บทที่ 2208 ร้านเจินเป่าเก๋อ

………………..

นามนั้นถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มแสงสีทอง จนยากต่อการจำแนก

ทว่าด้านบนกลับเต็มไปด้วยพลังปราณบางอย่างที่ทรงพลัง จนทำให้มันดูเป็นชื่อที่โด่ดเด่นและแตกต่างกว่าชื่ออื่นในบันทึกหมื่นเซียน

แม้นจะเป็นข้อแตกต่างที่ดูไร้มูลสาร แต่ก็เป็นข้อเท็จจริงที่ประจักษ์ตรงหน้า

หรงซิวยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวไล่ผ่านตัวอักษรดังกล่าว

พลังของมวลแสงสีทองรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ กลืนกินแลปกปิดลมปราณทั้งหมดในนั้น

แต่แล้วลมปราณที่กำลังจะทะลักออกมา กลับค่อยๆ ลดลง แล้วหายวับไปในทันตา

เสียงฝีเท้าดังสะท้อนภายใสห้องโถงอันว่างเปล่า

“นายท่านขอรับ”

อวี๋มั่วก้าวไปข้างหน้า สองตามองเห็นหรงซิวอันเชิญบันทึกหมื่นเซียนออกมา ก็พลันตกใจลนลาน คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นทันที

หรงซิววาดฝ่ามือออกไป บันทึกหมื่นเซียนส่งเสียงตอบรับ ก่อนจะกลายเป็นลำแสงแล้วหายวับไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นหรงซิวถึงค่อยหันกลับไปมองอวี๋มั่ว

อวี๋มั่วกล่าวรายงานด้วยความเคารพ

“นายท่าน พระชายาได้ออกจากเส้นทางดวงดาวแล้ว และไปถึงค่ายกลวิญญาณยักษ์แล้วขอรับ”

หรงซิวพยักหน้ารับเบาๆ รางไม่แปลกใจ

อวี๋มั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า

“นายท่าน แล้วฝั่งตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์…“

“คอยดูสถานการณ์ไปก่อน”

“ขอรับ”

อวี๋มั่วตอบรับอย่างหนักแน่น

อวี๋มั่วตอบกลับทันที

“ขอรับ”

“บอกเขาให้อดทนรอก่อน ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องโผล่หน้ามา”

อวี๋มั่วแทบหลั่งน้ำตา ในใจแอบกระซิกเย้ยหยันเหยียนเก๋อเบาๆ

นับตั้งแต่ถูกเนรเทศ เขาก็เฝ้าหวนกลับสู่ถิ่นเดิมแถบทุกวัน และเมื่อวันนี้มาถึง ยังไม่ทันจะได้ดื่มด่ำกลับความสุข ก็จำต้องถูกดับฝัน แล้วกักบริเวณอีกครา

เห้อ ช่างน่าเวทนานัก

อวี๋มั่วพยายามอย่างหนัก เพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอหลุดยิ้มออกมา

“ขอรับ ข้าน้อยจักไปแจ้งเดี๋ยวนี้“

ครั้นพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คารวะผู้เป็นนายแล้วจากไป

ไม่นานนัก ทั่วห้องโถงใหญ่ก็เหลือเพียงหรงซิวคนเดียว

“ค่ายกลวิญญาณยักษ์…”

หรงซิวย่นคิ้วเข้าหากัน อายเย็นเฉียบปรากฏหว่างคิ้วเรียวคม

“คงไม่ต้องรีบแล้วกระมัง”

…

ฉู่หลิวเยว่พักรักษาตัวอยู่ที่เรือนร่วมสามวัน หลังจากปรับสภาพจิตใจและร่างกายให้สมบูรณ์แล้ว จึงออกเดินทาง

ทันทีที่มาถึงประตู นางก็เห็นสมบัติมากมายวางกองอยู่ข้างนอก

“นี่คือ…”

นางปลายตามองปราดเดียว และพบว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นวัตถุล้ำค่าทั้งนั้น

นางหันกลับไปมองน้องแปดที่เอนกายอยู่บนเก้าอี้

“น้องแปด สิ่งเหล่านี้มาได้อย่างไรกัน?”

“มีคน? ส่งมาหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่กะพริบตาปริบๆ

นับตั้งแต่พวกเขามาถึงตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ ก็ถูกปล่อยปะละเลยมาโดยตลอด มีเพียงไม่กี่คนที่เต็มใจเฝ้ามองความเป็นไปของพวกเขา แล้วยังจะมีคนส่งของมาให้กันอีกหรือ?

แถมยังใจกว้างเพียงนี้

ต่อให้เป็นนาง ก็ยังมองว่าสิ่งเหล่านี้ถือว่าเป็นของล้ำค่าเกินพรรณนาเลยทีเดียว

“ใช่แล้ว เหมือนจะ…ชื่ออันใดนะ? เห้อ ข้าลืมไปแล้ว”

ฉู่หลิวเยว่ “…”

“นายท่าน เหลียงเหอเป็นคนส่งของพวกนั้นมา”