บทที่ 2205 พี่เป่าโกหกข้า

น้องแปดตัวแข็งค้าง ขนตายาวสีเขียวเข้มดั่งอีกากะพริบและเหลือบมองเฉินอีอย่างรวดเร็ว

เฉินอีทิ้งหินก้อนสุดท้ายในมือด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

ทันใดนั้นน้องแปดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและนอนลงบนม้าหินอย่างแผ่วเบา

“พี่ใหญ่ ข้าขอความเป็นส่วนสักหน่อยไม่ได้หรือ!”

นางยังไม่ทันได้พูดอะไร! พี่ใหญ่ก็เข้าใจทุกสิ่ง!

“ข้าคิดจะทำอันใดบางอย่างให้นายท่านประหลาดใจ!”

นางพึมพำอย่างไม่พอใจ

เฉินอีมองนางอยู่ครู่หนึ่งและถามว่า

“สิ่งนี้ก็ถือเป็น ‘เรื่องประหลาดใจ’ ด้วยหรือ”

เกณฑ์การทำเรื่องประหลาดใจนั้นต่ำเกินไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

น้องแปด “…”

คนผู้นี้…เป็นผู้ชายที่นิสัยเสียเกินไปจริงๆ!

ดูเหมือนเฉินอีจะได้ยินสิ่งที่นางพูด จึงถามอย่างใจเย็น

“ท่านพูดอันใด”

น้องแปดนั่งตัวตรงทันทีและยกนิ้วโป้งสองนิ้วขึ้นด้วยสีหน้าชื่นชม

“ข้าว่าพี่ใหญ่เจ้าแผนการ! และรู้ทุกสิ่งดั่งเทพเซียน! และเป็นคนที่น่าทึ่งอย่างมาก! ดังนั้นน้องแปดจึงชื่นชมเขาจากใจริง!”

หัวชวงซวงมองน้องแปดครู่หนึ่งด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

“น้องแปด ไม่เจอกันนาน ความประจบสอพอของเจ้านี้ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง!”

“หากใช้ของสิ่งนั้นมาแลกเปลี่ยนกับยาอายุวัฒนะระดับมหาปรมาจารย์โอสถคงเสียเปรียบเกินไป

เพราะสมองของข้ามีปัญหาจึงรับปากไปเช่นนั้น”

น้องแปดฮึดฮัดขึ้น

แม้ว่านางสามารถฝึกฝนได้ แต่นางก็ไม่เต็มใจที่จะทำ

เฉินอีพยักหน้า

“ถึงแม้ว่ายอดเขาโอสถจะใหญ่โต แต่สิ่งของก็มีเพียงสิ่งเหล่านั้น สินค้าที่มีอยู่ในมือก็ใช้ได้อย่างเพียงพอ ดังนั้นจะไม่ไปก็คงไม่เป็นอันใด”

น้องแปดมองเขาแวบหนึ่งด้วยความประหลาดใจ

“พี่ใหญ่ ท่านรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร ท่านเคยไปยอดเขาโอสถหรือ”

เฉินอีเคลื่อนตัวไปเก็บของบนโต๊ะและพูดขึ้นอย่างเรียบเย็น

“ระดับของเจ้าในตอนนี้สามารถหลอมสิ่งที่ต้องการออกมาได้ก็คือสมุนไพรเหล่านั้นเท่านั้น สิ่งที่มากกว่านี้…เจ้าในตอนนี้ทำได้อย่างนั้นหรือ”

น้องแปดเลิกคิ้วอย่างไม่ยอมรับ

“เช่นนั่นก็ไม่แน่ใจ”