บทที่ 2196 น่าเสียดาย

ฉากเลือนลางนั้นไม่เหมือนทั้งหมดที่เคยเห็นมาก่อน

ตำหนักที่เห็นตรงหน้า เต็มไปด้วยบรรยากาศอันกว้างใหญ่ เรียบง่ายและผ่านกาลเวลามายาวนาน ยังเผยให้เห็นความหมายอันศักดิ์สิทธิ์ จนแทบไม่กล้ามองมันตรงๆ

ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ภาพนอกจะดูเหมือนกันทุกประการ แต่ฉู่หลิวเยว่กลับรู้สึกอธิบายไม่ได้ว่าตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ที่เห็นทั้งสองครั้งนี้ พลังปราณแทบไม่เหมือนกันอยู่เล็กน้อย

แต่ส่วนไหนที่ต่างกัน นางกลับยากที่จะอธิบายออกมาได้

“นั่นคึอ…”

มีบางคนในกลุ่มที่ละเมิดกฎระเบียบที่จะเข้าไปในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ พลางยกนิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจอย่างอดไม่ได้

“นั่นไม่ใช่เมื่อก่อน…นะ!”

ยังไม่ทันพูดจบ คนผู้นั้นก็สัมผัสได้ถึงความกดดันที่ทรงพลังยากจะเทียบได้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน!

เขาไม่ได้เตรียมพร้อมใด ๆ รู้สึกเพียงไหล่ของเขาหนักอึ้งและขาทั้งสองของเขาก็คุกเข่าลงอย่างไม่ได้ตั้งใจ!

ตุ๊บ!

ขาของเขากระแทกลงบนถนนหยกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังขึ้น

คนผู้นั้นสูดลมหายใจเย็นๆ ด้วยความเจ็บปวด

จิ้นอวิ๋นไหลเดินเข้ามาที่ด้านหน้าของเขาและก้มลงมองดูเขาพลางตำหนิด้วยเสียงเรียบเย็น

“ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์เป็นการมีอยู่ที่มีอำนาจสูงสุด ข้าจะยอมให้เจ้าชี้นิ้วและกำเริบเสิบสานหรือ!”

คนผู้นั้นสีหน้าขาวซีดและเพิ่งรู้ว่าตนเองได้ทำผิดครั้งใหญ่เสียแล้ว

“ข้า ข้ารู้ผิดแล้ว! เสินสื่อโปรดอภัย!”

“ไม่มีครั้งต่อไป!”

“ขอรับ! ขอรับ! ขอบคุณเสินสื่อ!”

เมื่อคนผู้นั้นได้รับการอภัยโทษ จึงรีบขอบคุณในทันที

จิ้นอวิ๋นไหลมองไปรอบหนึ่ง

“จำไว้ ในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ต้องระมัดระวังคําพูดและการกระทำ ข้าพูดได้เพียงเท่านี้ พวกเจ้าดูแลตัวเองก็พอ”

ทุกคนค่อยๆ พยักหน้าเป็นการตอบรับ

จากนั้นจิ้นอวิ๋นไหลจึงหันหลังและจากไป เขามุ่งหน้าไปทางตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ต่อไป

จนกระทั่งร่างของเขาค่อยๆ ห่างไกลจนหายลับไป ชายที่คุกเข่าอยู่นั้นได้พ่นลมหายใจยาวออกมาและลุกขึ้นยืนด้วยร่างที่อ่อนแรง

ขณะนี้สีหน้าชองเขาขาวซีด หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเล็กๆ ที่ผุดออกมา

และเห็นได้ว่าเมื่อครู่เขาหวาดกลัวถึงเพียงใด

แต่ทุกคนที่อยู่ด้านข้างกลับไม่มีใครที่แสดงอาการเย้ยหยันออกมา กลับมีสีหน้าที่สับสน

ทว่าพียงแค่ยกมือขึ้นชี้ไปที่สิ่งที่เรียกว่าตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์นั่น จึงทำให้เกือบถึงแก่ชีวิต

กฎของตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์นี้เข้มงวดมากจริงๆ!

พลังของพวกเขาไม่แตกต่างกันมาก หากกลับกันเป็นพวกเขา เกรงว่าคงไม่ดีไปกว่าสถานการณ์ของคนผู้นั้นมากนัก

จากความรู้สึกเดียวกัน อารมณ์ของพวกเขาย่อมไม่อาจผ่อยคลายลงได้

“ดูแล้วตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์นี้ ล้วนต้องระมัดระวังทุกคำพูดและการกระทำจริง!”

ซ่งชิงลูบเคราพลางพูดขึ้นอย่างทอดถอนหายใจ

ทุกคนต่างนิ่งเงียบ บรรยากาศเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นจนแข็งค้าง

จู่ๆ เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านข้าง

“ตอนนี้รู้เหตุผลนี้แล้ว ก็นับว่ายังไม่สาย!”

เมื่อทุกคนในยินเสียงจึงค่อยๆ หันหน้าไปมอง

มีไม้จิ้มฟันอยู่ในปากของเขา เขาดูเป็นคนที่เอ้อระเหยลอยชายอยู่หลายส่วน

ทว่าลมปราณบนตัวเขา กลับแข็งแกร่งกว่าคนที่อยู่ที่นี่ไม่น้อย

“เอ๊ะ? ยังมีคนที่ผูกถวนซิ่นจื่อด้วยหรือ”

เมื่อสายตาของชายผู้นั้นกวามองฉู่หลิวเยว่จึงเห็นถวนซิ่นจื่อที่ผูกไว้ที่เอวของนาง เขาจึงมองหน้านางอีกครั้งและแสดงความประหลาดใจขึ้นในทันที

“เทพศักดิ์สิทธิ์ที่อายุน้อยเช่นนี้? เป็นไปไม่ได้หรอก?”

ไม่มีตราแห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ เพื่อทะลวงเทพศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง ตามหลักแล้วอย่างไรก็ต้องอายุหลายสิบปีไปแล้ว หรือแม้กระทั่งมีอายุร้อยกว่าปีก็เป็นไปได้

“นางหนู เจ้าอายุเท่าใด”

เขาถามขึ้นอย่างสงสัย