บทที่ 2195 ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยและไม่แยแส แสดงถึงความภาคภูมิใจที่สลักในกระดูก

ทุกคนเงียบไปชั่วครู่

ถึงแม้คำพูดนี้จะทำให้คนฟังรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก แต่ต้องยอมรับว่า…ไม่มีปัญหาอะไรในคำพูดนี้

หากสามารถรวมค่ายกลด้วยจำนวนที่น่าตกใจเช่นนี้และกลายเป็นสะพานหรือถนนได้ จะสามารถอธิบายปัญหาที่มากเกินไปได้แล้ว

ภายในของตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ เกรงว่าจะไม่เกินกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้จริงๆ

น้องแปดเม้มริมฝีปากแดงจนแทบจะกลอกตา

แต่เมื่อพิจารณาว่าตอนนี้อยู่ในอาณาเขตของคนอื่น นางจึงอดกลั้นเอาไว้อย่างที่สุด

กลุ่มคนที่ยังเสียงดังอยู่บ้างก่อนหน้า จากนั้นกลับเงียบสงบลง

ในที่สุดเมื่อถึงเวลานี้พวกเขาถึงเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าตนเองมาถึงสถานที่แบบใด

ในอาณาจักรเสิ่นซวี่ พวกเขาคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

สถานะเป็นที่เคารพนับถือ และเป็นที่ชื่นชม

ส่งผลให้หลังจากที่มาถึงที่นี่ พวกเขากลับกลายเป็นการมีอยู่ที่ตกต่ำที่สุดในที่แห่งนี้

สถานะเปลี่ยนไปอย่างกระทันหัน และหลายคนยังยอมรับได้ยากอยู่บ้างในช่วงเวลานี้

แม้ก่อนจะมาพวกเขาได้เตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อถึงเวลาจริงๆ ใครจะยอมรับด้วยรอยยิ้มว่าตนเองอ่อนแอเกินไป

จิ้นอวิ๋นไหลเหมือนรู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ มุมปากยกขึ้นแต่ในสายตากลับไม่มีรอยยิ้ม

“เดิมที่เสินสื่อรู้ว่าพวกเจ้าไม่ยอมรับ ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปพวกเจ้าก็จะเข้าใจทั้งหมดอย่างแน่นอน”

ขณะที่พูดเขายกมือขึ้นและชี้ไปทางซ้าย

ในสถานที่ไกลออกไปคือเทือกเขาที่ทอดยาวสลับซับซ้อน

ลายมือนี้…ช่างใหญ่จริงๆ!