บทที่ 2207 นามนั้น ที่อยู่ในบันทึกหมื่นเซียน

………………..

ราวกับมองออกว่านางกำลังคิดอะไร เหลียงเหอจึงกล่าวต่อทันที

“แม่นางแปดอย่ากริ้วนักเลย เสินสื่อลำดับแปดไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เจ้าคนเดียวเสียหน่อย แต่ยัง…”

“แต่ยังรวมถึงผู้ที่ไม่มีตราแห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์อีก ใช่หรือไม่?”

น้องแปดตอบเสียงดังฟังชัด

เหลียงเหอพลันกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย

“อันที่จริง จะกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ได้ เดิมทีการดูแลเทือกเขาโอสถก็เป็นหน้าที่ของเสินสื่อลำดับแปดอยู่แล้ว…เช่นนี้แล้วกัน หลังจากนี้หากเจ้าต้องการสิ่งใด ก็ให้มาบอกข้า แล้วข้าจะไปนำมาให้เจ้า ดีหรือไม่?”

ความจริงแล้ว ส่วนตัวเขาไม่ได้มีอะไรผิดใจกับคนจากตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ อย่างเสินสื่อลำดับแปด

ยิ่งไปกว่านั้น น้องแปดเองก็เพิ่งจะได้เป็นผู้แข็งแกร่งระดับเทพขั้นสูง แน่นอนว่าย่อมมิใช้ผู้ที่เสินสื่อลำดับแปดหมายตาด้วยซ้ำ

น้องแปดโบกมือพัลวัน

“เช่นนั้นก็ต้อง ข้ายังมิได้จนตรอกถึงเพียงนั้น”

เหลียงเหอสังเกตเห็นว่านางยังโกรธเคือง ก็ไม่กล้าเดินหน้าไปมากกว่านี้ กลัวจะเป็นการสุ่มไฟในอกให้นางอีก

“แล้ว…ผลวิญญาณสวรรค์เล่า?”

“เจ้าเก็บไว้ใช้เองเถอะ!”

น้องแปดเยาะเย้ยในใจและเอนหลังลงอีกครั้ง ชัดเจนว่าไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดอีกคนแล้ว

เหลียงเหองุนงง ทำอะไรไม่ถูกไปพักหนึ่ง แต่เมื่อเห็นว่านางหมดความอดทนแล้ว เขาจึงกล่าวเพียงว่า

“ข้า… ข้าเองก็ไม่ได้ใช้ของพวกนี้ เก็บไว้กับแม่นางแปดที่นี่เถิด เจ้าพักผ่อนเสีย วันหลังข้าจะมาใหม่”

หลังจากพูดจบ เขาก็นำผลวิญญาณสวรรค์ร้อยกว่าลูกไปวางไว้ที่ประตูทั้งหมด ก่อนจะถอยหลังกลับไปทีละก้าว และจากไปอย่างไม่เต็มใจ

หัวซวงซวงเดินออกจากห้องโถง พลางเหลือบตามองเหลียงเหอที่เดินออกไปแล้ว และถามว่า

“ถ้าอยากได้จริงๆ ก็ควรไปหาด้วยตัวเองมิใช่หรือ? ไยต้องเอาของที่คนอื่นมอบให้มาใช้ด้วย? อีกอย่าง คนที่ชอบมาเอาอกเอาใจข้านั้น ก็มีมากมายนัก หากรับของพวกนั้นไว้ทั้งหมด ข้ามิเหนื่อยตายก่อนรึ?“

หัวซวงซวงหัวเราะเบาๆ และพยักหน้าเห็นด้วย

“นั่นก็จริง!”

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เวลาที่น้องแปดต้องการอะไร ก็จะมองหานายท่าน หรือไม่ก็ขอจากสิบสามผู้พิทักษ์เยว่

แต่ในเมื่อมีคอยเอาใจนางเสียเยอะเยอะ จึงเกิดเรื่องน่าปวดหัวเช่นนี้ขึ้น แต่ก็ไม่ได้น่ากังวลอะไร

“น้องแปด ข้าว่าเจ้าต้องฝึกจริงๆ จังๆ เสียหน่อย อักขระบนเชือกถักของเจ้าจางไปเกือบครึ่งแล้ว”

หัวซวงซวงกล่าวเตือน

น้องแปดได้แต่ลากเสียงยาวตอบกลับไปเนื่อยๆ

“รู้แล้วน่ะ”

…

ชูจิ้งกลับไปที่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ จิ้นอวิ๋นไหล่ยืนรอต้อนรับอยู่เบื้องหน้า

จิ้นอวิ๋นไหล่หยักหน้าทักทายอีกฝ่าย และเตรียมเดินออกไป

“เดี๋ยวก่อน”

ชูจิ้งหยุดเขา

จิ้นอวิ๋นไหล่หันกลับมา

“มีอันใดหรือ?”

ชูจิ้งก้มหน้าลงและถามว่า

“เจ้าเป็นคนพาผู้แข็งแกร่งระดับเทพขั้นสูง ที่ไม่มีตราแห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์พวกนั้น เข้ามาที่นี่หรือ?“

จิ้นอวิ๋นไหล่ตอบเสียงเรียบ

“ใช่ เหตุใดหรือ?”

“นี่เจ้าไม่รู้จริงๆ หรือว่าเหตุใด? คนแบบนั้นจะเข้ามาที่นี้ได้อย่างไร? หลายปีมานี้ ไม่เคยมีคนแบบนั้นเข้ามาเยียบตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ของเราได้เลยสักคน นั่นก็เพราะ…”

“พวกเขาข้ามทะเล ปีนขึ้นไปบนสะพาน และไปถึงประตูสวรรค์ได้ พวกเขาย่อมมีคุณสมบัติเข้ามาที่นี่”

จิ้นอวิ๋นไหล่ขัดจังหวะนาง และหันไปจ้องนางเขม็ง

“เหตุใด มีใครในนั้นทำให้เจ้าไม่พอใจงั้นหรือ?”

ชูจิ้งระงับโทสะในใจไว้ แล้วตอบว่า

“ไม่มี ข้าแค่รู้สึกแปลกๆ ที่เห็นคนพวกนี้ในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์”

“เจ้ากำลังสงสัยในตัวข้าหรือ?”

หัวใจของชูจิ้งเต้นรัว พลันรีบปฏิเสธทันที

“ไม่ใช่”

“ไม่ใช่ก็ดี”

จิ้นอวิ๋นไหล่สูงกว่าชูจิ้งมาก เมื่อยืนประจันหน้าตรงๆ เช่นนี้ นางรู้สึกถึงแรงข่มอันหนักหน่วงจากอีกฝ่ายได้อย่างขัดเจน