บทที่ 231 แปลก [รีไรท์]

เฉิงหันถึงกับพูดไม่ออก

พิษเย็นทั้งเจ็ดบนร่างขององค์รัชทายาทนั้นเป็นข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุด

แม้ว่าเขาต้องการจะหักล้าง แต่ตอนนี้เขาคิดอันใดไม่ออกมีเพียงแค่รู้สึกอับอาย และซือถูซิงเฉินรู้สึกยิ่งกว่านั้นอีก นางเคยสงสัยเกี่ยวกับฉู่หลิวเยว่มาก่อนเป็นนางเองที่ขอให้ฉู่หลิวเยว่แสดงหลักฐานแต่ตอนนี้มันชัดเจนแล้ว

สายตานับไม่ถ้วนรอบตัวนางจับจ้องมาที่นาง

‘ปรากฏว่าองค์รัชทายาทก็ถูกวางยาพิษเช่นกัน คราวนี้ต้องเป็นฝีมือของเหิงจิ่งชั่วแน่’

‘ใช่แล้ว ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้เข้าไปใกล้องค์รัชทายาทตั้งแต่ต้นจนถึงเมื่อครู่ จะเป็นนางได้อย่างใด’

‘ฉันเพิ่งพูดว่าองค์รัชทายาท และเหิงจิ่งชั่วอยู่ในระดับเดียวกันอย่างชัดเจน ที่เหิงจิ่งชั่วชนะอย่างง่ายดายนั้น มันกลับกลายเป็นว่าเขาใช้วิธีที่น่ารังเกียจ สกปรกเช่นนี้ ในความคิดของข้าการประลองที่เขาชนะก่อนหน้านี้อาจไม่ได้ขึ้นอยู่กับฝีมือที่แท้จริง’

‘ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าสำนักไท่เหยี่ยนสอนศิษย์ให้ทำอันใดแบบนั้นงั้นหรือ และซือถูซิงเฉินที่ช่วยเหลือคนในสำนักของตนตั้งแต่ต้นนั้นก็เป็นเหิงจิ่งชั่วที่ทำผิดจริง แต่นางกลับสงสัยคนอื่น…ที่มีข่าวลือว่านางเป็นคนเห็นอกเห็นใจ ใจกว้าง และฉลาด เหตุใดข้าถึงไม่เห็นมันเลย’

‘นี่มันเป็นแค่ข่าวลือ แค่เห็นก็รู้ความจริง เจ้าคิดว่านางดูเหมือนจะตั้งเป้าไปที่ฉู่หลิวเยว่เล็กน้อยหรือไม่? คงจะไม่ใช่เพราะว่า เมื่อวันก่อนฉู่หลิวเยว่มีปากเสียงกับนางแล้วทำให้นางขุ่นเคือง’

…

การสนทนาต่างๆ ราวเหมือนกับมีดคม แทงจิตใจของซือถูซิงเฉินอย่างเลือดเย็นทำให้นางทั้งอับอาย และเจ็บปวด

ซือถูซิงเฉินเติบโตขึ้นมาโดยถูกเลี้ยงดู และเอาใจใส่ตั้งแต่เด็กจนโต แม้แต่จักรพรรดิผู้เป็นบิดาของเขาก็ไม่เคยโกรธนางเลย

ซือถูซิงเฉินไม่เคยถูกวิพากษ์วิจารณ์แบบนี้เลยเช่นกัน นางสัมผัสได้ถึงเปลวไฟที่ลุกโชนบนใบหน้าของตัวเอง

“เฉิงหันเจ้าไม่มีคำอธิบายสำหรับลูกศิษย์ของเจ้าที่ใช้วิธีการที่น่ารังเกียจเช่นนี้ในงานสมาคมเยาวชนเพียงแค่อยากที่จะชนะหรือไม่?”

ซุนจ้งเหยียนท่าทีดูเคร่งขรึมกล่าวอย่างเย็นชา

“แน่นอนว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้จนไม่อาจปล่อยได้!”

ฝูอวิ๋นซานซึ่งนั่งถัดจากเขาและเฝ้าดูการประลองอยู่ ในที่สุดก็แสดงความคิดเห็นของเขา การแสดงออกของเขาก็จริงจังไม่แพ้กัน

ใครบางคนจากสำนักหนานเฟิงของเขาเคยได้ประลองกับเหิงจิ่งชั่วมาก่อน

นอกจากนี้ใครจะรู้ว่ามีผู้ใดทำแบบนี้อีกนอกจากเหิงจิ่งชั่ว สองคำถามที่ทับถม ทำให้เฉิงหันรู้สึกอายอย่างมาก

“เรื่องนี้ ข้าก็ไม่รู้…”

“เจ้าเป็นถึงเจ้าสำนัก เขาเป็นศิษย์ของสำนักเจ้าไม่ว่าเจ้าจะรู้หรือไม่ก็ตาม เจ้าต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ใช่หรือไม่?” ซุนจ้งเหยียนขัดจังหวะเขา

เฉิงหันรู้สึกเศร้าในใจ เขาไม่รู้จริงๆ

ถ้าเขารู้เขาจะไม่มีวันปล่อยให้เหิงจิ่งชั่วมา และไม่แม้แต่จะพูดกับเหิงจิ่งชั่ว

ตอนนี้เขาคิดว่าผู้ฝึกยุทธ์อันดับที่หนึ่งในปีนี้ยังคงเป็นสำนักไท่เหยี่ยนของพวกเขา แต่ในชั่วพริบตาไม่ใช่แค่อันดับหนึ่งที่หายไป แต่ยังกลายเป็นความอับอายของการวิพากษ์วิจารณ์ในที่สาธารณะ ในความรู้สึกสิ้นหวังของเฉิงหันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจ้องมองไปที่เหิงจิ่งชั่ว และด่าทออย่างโกรธเคือง

“พูด! เจ้าไปเอามันมาจากไหน” พิษเย็นทั้งเจ็ดไม่ใช่ยาพิษที่คนทั่วไปจะได้รับ!

ภูมิหลังของเหิงจิ่งชั่วนั้นไม่สูงนัก เขาเคยเป็นคนที่ไม่ค่อยมีความสำคัญในสำนักมาก่อน

“ข้าสั่งให้เจ้าพูด!”

เฉิงหันแค่อยากจะเดินไปเตะเขา แต่จำได้ว่าเขามีพิษเย็นทั้งเจ็ดบนร่างกายของเขาจึงหยุดกะทันหัน

เหิงจิ่งชั่วยังคงไม่ตอบสนอง