บทที่ 2206 ขัดขวาง

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกว่าตนเองถูกหลอกอย่างที่สุด

เมื่อคิดถึงในตอนแรกที่อยู่ทะเลทรายจันทราสีชาด นางใช้ความพยายามไปมากมายขนาดไหน เพื่อบรรลุค่ายกลที่ซับซ้อนเหล่านั้น

ในระหว่างนั้นมีหลายครั้งที่ถูกพี่เป่าลากไปตำหนิ เพราะจำไม่ได้จริงๆ

ในเวลานั้นนางคิดเพียงว่าความสามารถของตนมีจำกัด และยังกังวลว่าจะทำให้ความหวังของพี่เป่าล้มเหลว นางจึงรู้สึกผิดอยู่ในใจมาเป็นเวลานาน

สุดท้ายแล้ว…ที่แท้เขาเอาสิ่งที่เกินระดับมาบังคับให้นางฝึกฝนหรอกหรือ

น่าเศร้าที่ตอนนั้นนางไร้เดียงสาเกินไป แม้จะรู้สึกว่าสิ่งเหล่านั้นยากลำบากอย่างมาก แต่นางก็ไม่เคยสงสัยในตัวพี่เป่าเลย

ไม่จำเป็นต้องถาม หลานเซียวและผู้อาวุโสลำดับห้าก็ต้องรู้เรื่องเช่นกัน และถือว่าส่วนหนึ่งเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด!

ฉู่หลิวเยว่กัดฟันแน่น

“รอข้าหาพวกเขาเจอ แล้วคอยดูว่าจะชำระบัญชีนี้กับพวกเขาอย่างไร!”

“อาเยว่ พูดเช่นนี้แสดงว่าค่ายกลเหล่านั้นเจ้าเคยเห็นแล้วหรือ”

เสียงอันนุ่มนวลของถวนจื่อดังขึ้นในใจ

ฉู่หลิวเยว่แตะหน้าผากพลางพูดขึ้น

“ก็ไม่ใช่ แต่…”

ทว่ายิ่งนางเข้าใกล้ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์มากเท่าไร ก็ยิ่งเห็นสัดส่วนของค่ายกลที่ใหญ่มากขึ้นเท่านั้น!

ในตอนแรกนางไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่ต่อมาเมื่อได้เห็นค่ายกลที่พวกพี่เป่าเรียกกันว่าปรมาจารย์ค่ายกลระดับราชา ที่ปรากฏขึ้นมาอย่างต่อเนื่องในอาณาเขตพื้นที่ของค่ายกลปรมาจารย์ระดับมหาราชา อีกทั้งยังมีจำนวนค่อนข้างมาก นางจึงรู้ว่ามีอะไรบางอย่างปิดบังอยู่ด้านในนี้

เมื่อสัมผัสได้ถึงความคิดในใจของนาง ถวนจื่อจึงเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น

“เป็นเช่นนี้ ข้าถึงได้กลับมา”

“ก่อนหน้านี้ยังพออธิบายได้ว่าเป็นเพราะความสามารถและความโชคดี แต่ถ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไป ต่อให้เป็นใครก็มั่นใจว่านางต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน”

แม้ว่านางจะรีบร้อนที่ต้องการจะเข้าไปในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ เพื่อตามหาพี่เป่าและคนอื่นๆ แต่ในใจของนางก็ไม่ได้เป็นกังวลอะไร

หากความสงสัยและคำถามของคนรอบข้างเหล่านั้น ไม่ได้รับการจัดการอย่างดี จึงเป็นไปได้อย่างมากว่าอาจทำให้เกิดผลกระทบที่ไม่อาจรู้ได้

“นางเพิ่งมาที่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิได้ไม่นาน และยังมีอันใดหลายอย่างที่ไม่เข้าใจอย่างกระจ่างชัด จึงไม่ควรทำสิ่งใดผลีผลามในตอนนี้”

“รอไปก่อน ดูว่าตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์จะมีปฏิกิริยาอย่างไรแล้วค่อยวางแผนขั้นตอนต่อไป”

ฉู่หลิวเยว่พูดอย่างแน่วแน่

“เดิมทีนางเป็น…ห่วงพี่เป่าและคนอื่นๆ จึงเต็มไปด้วยความคิดและความหวังที่จะผ่านเส้นทางแห่งดวงดาวและเข้าสู่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์”

แต่บัดนี้เมื่อนางรู้หลังจากที่ได้เห็นค่ายกลส่วนใหญ่บนเส้นทางแห่งดวงดาว นางกลับรู้สึกไม่ได้รีบร้อนนัก

ถวนจื่อพูดขึ้นอย่างมึนงง

“เช่นนั้นถวนจื่อเชื่อฟังอายว่!”

ฉู่หลิวเยว่เดินเข้ามานั่งลงและหลับตาพักสักครู่

ในสองสามวันมานี้นางใช้ค่ายกลอย่างไม่หยุดพัก ซึ่งต้องใช้พลังและความพยายามไปอย่างมาก

“อาเยว่ พวกเรารออยู่ทางนี้ ผู้เฒ่าต้าเป่าและคนอื่นๆ ทางนั้นคงจะไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่”

ฉู่หลิวเยว่สูดหายใจเข้าลึกๆ และฮึมฮัมขึ้น

“มีเพียงพวกเขาที่หลอกคนอื่น แล้วคนอื่นจะมารังแกพวกเขาได้อย่างไร!”

…

“ฮัดเช้ย!”

“ใครกัน คิดถึงข้าน้อยเช่นนี้…”

เมื่อมองไปรอบๆ ก็เห็นแต่ความมืดมิด

เขาถอนหายใจและล้มตัวนอนลงอีกครั้ง

“โอ้ว ช่วงนี้ช่างน่าเบื่อเสียจริง…ข้าว่า ถ้าไม่อย่างนั้นเจ้าส่งคนมาสองสามคน ข้าน้อยจะช่วยเจ้าฝึกฝน?”

ไม่มีใครตอบ

หลายเซียวหัวเราะ “ฮ่า” อย่างเย้ยหยัน

“ช่างเถอะ ตอนนั้นมีคนมากมายที่ขอร้องแต่ข้ายังไม่ยอมรับ ตอนนี้มีโอกาสดีๆ เช่นนี้เจ้ากลับพลาดไปได้ จริงๆ เลย…”

“ตอนนี้เหลือแค่คนที่รอดจากการพ่ายแพ้ ความรุ่งเรืองในอดีตได้กลายเป็นเมฆหมอกและฝุ่นผงไปแล้ว การใช้ชีวิตอยู่กับอดีตเพียงแค่ทำให้คนมองว่าเจ้าน่าสงสารก็เท่านั้น”

เสียงนั้นดังมาจากระยะไกล

หลานเซียวยกมุมปากและยกยิ้มอย่างชั่วร้าย