึงตำหนักแห่งนั้นในทะเลทรายจันทราสีชาดขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่รู้ว่ามีความเกี่ยวข้องอันใดกับตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์นั่น…

…

หลังจากรอคอยมาเป็นเวลานานเสียงระฆังครั้งที่สองในที่สุดก็ดังขึ้น

ตึ๊ง!

เสียงระฆังดังสนั่นก้องกังวลไปทั่วระหว่างสวรรค์และโลก!

ต่อมาประตูใหญ่บานนั้นก็ค่อยๆ เปิดออกในที่สุด!

แกร๊ก

ทุกคนเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาและจ้องมองด้วยความหวัง!

แสงสีทองเปล่งประกายอันเจิดจ้า ทำให้แสบตาจนยากที่ลืมตาได้

ฉู่หลิวเยว่หันไปด้านข้าง และค่อยๆ หรี่ตาลง

ผ่านไปสักพักแสงสว่างนั้นจึงค่อยๆ เลือนหายไป

ชายคนหนึ่งที่ดูอายุประมาณสามสิบ เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีเทาเดินออกจากประตูใหญ่

ทันทีที่เขาปรากฏตัว ฉู่หลิวเยว่ก็รู้สึกสั่นสะท้านในใจ

นางชำเลืองมองชายผู้นั้นด้วยความรวดเร็วอีกครั้ง

รูปร่างสูงสง่า ใบหน้างดงาม ระหว่างคิ้วหน้าตาเผยให้เห็นความเย่อหยิ่งบนใบหน้านั้น

เขายืนตรงหน้าประตู และกวาดตามองบนร่างของทุกคนด้วยด้วยสายตาที่สง่างามและพินิจพิเคราะห์

เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ ด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน แต่กลับรู้สึกกดดันอย่างอธิบายไม่ได้

“ประตูแดนสวรรค์แห่งตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ ทุกหมื่นปีจะเปิดออกครั้งหนึ่ง เพื่อค้นหาผู้ฝึกตนที่เก่งที่สุดในใต้หล้าและขึ้นไปบนสวรรค์เพื่อทะลวงขั้นเทพ! ครั้งนี้เมื่อประตูแดนสวรรค์เปิด พวกเจ้ากลุ่มแรกที่มาถึงแสดงให้เห็นว่ามีคุณสมบัติที่ไม่ธรรมดา”

ทุกคนต่างตื่นเต้นดีใจ แต่กลับตั้งมั่นด้วยใจจดจ่อจนไม่กล้าผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย

“ข้าคือจิ้นอวิ๋นไหล เสินสื่อสำดับที่เจ็ดแห่งตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ เป็นผู้รับผิดชอบพาพวกเจ้าเข้าตำหนักในครั้งนี้ พวกเจ้าเพียงก้าวมาข้างหน้าทีละคนเพื่อลงบันทึกก็พอ”

ขณะที่พูดเขายกมือขึ้น สมุดเล่มหนาก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ

จากนั้นเขาเปิดสมุดออก แสงสว่างวาบบนมืออีกข้างหนึ่งเพื่อเรียกพู่กันขนนกสีทองแดงออกมา

เมื่อเห็นขนนกนั่นในมือของเขา ฉู่หลิวเยว่ก็ตกตะลึงในทันที!

นั่นคือขนนกของหงส์ทองคำ!

“อาเยว่! ข้าจะออกไป! อาเยว่!”

ถวนจื่อก็สัมผัสได้ถึงพลังปรานนั่นที่เผยออกมาชั่วครู่